เสียงหัวใจที่เริ่มเรียกร้อง

ความเงียบงันภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ยามวิกาลไม่เคยน่ากลัวเท่าคืนนี้... อัคคีนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มตัวเดิม ตำแหน่งที่เขาเคยนั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารธุรกิจอย่างไร้ความแยแส ขณะที่ม... ลลิล... ภรรยาในเอกสารทางกฎหมายของเขาในเวลานั้น มักจะนั่งขดตัวอยู่บนพรมขนสัตว์ผืนเล็กมุมห้อง คอยเงยหน้ามองเขาด้วยสายตารอคอยความเมตตาที่ไม่มีวันมาถึง แต่วันนี้ บนพรมผืนนั้นว่างเปล่า ไม่มีเงาร่างบอบบางที่คอยต้มชาอุ่นๆ มาวางไว้ให้ ไม่มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่พยายามเดินLักระวังไม่ให้รบกวนเวลาพักผ่อนของเขา และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีร่องรอยของลมหายใจที่เคยทำให้บ้านหลังนี้ถูกนิยามว่าเป็น 'บ้าน' อีกต่อไป ชายหนุ่มยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ ของเหลวสีอำพันร้อนผ่าวบาดลำคอ แต่กลับไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจได้เลยสักนิด เขากวาดสายตามองไปรอบห้องรับแขกที่กว้างใหญ่ ความโอ่อ่าหรูหราที่เขาเคยภาคภูมิใจ บัดนี้กลับคล้ายกรงขังสีทองที่กักขังวิญญาณของเขาไว้ในความมืดมิด "คุณหนีฉันไปได้จริงๆ สินะ... ม่านไหม" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับความว่างเปล่า หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงใบหน้าเรียบเฉยและแววตาที่ตายด้านของเธอในวันที่ยื่นใบหย่าให้เขาเซ็น มันคือแววตาของคนที่หมดรักและหมดเยื่อใยอย่างแท้จริง ต่างจากรตาอดีตคู่หมั้นที่เพียรพยายามเข้ามาวนเวียนใกล้ชิดเขาในยามนี้ รตาผู้เพียบพร้อมและเย้ายวน แต่เหตุใด... ยิ่งรตาพยายามเข้าหา เขากลับยิ่งรู้สึกอึดอัดรังเกียจจนต้องหาทางหลีกเลี่ยง ภาพความทรงจำเมื่อครั้งอดีตไหลย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจอย่างไม่ปรานี วันนั้น... วันที่ม่านไหมเอ่ยปากขอหย่า ทั้งที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ แต่เขากลับโง่เขลาเบาปัญญา ปิดหูปิดตา และผลักไสเธอด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามว่าเธอเป็นแค่นางบำเรอที่ใช้วิธีสกปรกเกาะเขาไต่เต้า เขาจำสายตาที่ไหวระริกหยาดเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาของเธอดาวดวงนั้นได้ดี... ดวงตาที่สะท้อนความเจ็บปวดเจียนตาย ก่อนที่เธอจะตัดสินใจหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสมบัติหรือเงินทองกองโตที่เขาโยนให้เป็นค่าปิดปาก อัคคีขบกรามแน่นจนสันนัดนูนขึ้นเป็นริ้ว มือหนากำแก้วในมือจนสั่นเทา ความรู้สึกผิดที่กัดกินจิตใจมาหลายเดือนเริ่มลุกลามกลายเป็นไฟแผดเผาที่ไม่มีวันดับมอด เขาไม่เพียงแต่สูญเสียภรรยาผู้ภักดี แต่เขายังอาจสูญเสียสายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไปพร้อมกันด้วย ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบากลางดึก ขัดจังหวะความคิดอันดำมืดของประธานหนุ่ม อัคคีขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ได้อนุญาตให้ใครมารบกวนในเวลานี้ แต่แม่บ้านเก่าแก่กลับผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือเหี่ยวย่นถือซองเอกสารสีน้ำตาลยื่นมาตรงหน้าเขา "คุณคีย์คะ... มีคนเอาสิ่งนี้มาส่งไว้ที่หน้าประตูบ้านค่ะ เขาบอกว่าเป็นพัสดุเร่งด่วนส่งถึงคุณโดยเฉพาะ และ... และมีข้อความเขียนไว้หน้าซองว่า ถ้าไม่อยากเสียใจไปตลอดชีวิต ให้เปิดดูทันทีค่ะ" อัคคีรับซองเอกสารมาด้วยความรู้สึกประหลาด ลางสังหรณ์บางอย่างกรีดร้องเตือนในอก มือหนาฉีกซองออกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะดึงกระดาษแผ่นหนึ่งและรูปถ่ายโพลลาอยด์หลายใบออกมาดู ภาพแรกคือภาพอัลตราซาวด์เด็กทารกในครรภ์ที่มีอายุครรภ์ราวๆ สี่เดือนเศษ... และภาพถัดมา... ทำให้ลมหายใจของอัคคีขาดห้วงไปทันที ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยกำลังน่ารัก หน้าตาน่าเอ็นดู ดวงตากลมโตและริมฝีปากหยักนั้นถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน กำลังวิ่งเล่นร่าเริงอยู่บนสนามหญ้าสีเขียวขจีเคียงข้างร่างเพรียวบางของมารดาที่เขากำลังตามหาแทบพลิกแผ่นดิน! ด้านหลังรูปถ่ายมีลายมือคุ้นตาเขียนไว้ด้วยหมึกสีดำสั้นๆ แต่เฉียบคมบาดลึกถึงทรวงใน: *"ของขวัญชิ้นนี้... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองมัน อดีตสามีผู้แสนเย็นชา"* อัคคีเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ชาวาบไปทั้งร่างราวกับถูกแช่แข็งในวินาทีนั้น... ด้วยรักและอินไปกับเรื่องราวด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า