อุปสรรคจากคนรอบตัว

แก้วไวน์เจียระไนราคาแพงในมือของรตากำลังสั่นน้อยๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่พรั่งพรูจนปลายนิ้วเรียวยาวขาวซีด ดวงตาคู่คมที่เคยพกพาความมั่นใจเต็มเปี่ยม บัดนี้กลับฉายแววริษยาและกราดเกรี้ยวจนน่ากลัว เมื่อภาพข่าวจากหน้าสังคมออนไลน์และสำนักข่าวซุบซิบชื่อดัง ปรากฏภาพของอัคคี—อดีตคู่หมั้นหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและเย็นชา—กำลังยืนก้มตัวลงพูดคุยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่เธอไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง ตลอดเวลาหลายปีที่คบหากัน กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอเกลียดเข้าไส้ "ม่านไหม..." ชื่อนั้นหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น รตาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงไร้ค่าที่เคยถูกเขี่ยทิ้งราวกับสิ่งของไม่มีราคา จะบังอาจกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แถมยังกล้าดึงดูดความสนใจจากผู้ชายที่เธอเคยประกาศกร้าวว่าเป็นเจ้าของได้อย่างหน้าตาเฉย ข่าวลือเรื่องที่อัคคีตามตื๊อตามง้ออดีตภรรยาแพร่สะพัดไปราวกับไฟลามทุ่งในแวดวงไฮโซ และมันกำลังกรีดแทะความเย่อหยิ่งของรตาให้แหลقสลายลงทีละน้อย ความพ่ายแพ้ที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตกำลังทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกในสังคมชั้นสูง เพราะทุกคนต่างซุบซิบว่าประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ยอมลดตัวลงไปเป็นหมาป่าคลั่งรักให้กับผู้หญิงคนเดิมที่เขาเคยเหยียบย่าม "คิดเหอะว่าฉันจะยอมให้พวกแกมีความสุขบนความเจ็บปวดของฉัน... ฝันไปเถอะ!" รตากระแทกแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่น น้ำสีแดงฉานกระฉอกเปื้อนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตาเปรียบเสมือนรอยมลทินที่ไม่มีวันลบเลือน เธอกดโทรศัพท์มือถือต่อสายหาใครบางคนทันที ปลายนิ้วสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว "จัดการเรื่องนี้ให้ฉันที... ฉันต้องการให้คนพวกนั้นรู้ว่า เล่นกับฉันมันต้องแลกด้วยอะไร" ในขณะเดียวกัน บรรยากาศภายในเพนต์เฮوسหรูหราใจกลางเมืองของอัคคีก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน ชายหนุ่มร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนื้อดีที่ยับย่นเล็กน้อยจากการทำงานอย่างหนัก นั่งกุมขมับอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาคมกริบมองเอกสารรายงานสืบสวนบนโต๊ะที่ลูกน้องคนสนิทเพิ่งนำมาส่งให้เมื่อครู่ ข้อความบนกระดาษระบุชัดเจนถึงความเคลื่อนไหวของรตา และสัญญาณอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเป้าหมายที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขาเวลานี้ ม่านไหมและน้องต้นกล้า... อัคคีขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนานยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว เขารู้ดีว่ารตาเป็นคนเย่อหยิ่งและเจ้าคิดเจ้าแค้นแค่ไหน หากเธอบาดเจ็บและเสียหน้าจนทนไม่ไหว เป้าหมายต่อไปที่เธอจะพุ่งเข้าใส่ย่อมไม่ใช่เขา แต่จะเป็นอดีตภรรยาและลูกชายตัวน้อยที่เขาเพิ่งได้มีโอกาสเรียนรู้คำว่า 'พ่อ' อย่างแท้จริง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินวนไปมาภายในห้องทำงานกว้าง อัคคีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความผิดพลาดในอดีตที่เขาเคยผลักไสม่านไหมออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย กำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม ในยามที่เขาสำนึกบาปและอยากชดใช้ด้วยลมหายใจทั้งหมดที่มี โลกใบนี้กลับส่งอุปสรรคชิ้นใหญ่เข้ามาขวางกั้นระหว่างเขากับเธอยิ่งกว่ากำแพงเหล็ก ทางด้านม่านไหม หญิงสาวกำลังนั่งจัดระเบียบเอกสารงานออกแบบชิ้นสำคัญบนโต๊ะทำงานในสตูดิโอส่วนตัว แสงไฟสีวลีส่องกระทบใบหน้าหวานที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ความเด็ดเดี่ยวและเข้มแข็งที่ถูกสร้างขึ้นจากรอยแผลเป็นในอดีต ทำให้เธอกลายเป็นหญิงสาวผู้สง่างามดั่งเพชรแท้ที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ อีกต่อไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออก