ไม่ได้มาเล่นๆ แต่มาเพื่อเป็นเจ้าของ

เสียงซอว์คลาสสิกจากวงดนตรีออเคสตราสดบรรเลงคลอเคลียไปกับเสียงหัวเราะรื่นเริงภายในห้องโถงจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสาดส่องกระทบกับเครื่องเพชรราคาแพงระยับบนเรือนร่างของบรรดาไฮโซและเซเลบริตี้แถวหน้าของเมืองหลวง ทว่าบรรยากาศที่ควรจะหรูหรา กลับเต็มไปด้วยสายตาดูแคลนและเสียงซุบซิบนินทาที่พุ่งเป้าไปยังจุดเดียวกัน "คิดยังไงถึงกล้าโผล่หัวมาในงานนี้อีก? หน้าด้านหน้าทนยิ่งกว่าหนังแรดเสียอีกนะ" เสียงแหลมสูงของ ‘ช ‘นิการ์’ อดีตเพื่อนสนิทผู้เคยเหยียบย่ำเธอจนจมดินดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคุณหญิงคุณนาย เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบพล S ส่งยิ้มเยาะเย้ยมาทางหญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิทที่ยืนอยู่มุมมหาอํานาจของงาน ลินินไม่ได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองกลุ่มคนที่เคยหัวเราะเยาะเธอในอดีตด้วยความสมเพชเวทนา... นี่มันเกมซ้อนเกมอะไรกันแน่คะเนี่ย? พวกเขาคงคิดว่าเธอเป็นลินินคนเดิม คนที่ยอมให้พวกเขารังแกจนมุมและเดินร้องไห้ออกไปจากสังคมนี้สินะคะ น่าขันเสียจริงค่ะ ลินินก้าวเท้าช้าๆ ทว่ามั่นคง เสียงส้นสูงคริสตัลกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังความพินาศของคนพวกนั้น ชุดราตรีผ้าไหมกำมะหยี่สีดำสนิทปักดิ้นทองระยิบระยับขับเน้นสัดส่วนนาฬิกาทรายให้อวดโฉมอย่างเย้ายวน ดีไซน์เปิดไหล่เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบและไหปลาร้าได้รูป เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้ด้านหลังอย่างประณีต เปิดให้เห็นใบหน้าเรียวสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนเข้มคมคาย ดวงตาคู่นั้นคมปลาบดุดัน ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความมั่นใจจนแทบไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ ไม่มีใครจำผู้หญิงเฉิ่มเชย สวมแว่นตาหนาเตอะ และยอมก้มหัวให้ใครต่อใครคนนั้นได้อีกเลย... ลุคใหม่นี้มันทรงพลังและสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่งจนแทบหยุดหายใจ "อุ๊ย ตายแล้ว! นั่น... นั่นมันยัยลินินไม่ใช่เหรอคะคุณ?" เสียงอุทานอย่างตกใจของนางแบบสาวคนหนึ่งดังขึ้นเมื่อลินินเดินเข้าไปใกล้ "ทำไมเธอถึง... เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ล่ะคะ?" "แต่งตัวซะหรูหรา แต่ไม่รู้ว่าเอาเงินมาจากไหน หรือว่าไปขายตัวที่ไหนมาอีกรอบล่ะจ๊ะ?" ชนิการ์จงใจพูดเสียงดังเพื่อให้คนรอบข้างได้ยิน ถือโอกาสเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอต่อหน้าสาธารณชนเหมือนเช่นเคย ลินินหยุดเดิน เธอยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่เสื้ออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปสบตากับชนิการ์ตรงๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว "ปากเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ชนิการ์..." ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับทรงพลังจนคู่สนทนาชะงัก "แต่ก็น่าสงสารนะคะ ที่สมองไม่ค่อยพัฒนาตามอายุเลย เงินน่ะ... ถ้าหาเองไม่เป็น ก็ใช้สามีเลี้ยงไปวันๆ ระวังวันไหนสามีเบื่อแล้วเขี่ยทิ้ง จะไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษดินกลบหน้าเอาingนะคะ" "กรี๊ด! นังลินิน! แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน!" ชนิการ์หน้าชาวาม กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัดจนภาพลักษณ์คุณนายผู้ดีหลุดลอย "ทำไมฉันจะพูดไม่ได้คะ ในเมื่อความจริงมันก็คือความจริง" ลินินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตากวาดมองรอบตัว "วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะกับเศษสวะอย่างพวกคุณหรอกนะคะ เสียเวลาเปล่าๆ" "อวดดีนักนะยะ! คิดว่าสวยมาจากไหน ถึงกล้ามาทำตัวกร่างในงานการ์ลาการกุศลของตระกูลใหญ่แบบนี้ รปภ.! เชิญผู้หญิงคนนี้ออกไปจากงานเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!" ชนิการ์ตวาดลั่น เรียกความสนใจจากแขกเหรื่อทั้งห้องโถงให้หันมามองเป็นตาเดียว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเดินตรงเข้ามาหาลินินทันทีตามคำสั่ง