ปฏิเสธความเยินยอ

“คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ตรงนี้ค่ะคุณอัคคี... เชิญกลับไปเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะต้องเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปจริงๆ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบ เย็นเยียบ และไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความไหวหวั่น ราวกับว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาในยามนี้ คือคนแปลกหน้าผู้ไร้ตัวตนในสารบบความรู้สึก ไม่ใช่ภรรยาเก่าที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างไร้ค่าในค่ำคืนอันหนาเหน็บเมื่อหลายปีก่อน อัคคี (คีย์) รู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยความเงียบงัน ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึก ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้ไหวระริก ร่างสูงใหญ่ชะงักค้างอยู่ตรงธรณีประตูห้องชุดหรูหรา กลิ่นอายความคุ้นเคยจางๆ ของดอกไม้และไอน้ำอุ่นจากตัวเธอยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลับกว้างใหญ่ไพศาลเสียจนไม่อาจเอื้อมมือไปถึง เขากวาดสายตามองม่านไหม (ลลิล) ในชุดลำลองเรียบง่าย ทว่าบุคลิกกลับสง่างามและเปี่ยมด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากรอยแผลเป็นในอديต เธอยืนกอดอก แววตาคมปลาบที่มองตรงมายังเขานั้นไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว... แต่มันน่ากลัวยิ่งกว่า เพราะมันคือความว่างเปล่า “ม่านไหม... ผมแค่อยากคุยกับคุณเรื่อง... เรื่องลูก” อัคคีเค้นเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอ ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความเวทนาและสำนึกบาปที่กัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย “ลูก?” ม่านไหมทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อนั้นช่างบาดลึกหัวใจคนฟังเสียเหลือเกิน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “คุณเพิ่งนึกขึ้นได้สินะคะว่าตัวเองมีลูกชายวัยสี่ขวบคนหนึ่ง อยู่บนโลกใบนี้ น่าขันเสียจริงค่ะ ทั้งๆ ที่ตลอดเวลาสี่ปีเต็ม คุณเคยชายตาแลพวกเราบ้างไหม? ตอนที่ฉันต้องอุ้มท้องโตๆ ไปฝากครรภ์คนเดียว ตอนที่ฉันต้องเผชิญกับความเจ็บปวดในห้องคลอดโดยไม่มีแม้แต่เงาของสามี คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ? คุณกำลังควงอยู่กับรตาไม่ใช่เหรอ?” ชื่อของอดีตคู่หมั้นถูกพ่นออกมาดั่งคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม อัคคีหน้าซีดเผือด เขารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่อกจนหายใจไม่ออก ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่เขาเคยผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใยย้อนกลับมาทุบตีหัวใจเขาอย่างสาสม “ผมรู้... ผมรู้ว่าผมมันเลว ม่านไหม” อัคคีก้าวเท้าเข้าหาเธอสัญชาตญาณ แต่ม่านไหมกลับถอยหลังกรูดพร้อมกับยกมือขึ้นห้ามปรามราวกับรังเกียจเดียดฉันท์การแตะต้องจากเขา “แต่ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดใช้ในสิ่งที่ผมเคยทำผิดพลาด... ได้ไหม?” “การชดใช้ของคุณคืออะไรคะ? การเอาเงินฟาดหัวฉันเหมือนที่ผ่านมาเหรอ? หรือการคิดจะแย่งลูกไปจากอ้อมอกของฉันเหมือนที่ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณชอบทำ?” ม่านไหมสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววแข็งกร้าวราวกับเพชรแท้ที่ผ่านไฟร้อนมาแล้ว ไม่มีคราบน้ำตาแห่งความอ่อนแอให้เห็นอีกต่อไป มีเพียงความเด็ดเดี่ยวของผู้เป็นแม่ที่พร้อมจะปกป้องสายเลือดของตนด้วยชีวิต ภายในห้องโถงกว้าง เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบดังขึ้นพร้อมกับร่างป้อมที่วิ่งออกมาจากห้องนอน พร้อมกับเอ่ยถามด้วยเสียงใสแจ๋วที่ทำให้อัคคีต้องหยุดหายใจ “คุณแม่ครับ เสียงดังอะไรเหรอครับ? ใครมาเหรอครับ?” น้องต้นกล้าหยุดยืนอยู่ข้างกายมารดา ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตาคู่นั้นกลับฉายความระแวดระวังยามที่มองมายังชายแปลกหน้าแปลกถิ่น อัคคีรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม หัวใจของเขาเต้นรำด้วยความตื่นตะลึงและปิติยินดีจนแทบระเบิด เมื่อได้เห็นเด็กชายตัวน้อยที่เลือดในกายครึ่งหนึ่งคือสายเลือดของเขาเองอย่างเต็มตา ร่างสูงคุกเข่าลงช้าๆ พยายามระงับมือที่สั่นเทาของตนเองไม่ให้เอื้อมออกไปไขว่คว้า “ต้นกล้า... ลูกพ่อ” อัคคีพึมพำ น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงที่สุดในเมืองหลวงร่วงเผาะลงบนพื้นพรมอย่างไม่อายฟ้าดิน “อย่ามาเรียกเขาแบบนั้นค่ะ!” ม่านไหมพุ่งตัวเข้ามาดึงบุตรชายเข้าสู่อ้อมกอด ปกป้องเด็กน้อยไว้ข้างหลังทันที เธอจ้องมองอัคคีด้วยสายตาที่เฉียบคมดั่งคมดาบ “ต้นกล้าไม่มีพ่อชื่ออัคคีค่ะ และลูกก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อใจร้ายแบบคุณด้วย เชิญกลับไปซะค่ะคุณอัคคี อย่ามาเหยียบนครสวรรค์ของแม่ลูกเราอีกเลย!” ม่านไหมหันหลังให้เขาโดยไม่ลังเล เธอจูงมือลูกชายเดินกลับเข้าไปในห้องนอน พร้อมกับผลักบานประตูไม้ให้ปิดลงต่อหน้าต่อตาเขา เสียง ‘คลิก’ ของกลอนประตูดังขึ้นเบาๆ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอัคคี ราวกับเสียงประหารชีวิตที่ตัดขาดเขาออกจากโลกของสองแม่ลูกอย่างถาวร อัคคียังคงคุกเข่าอยู่หน้าประตูห้อง ปลายนิ้วหนาสั่นระริกแตะลงบนพื้นไม้เย็นเฉียบ ความเงียบงันและความโดดเดี่ยวโอบล้อมรอบตัวเขาไว้จนแน่นหนา แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้และหันหลังกลับด้วยหัวใจที่แตกสลายนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นสลับกับเสียงเคาะรัวเร็วกระชั้นชิด อัคคีขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไปมองผ่านช่องตาแมวของประตู ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสะดุดกึกยิ่งกว่าเดิม ร่างระหงของรตา อดีตคู่หมั้นผู้ที่เคยสร้างรอยร้าวในชีวิตแต่งงานของเขากำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ที่หน้าห้อง พร้อมกับชูซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาในมือขึ้นมา ก่อนที่เธอจะเอ่ยชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ “คุณคีย์คะ... ไม่คิดเลยนะคะว่าจะตามมาเจอพวกมันที่นี่... แต่ดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่รู้นะคะว่า ‘ความลับ’ ที่ม่านไหมซ่อนเอาไว้... มันไม่ได้มีแค่เรื่องลูกหรอกค่ะ” ด้วยรักและอินไปกับเรื่องราวด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า