ร่างเล็กของน้องต้นกล้าวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อไม่มีเพี้ยน เด็กชายชูภาพวาดในมือขึ้นสูงด้วยความภาคภูมิใจ "คุณแม่ครับ! ต้นกล้าระบายสีรูปครอบครัวเสร็จแล้วครับ ดูสิครับ มีคุณแม่ มีต้นกล้า... แล้วก็..." เด็กน้อยชะงักไปนิดเมื่อสะดุดตากับรูปเงาตะคุ่มของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงบานกระจกหน้าต่างด้านนอกสตูดิโอ รอยยิ้มสดใสค่อยๆ เลือนหายไปจากดวงหน้าจิ้มลิ้ม ม่านไหมเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ดวงตากลมโตฉายแววฉงนเมื่อเห็นลูกชายหยุดพูดกลางคัน เธอวางปากกาในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหาลูกน้อย ย่อตัวลงลูบศีรษะทุยด้วยความอ่อนโยน "มีอะไรหรือเปล่าคะคนเก่ง ไหนเอามาให้แม่ดูซิว่าต้นกล่าวาดรูปอะไรบ้าง" ทว่า ก่อนที่มือเรียวจะได้สัมผัสกับกระดาษภาพวาด เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากภายนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวแปลกหน้าในชุดแบรนด์เนมราคาแพงที่ยืนส่งยิ้มเย็นเยียบอยู่หลังบานกระจกใส รตาปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผีที่ตามหลอกหลอน เธอยกมือขึ้นเคาะกระจกอีกครั้ง ก่อนจะผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วบรรยากาศที่เคยสงบสุข ม่านไหมยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมจ้องมองผู้หญิงที่เคยทำลายชีวิตแต่งงานของเธอในอดีตด้วยแววตานิ่งสงบไร้ซึ่งความหวาดกลัว ความเข้มแข็งที่สะสมมานานทำให้เธอไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยกับการเผชิญหน้าครั้งนี้ "ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอคุณที่นี่... ม่านไหม" รตาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงจิกกัด รอยยิ้มมุมปากเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน สายตากวาดมองไปรอบสตูดิโออย่างดูแคลน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของน้องต้นกล้าที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังมารดา "ที่นี่ไม่ใช่ที่ต้อนรับคนไม่มีมารยาทค่ะ คุณรตา" ม่านไหมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกจนรตาหุบยิ้มแทบไม่ทัน เธอขยับกายบังร่างลูกชายไว้มิดชิด ปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขด้วยสัญชาตญาณของความเป็นแม่ที่แกร่งกล้ายิ่งกว่ากำแพงเหล็ก "ปากเก่งขึ้นนี่คะ... คงคิดว่ามีประธานอัคคีคอยหนุนหลังอยู่สินะ ถึงได้กล้าเชิดหน้าชูตาขนาดนี้" รตาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางคุกคาม ดวงตาคู่สวยฉายแววริษยาอย่างปิดไม่มิด "แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า ของอะไรที่เคยเป็นของฉัน ต่อให้มันเน่าเฟะแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือไปให้คนอื่นหรอก!" "พูดจบหรือยังคะ?" ม่านไหมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประจันหน้ากับอดีตคู่หมั้นของสามีเก่าอย่างไม่เกรงใจ "ถ้าพูดจบแล้ว ก็เชิญออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของฉันค่ะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปให้พ้นสายตา" รตาโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด มือเรียวสั่นเทาด้วยความเหลืออด ผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่ 'ม่านไหม' คนอ่อนแอที่ยอมให้เธอกลั่นแกล้งเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจและพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นจนน่ากลัว "ถ้าไม่อยากให้ฉันไล่ตะเพิดคุณออกไปเอง... ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ รตา!" อัคคีปรากฏตัวขึ้นที่ประตูสตูดิโอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองรตาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง รตาหันขวับไปมองชายหนุ่มด้วยความตกใจและเจ็บปวด หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นว่าอัคคีมายืนอยู่ตรงนี้ และสายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง ละอองดาวเดือนเก้าขอกราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างม่านไหมและเป็นกำลังใจให้อย่างอบอุ่นเสมอนะคะ