คำสารภาพในยามวิกาล

สายตาของเด็กชายตัวน้อยที่เอียงคอมองอย่างสงสัย เปรียบเสมือนคมมีดน้ำแข็งที่กรีดทะลวงผ่านม่านความจริงอันบิดเบี้ยว... ลีโอ ไพศาลภักดี ชะงักค้าง ร่างกายสูงใหญ่เย็นเฉียบราวจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อเงาสะท้อนบนใบหน้าของเด็กชายตรงหน้า คือพิมพ์เขียวเดียวกันกับตัวเขาในวัยเด็กอย่างไร้ที่ติ มัทนาหน้าถอดสีทันที มือเรียวบางที่เคยจับไหล่ลูกชายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบดึงร่างเล็กเข้าหาตัว สัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งพล่านราวกับแม่เสือปกป้องลูกน้อยจากพญาอินทรี "อย่ามองลูกฉันด้วยสายตาแบบนั้น..." เสียงของมัทนาลอดไรฟัน แม้จะพยายามควบคุมให้มั่นคงเพียงใด แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงก็ทรยศความกลัวลึกๆ ในใจ ลีโอไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่ง คล้ายคนสติหลุดลอย ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้เบิกกว้าง ร2ะลอกคลื่นแห่งความรู้สึกถาโถมเข้าใส่จนหน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มหยันและท่าทีเย่อหยิ่งของเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา บัดนี้มันกระแทกเข้าใส่หน้าเขาอย่างจังจนแทบกระอักเลือด "เด็กคนนี้..." ลีโอเปล่งเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอที่ตีบตัน นัยน์ตาดำขลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ลูก... ลูกของเราอย่างนั้นหรือ มัทนา?" "คุณไม่มีสิทธิ์มาถามคำถามนี้!" มัทนากล่าวตวาดกลับด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหวาดระแวงพวยพุ่งขึ้นมาจนเธอต้องอุ้มเด็กน้อยถอยหลังหนี "วันที่ฉันเดินออกจากบ้านหลังนั้น คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือว่าเด็กในท้องไม่มีค่าอะไรเลย! แล้วตอนนี้คุณหน้าด้านแค่ไหนถึงกล้ามาทวงถามความเป็นพ่อ!" คำพูดนั้นกรีดแทงหัวใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งจนแหลกสลาย ลีโอก้าวเข้าไปหาเธอโดยไม่รู้ตัว สองขาของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณจนแหลกเหลว เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของมัทนาและเด็กน้อย ภาพของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้กลับทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่กลับถูกมัทนาสะบัดหนีอย่างไม่ใยดี "ออกไปจากชีวิตของฉันและลูกซะ ลีโอ..." น้ำตารื้นขึ้นมาคลอหน่วยตาคมของหญิงสาว แต่เธอจะไม่ยอมร้องไห้ให้เขาเห็นเป็นอันขาด "อย่ามาทำลายความสงบสุขของเราอีกเลย ความเจ็บปวดที่คุณมอบให้ในอดีต มันมากเกินกว่าที่ผู้หญิงคนนี้จะให้อภัยได้แล้ว" คืนนั้น... พายุกระหน่ำซัดสาดสายฝนเข้าใส่กระจกหน้าต่างห้องพักรับรองของโรงแรมหรูอย่างบ้าคลั่ง ลีโอ ไพศาลภักดี ซึ่งปฏิเสธความช่วยเหลือจากแพทย์และไม่ยอมกลับคฤหาสน์ของตนเอง กำลังนอนซมอยู่บนเตียงกว้างด้วยพิษไข้สูง ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว ผิวGายกำยำเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายราวกับคนตกอยู่ในห้วงแห่งความทรมานทางกายและจิตใจ อาการไข้เล่นงานเขาจนสติเลือนราง ทว่าความเจ็บปวดทางใจกลับเด่นชัดยิ่งกว่า "มัท... มัทนา..." เสียงครางเพ้อพกดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก ร่างกายหนาสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บจากพิษไข้ แต่มือทั้งสองข้างกลับควานคว้าไปในอากาศอย่างไร้จุดหมาย ราวกับกำลังไขว่คว้าภาพลวงตาที่ไม่มีวันเอื้อมถึง "อย่าทิ้งผมไป... ได้โปรด..." เขากล่าวละเมอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน ซึ่งหากใครได้ยินคงไม่เชื่อว่านี่คือเสียงของนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งและไร้หัวใจคนเดิม "ผมขอโทษ... มัทนา... ผมมันเลว... ผมมันโง่เง่า..." ลีโอนอนดิ้นรนอยู่บนเตียง เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคายที่ตอนนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด ภาพใบหน้าของมัทนาที่อุ้มเด็กน้อยในวันนั้นยังคงหลอกหลอนซ้ำไปซ้ำมาในห้วงความคิด ความรู้สึกผิดบาปและการสูญเสียกัดกินหัวใจเขาจนแทบจะแหลกสลายเป็นจุล เขาอยากตาย เสียดีกว่าต้องตื่นขึ้นมาพบกับโลกที่ไม่มีเธอกับลูกเคียงข้าง ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักอีกฟากหนึ่งของเมือง มัทนากำลังนั่งเหม่อมองสายฝนที่โปรยปรายนอกหน้าต่าง หัวใจของเธอปั่นป่วนและวุ่นวายอย่างไร้สาเหตุ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดชังและตัดขาดจากเขาอย่างเด็ดขาดแล้ว แต่ภาพดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและการคุกเข่าอ้อนวอนของเขาในเย็นวันนี้ กลับตามมารังควานในความคิดของเธอไม่หยุดหย่อน เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดทำลายความเงียบงัด มัทนาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดู ปลายสายคือเลขาส่วนตัวของลีโอนั่นเอง "คุณมัทนาคะ... ดิฉันต้องขอโทษที่รบกวนยามวิกาลนะคะ แต่... แต่คุณลีโอไข้ขึ้นสูงมาก อาการน่าเป็นห่วงและเขาเพ้อหาแต่คุณตลอดเวลา ดิฉันเกรงว่า... เกรงว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้..." มัทนากำโทรศัพท์ในมือแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความสับสน เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ความลังเลใจตีรวนขึ้นมาในอกข้างซ้ายอย่างรุนแรง ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธและตัดสายทิ้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งที่หน้าห้องพักของเธอ... ก๊อก ก๊อก ก๊อก มัทนาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นตื่นค่อนคืนเช่นนี้ ใครกัน2ที่มาเคาะประตูห้องของเธอ? เธอค่อยๆ วางโทรศัพท์ลง เดินเข้าไปใกล้บานประตูอย่างระมัดระวัง มือเรียวบิดลูกบิดประตูแล้วดึงเปิดออกช้าๆ ทว่า... ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก และดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! หวังว่าตอนนี้จะถูกใจและพาหัวใจของรี้ดเดอร์ทุกคนดิ่งลึกไปกับอารมณ์ของตัวละครนะคะ