ประกาศิตจากอดีตสามี

เสียงช้อนเงินกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบมุกในห้องอาหารตระกูลไพศาลภักดีดังขึ้นราวกับเสียงระฆังพิพากย์ บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารยาวเหยียดตัวนี้อัดแน่นไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าไม่มีใครกล้าขยับตัวลุกหนี แม้แต่ประธานอาวุโสแห่งตระกูลยังต้องนั่งนิ่งเงียบ ปล่อยให้แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่คนทั้งห้อง มัทนากวาดสายตามองความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความนิ่งสงบ เธอวางแก้วชาลงบนจานรองอย่างเชื่องช้า ท่าทีที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกทำให้ชุดสูทสีงาช้างเข้ารูปที่สวมอยู่ดูทรงพลังราวกับเกราะเหล็กชั้นดี เธอมองอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... แววตาที่เคยมีแต่ความเจ็บปวดและหยาดน้ำตา บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาขวางทาง "คุณพูดอะไรออกรู้ตัวบ้างไหม ลีโอ!" เสียงของมารดาของเขาดังขึ้นพร้อมกับมือที่สั่นเทาด้วยความโกรธ "นั่นมันงานเลี้ยงรับรองของสมาคมสถาปนิกนะลูก! แล้วหนูมัทเขาก็มีเกียรติมีศักดิ์ศรี ลูกกล้าดียังไงไปประกาศกร้าวต่อหน้าแขกเหรื่อไฮโซนับร้อยแบบนั้น!" ลีโอ ไพศาลภักดี ไม่ได้สะทกสะท้านต่อเสียงตำหนิรอบด้าน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ร่างระหงของอดีตภรรยาเพียงคนเดียว ร่างสูงใหญ่ที่เคยเย่อหยิ่งและผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้กลับนั่งหลังตรง แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและดุดันราวกับเสือร้ายที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ปรารถนา "ผมรู้ว่าผมพูดอะไร และผมตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง กวาดสายตามองทุกคนในครอบครัวที่พยายามจะขัดขวางเขา "มัทนาเป็นภรรยาผม... แม้ว่าเอกสารหย่าจะถูกเซ็นไปแล้วด้วยความโง่เขลาของผมเอง แต่วิญญาณและหัวใจของเธอยังเป็นของผม ไม่มีวันเปลี่ยน" มัทนาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความสมเพชระคนเย้ยหยัน เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ไร้ความเกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "คุณลืมไปแล้วหรือคะคุณลีโอ ว่าคุณเป็นคนฉีกทะเบียนสมรสใบนั้นด้วยมือของคุณเองเมื่อสองปีก่อน ตอนที่คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงน่ารำคาญที่เกาะคุณกิน คุณลืมคำพูดตัวเองเร็วขนาดนั้นเลยหรือคะ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าทุกคำที่เปล่งออกมากลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ของคนฟัง ลีโอขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดสองปีทำให้เขาเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว แต่ความรู้สึกที่รุนแรงยิ่งกว่าคือความกลัว... กลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะหลุดมือไปตลอดกาล ยิ่งเห็นเธอเคียงคู่กับคณินในงานสังคมเมื่อคืนก่อน หัวใจของเขาก็แทบแหลกสลายเป็นจุล "ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าผมเคยทำลายคุณมากแค่ไหน มัท..." ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเดินอ้อมโต๊ะอาหารยาวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างไม่เกรงสายตาใครในห้องนั้น "แต่คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรได้ง่ายๆ ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะหนีผมไปสุดขอบโลก หรือจะเอาผู้ชายคนไหนมาควงเพื่อประชด... ผมก็จะตามคุณกลับมา" มัทนาไม่ได้ถอยหลังหนี เธอยืดตัวขึ้นสู้ความสูงของเขา แววตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นในอก "คิดว่าฉันเป็นสิ่งของรึไงคะ ถึงอยากจะได้คืนก็แค่ยื่นมือมาคว้าเอาไว้? คุณไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว ลีโอ ไพศาลภักดี ชีวิตของฉัน ศักดิ์ศรีของฉัน และอนาคตของฉัน... มันหลุดพ้นจากเงื้อมมือคุณมานานแล้วค่ะ" "ไม่มีทาง!" ลีโอประกาศกร้าว เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วห้องอาหารจนทุกคนต้องเงียบกริบ "ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปอีก ไม่ว่าคุณจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม มัทนา... คุณต้องกลับมาเป็นของผม!" บรรยากาศในห้องอาหารตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง มัทนาจ้องลีโอด้วยสายตาที่แข็งกร้าว เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้บ้าบิ่นพอที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตามที่ต้องการ และนั่นคือสิ่งที่เธอต้องระวังให้มากที่สุด ทว่า ในวินาทีที่ความกดดันกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังเข้ามาจากทางห้องโถงด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ "คุณแม่คะ! น้องธันว์ทำหุ่นยนต์พลาสติกพังในห้องนั่งเล่นค่ะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงวัยสี่ขวบในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีฟ้าสดใส ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาโอบกอดชายกระโปรงของมัทนาไว้แน่น ดวงตากลมโตใสแป๋วและจมูกรั้นเชิดรั้นนั้นถอดแบบมาจากสถาปนิกสาวผู้เย่อหยิ่งราวกับพิมพ์เดียวกัน มัทนาก้มลงลูบศีรษะลูกสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลึกซึ้งที่พร้อมจะปกป้องเด็กน้อยด้วยชีวิต แต่ทว่า... เมื่อลีโอหันไปมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนอยู่เบื้องหลังมัทนา ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็นก็เบิกกว้างขึ้น ลมหายใจของเขาติดขัดทันทีเมื่อสังเกตเห็นโครงหน้า ดวงตา และริมฝีปากที่ถอดพิมพ์เดียวกับเขาอย่างไร้ที่ติ ราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็ก หัวใจของลีโอหยุดเต้นไปชั่วขณะ ขาที่เคยแข็งแรงก้าวไม่ออกเมื่อสมองประมวลผลถึงอายุของเด็กหญิง... สี่ขวบ... และช่วงเวลาที่พวกเขาแยกทางกันเมื่อสองปีก่อน... มัทนาหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของอดีตสามีที่มองตรงไปยังลูกสาวของเธอ ร่างบางรีบดึงร่างเล็กมาซ่อนไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับปะทะสายตากับเขาด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากอันเย็นชา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้ชฎาพรายไวน์แดงเสมอมานะคะ