ความหอมหวานที่เจือยาพิษ

“แก้มใส... เข้าไปรอแม่ในห้องทำงานก่อนนะคะลูก” เสียงของมัทนาที่พยายามเค้นให้ราบเรียบที่สุดสั่นไหวเล็กน้อย ในขณะที่มือบางดันแผ่นหลังเล็กของเด็กหญิงวัยสี่ขวบให้หลบพ้นจากสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองมาราวกับจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ ลีโอยืนนิ่งสนิท ราวกับรูปปั้นที่ถูกสลักจากน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาสีเข้มของเขาไม่ได้อยู่ที่มัทนาอีกต่อไป แต่มันจับจ้องอยู่ที่เงาร่างเล็กที่วิ่งหายเข้าไปในห้องทำงานของเธอ วินาทีที่ประตูไม้ปิดลง ความเงียบงันที่กดทับก็ถูกทำลายด้วยลมหายใจที่หนักหน่วงของชายหนุ่ม “นั่น... ลูกฉันเหรอ มัท” น้ำเสียงของลีโอแหบพร่า ราวกับถูกเศษแก้วบาดลึกอยู่ในลำคอ ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีพังทลายลงสิ้นเหลือเพียงความสั่นสะท้านที่ปิดไม่มิด มัทนาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “คุณจะเรียกแบบนั้นก็ได้นะคะ ถ้ามันจะทำให้คุณรู้สึกผิดน้อยลง... หรืออาจจะมากยิ่งขึ้น” “มัท!” เขาก้าวประชิดตัวเธอในพริบตา มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียว แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานหลายปี “ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่บอก” “บอกไปเพื่ออะไรคะ?” เธอเงยหน้าสบตากับเขา ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาที่กรีดแทงหัวใจ “เพื่อให้คุณเอาทนายมาฟ้องร้องแย่งชิงลูกจากฉันเหมือนที่คุณพยายามทำกับธุรกิจของฉันงั้นหรือ? หรือเพื่อให้คุณพาเธอไปกักขังไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยความเย็นชาแบบที่คุณเคยทำกับฉัน?” ลีโอชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินลงบนผิวแก้มขาวนวล กลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดทับไว้ ความโกรธแค้น ความผิดบาป และความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานหลอมรวมกันจนเขากลายเป็นคนไร้สติ เขากระชากเธอเข้ามาประชิดกาย ก่อนจะโน้มตัวลงจูบปิดปากอิ่มที่กำลังจะเอ่ยถ้อยคำบาดใจนั้นลงเสีย จูบของเขาไม่ได้นุ่มนวล มันคุกคาม รุนแรง และเต็มไปด้วยความหิวกระหายเหมือนคนอดอยากมานานปี มัทนาพยายามผลักไส ทุบตีลงบนแผ่นอกกว้าง แต่สัมผัสที่คุ้นเคยกลับเป็นดั่งยาพิษหอมหวานที่ทำให้เรี่ยวแรงของเธอละลายหายไปในอากาศ “อย่า... ลีโอ” เธอประท้วงในลำคอ แต่เขากลับฉกฉวยเอาความหวานนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างผ่านชุดทำงานเข้ารูป สัมผัสที่ปลุกเร้าให้ความปรารถนาในส่วนลึกของเธอกรีดร้องออกมา เขาอุ้มร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย มุ่งหน้าไปยังโซฟาหนังตัวยาวในห้องรับรอง ลีโอวางเธอนิ่งไว้บนนั้น ก่อนจะตามลงมาทาบทับ ร่างกายกำยำเบียดเสียดเข้ากับความอ่อนนุ่มของเธอ ลมหายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว “ฉันไม่สนแล้วมัท... ไม่ว่าเธอจะโกรธเกลียดฉันแค่ไหน วันนี้ฉันจะกักขังเธอไว้ด้วยร่างกายของฉัน” เสียงกระซิบพร่าเลือนของเขาช่างเย้ายวนพอๆ กับนิ้วเรียวที่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ความหอมหวานที่เจือยาพิษเริ่มออกฤทธิ์ มัทนาหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินออกมา เมื่อสัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาลากผ่านเนินอกอวบอิ่มที่สั่นสะท้านภายใต้บราลูกไม้สีดำ ความเจ็บปวดในอดีตถูกแทนที่ด้วยความหฤหรรษ์ที่เขามอบให้ เขาจูบซับไปตามลำคอระหง ต่ำลงมาถึงร่องอก และวนเวียนอยู่ที่ยอดอกสวยจนเธอกลั้นเสียงครางไม่อยู่ “ลีโอ... เรากำลังทำผิด” “ผิดที่ไหน... เราคือพ่อและแม่ของเด็กคนนั้น” เขาตอบโต้ด้วยเสียงแหบต่ำ ในขณะที่เรียวลิ้นร้อนจัดหยอกล้อกับจุดอ่อนไหวกลางกายสาวจนเธอแอ่นกายรับโดยอัตโนมัติ สัมผัสของเขาคือความป่าเถื่อนที่ผสมผสานกับความรักที่บิดเบี้ยว เขากำลังจะใช้กามารมณ์เป็นโซ่ตรวนล่ามวิญญาณเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหนอีก ทุกจังหวะการสอดประสานคือการตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ไม่เคยจบสิ้น ทั้งความเจ็บปวดและความสุขสมถั่งโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ มัทนาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสามี เสียงครางกระเส่าของทั้งคู่ดังประสานกันในห้องที่ปิดตาย ท่ามกลางความเร่าร้อนที่แผดเผา ลีโอรู้สึกเหมือนได้กลับมาครอบครองโลกทั้งใบอีกครั้ง เขาตักตวงความสุขจากเธอราวกับคนขาดสติ มัทนาหอบหายใจรุนแรง ดวงตาที่พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองใบหน้าของชายผู้เป็นทั้งฝันร้ายและรักแท้เพียงหนึ่งเดียวของเธอ ทว่าในขณะที่อารมณ์กำลังพุ่งถึงจุดสูงสุดจนแทบขาดใจ เสียงประตูห้องทำงานที่ลีโอสั่งให้เด็กน้อยเข้าไปรอ ก็ถูกเปิดออกเบาๆ พร้อมกับเสียงเล็กๆ ที่ใสซื่อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน “คุณลุงขา... ตุ๊กตาของหนูหายไปไหนคะ?” ลีโอตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในจังหวะสุดท้าย ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อหันไปมองร่างเล็กที่ยืนถือตุ๊กตาหมีอยู่ตรงหน้าประตู ในขณะที่มัทนาหน้าถอดสีจนไร้เลือดเมื่อเห็นว่าลูกสาวของเธอเดินออกมาเห็นภาพที่ 'ไม่ควรเห็น' เข้าเสียแล้ว... ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ทั้งชีวิต กำลังจะถูกพังทลายลงด้วยความประมาทชั่วข้ามคืน ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและความหอมหวานนี้พร้อมกับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