ทว่าก่อนที่มือหยาบกระด้างพวกนั้นจะแตะโดนตัวเธอ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ใครกล้าแตะต้องตัวภรรยาผม... เตรียมตัวเตรียมใจรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทและฟ้องล้มละลายได้เลยครับ" ทุกลมหายใจในห้องโถงแทบจะหยุดชะงัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างลินินอย่างสง่างาม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้ม ศิลา... นักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและอดีตคู่ปรับตัวฉกาจของลินิน ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก แววตาคมกริบกวาดมอง รปภ. และชนิการ์ด้วยความเหยียดหยามราวกับพวกเขากำลังมองมดปลวก ชนิการ์หน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นว่าเป็นใคร "คุณ... คุณศิลาคะ คือว่า..." "หุบปากซะ" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับน่ากลัวจนชนิการ์ต้องหุบปากฉับ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขายื่นมือหนาโอบรอบเอวคอดของลินินอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด ลินินเหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย แววตาสื่อความหมายบางอย่างก่อนที่เธอจะยกมุมปากขึ้น "มาช้าจังนะคะ นึกว่าจะปล่อยให้ฉันจัดการพวกน่ารำคาญพวกนี้คนเดียวเสียอีก" "ผมอยากดูคุณเฉิดฉายก่อนต่างหากครับที่รัก..." ศิลาโน้มใบกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าระรัว ก่อนจะหันไปสบตากับประธานจัดงานที่รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาต้อนรับ "คุณศิลา! คุณลินิน! ยินดีต้อนรับครับ ไม่คิดว่าท่านทั้งสองจะให้เกียรติมาร่วมงาน..." ประธานงานกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ศิลาไม่ได้สนใจคำทักทายนั้น เขายื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัด (Black Card) ให้กับผู้จัดการโรงแรมที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านข้างอย่างรู้หน้าที่ "ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในงานคืนนี้... ผมเหมาหมด และเพิ่มเงินบริจาคเข้ามูลนิธิอีกสิบล้านบาท หักผ่านบัตรนี้ได้เลยครับ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเงินสิบล้านนั้นเป็นเพียงเศษเงินในกระเป๋า เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วห้องโถง การเหมางานกาล่าระดับประเทศพร้อมบริจาคเงินสิบล้านบาทในพริบตา... นี่มันอำนาจเงินระดับไหนกันคะเนี่ย! ขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับความใจป๋าของศิลา ลินินกลับยกสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวกดส่งข้อความบางอย่างเข้าสู่ระบบการเงินหลักของตระกูลที่เคยรังแกเธอในอดีต ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของประธานกลุ่มธุรกิจคู่แข่งรายใหญ่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รัวราวกับห่าฝน สีหน้าของชายวัยกลางคนค่อยๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย จนกระทั่งเขาทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "คุณ... คุณลินิน... หุ้นของบริษัทเรา... ถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงนาที... พวกเรา... พวกเราล้มละลายแล้ว!" ห้องโถงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสนิทชั่วขณะ ทุกสายตาหันกลับมามองหญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิทที่ยืนยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ลินินก้มลงมองชายที่กำลังคุกเข่าร้องขอชีวิตแทบเท้าเธอ เธอย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางเขาขึ้นมาให้สบตากัน ช้อนตามองด้วยแววตาสสมเพชเวทนา "ฉันเตือนคุณแล้วนะคะ... ว่าอย่ามาเล่นกับคนรวย" ลินินกระซิบด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกดำ "เพราะเกมนี้... ฉันไม่ได้มาเล่นๆ แต่ฉันมาเพื่อเป็นเจ้าของทุกอย่างที่เป็นของพวกคุณต่างหากล่ะคะ" ทว่าในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้ว เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินมาจอดสนิทบนดาดฟ้าของโรงแรม แรงลมจากการพัดใบพัดกรรโชกเข้ามาจนผ้าม่านปลิวไสว ประตูห้องโถงเปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารลับในมือ... และบุคคลนั้นคือคนที่ลินินคาดไม่ถึงที่สุดในชีวิต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บใน35ตอนนี้นะคะ