เบาะแสเรื่องลูก

เอกสารสรุปยอดขายประจำไตรมาสถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างแรง จนแฟ้มหนังสีเข้มเกือบไถลตفلลงไปกองกับพื้น หากเรียวคิ้วคมเข้มของอัคคีจะไม่ขมวดเข้าหากันเสียก่อน ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชามาตลอดหลายปี บัดนี้กลับมีร่องรอยความเหนื่อยล้าฉายชัดเจน ทว่าสิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขกำไรขาดทุนบนกระดาษแผ่นนั้น หากแต่เป็นภาพถ่ายใบน้อยที่ร่วงหล่นออกมาจากซองเอกสารลับ ซึ่งลูกน้องคนสนิทเพิ่งสืบเสาะและนำมาส่งให้เขาด้วยความระมัดระวัง อัคคีจำได้แม่นยำว่ามันคือภาพที่ถูกแอบถ่ายมาจากงานกิจกรรมวันครอบครัวของโรงเรียนอนุบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบเศษ กำลังหัวเราะร่าเริงขณะวิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้า รอยยิ้มนั้น… ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น… และโดยเฉพาะจมูกโด่งรั้นที่เป็นสันคมชัดเจน มันช่างถอดแบบมาจากกระจกเงาที่เขาใช้ส่องอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างรุนแรง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางอกจนชาหนึบ ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอชั่วขณะ มือหนาที่เอื้อมไปหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้กำลังตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งตกตะลึง พรบพรั่น และความตื่นตระหนกที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด สี่ปี… ม่านไหมหายตัวไปจากชีวิตของเขาอย่างไร้ร่องรอยเป็นเวลาสี่ปีเต็ม หลังจากวันที่เขาเคยเอ่ยปากไล่เธอด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนและเย็นชาที่สุดอย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาไม่เคยสนใจแม้กระทั่งหยดน้ำตาแห่งความเจ็บปวด หรือคำอ้อนวอนที่เธียรพยายามเอ่ยอ้างถึงความสัมพันธ์ของเรา *“ถ้าคุณไม่เคยต้องการเด็กคนนี้ตั้งแต่แรก ทำไมคุณถึงใจร้ายกับฉันได้ถึงขนาดนี้คะพี่คีย์”* เสียงสะื้นไหวนั้นเคยดังสะท้อนอยู่ในความทรงจำที่เขาพยายามปัดทิ้งมาโดยตลอด แต่ในนาทีนี้… เมื่อตัวเลขปี พ.ศ. ของวันเกิดเด็กชายในประวัติโรงเรียนถูกนำมาคำนวณย้อนกลับ มันกลับตรงกับช่วงเวลาที่ม่านไหมยังคงใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเขา ช่วงเวลาที่เธอซีดเซียว อ่อนล้า และมักจะถือซองวิตามินบำรุงครรภ์หลบซ่อนจากสายตาของเขาเสมอ ซองวิตามินที่เขาเคยปัดทิ้งด้วยความรำคาญใจ เพราะคิดว่าเธอกำลังเรียกร้องความสนใจ! “เวรกรรม…” อัคคีพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมเข้มแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ามันหนักหน่วงเสียจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก ภาพของอดีตภรรยาผู้แสนอ่อนหวานในวันวาน ย้อนกลับมาทับซ้อนกับภาพของผู้หญิงแกร่งในปัจจุบัน—ผู้หญิงที่กล้าหาญพอจะก้าวเดินออกไปจากนรกโลกันตร์ที่เขาสร้างขึ้น พร้อมกับอุ้มท้องลูกน้อยในครรภ์หนีไปอย่างไร้ที่พึ่ง เธอต้องผ่านความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวมามากแค่ไหน? ในวันที่ไม่มีใครเหลียวแล ในวันที่ท้องโตใกล้คลอดโดยที่สามีทางนิตินัยไม่เคยใส่ใจไยดี แถมยังผลักไสเธอให้ออกไปเผชิญโลกกว้างตามลำพัง อัคคีรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ รสชาติฝาดเฝื่อนแล่นพล่านไปทั่วปาก ความรู้สึกสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน บัดนี้มันได้ลุกลามกลายเป็นเปลวเพลิงที่แผดเผาตัวเขาเองจนแทบไม่เหลือชิ้นดี หากเด็กชายคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริง… นั่นหมายความว่าเขาได้ทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือคู่นี้ และเกือบจะพรากชีวิตน้อยๆ ไปจากอ้อมอกตั้งแต่อยو่ในครรภ์แล้ว “คุณนายเอกรินทร์… เธอทำกับผมเจ็บแสบเหลือเกินนะม่านไหม” เขาเค้นเสียงหัวเราะเยาะหยันตัวเองออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและยอมจำนนต่อโชคชะตา ไม่มีความโกรธเคืองหลงเหลืออยู่ในใจ มีเพียงความสำนึกบาปอันมหาศาลที่พร้อมจะคุกเข่าอ้อนวอนขอการอภัยจากเธอทุกวิถีทาง ทว่าในขณะเดียวกัน ความกลัวก็เริ่มเกาะกุมหัวใจ—กลัวว่ามันจะสายเกินไป กลัวว่าม่านไหมจะเกลียดเขาจนไม่ยอมให้แม้แต่โอกาสที่จะได้มองหน้าลูก โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะถูกหยิบขึ้นมาอย่างเร่งรีบ นิ้วแกร่งกดหมายเลขโทรออกหาเลขาส่วนตัวด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดและร้อนรนกว่าครั้งไหนๆ “สืบหาที่อยู่ปัจจุบันของม่านไหม… เอาแบบละเอียดที่สุด และระบุพิกัดของเด็กชายต้นกล้ามาให้ผมเดี๋ยวนี้!” ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟอบอุ่นย่านใจกลางเมือง ม่านไหมกำลังนั่งมองบุตรชายตัวน้อยที่กำลังตั้งอกตั้งใจระบายสีลงในสมุดภาพอย่างเพลิดเพลิน รอยยิ้มละมุนละไมปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มสวย ดวงตาคู่สวยที่เคยผ่านมรสุมชีวิตอันโหดร้ายมาแล้ว บัดนี้กลับทอประกายความสุขและเข้มแข็งอย่างเต็มเปี่ยม เธอพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า โลกใบนี้ไม่มีผู้ชายใจร้ายคนไหนที่มีอำนาจทำลายชีวิตของเธอได้อีกต่อไป หากเธอเลือกที่จะลุกขึ้นยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง “คุณแม่ครับ ดูสิครับ ต้นกล้าระบายสีต้นไม้เป็นสีฟ้าด้วยนะ สวยไหมครับ” เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยแววตารอคอยคำชม ม่านไหมโน้มตัวลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มนั้นด้วยความรักล้นปรี่ มือเรียูลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกชายเบาๆ “สวยที่สุดเลยค่ะ ลูกชายของคุณแม่เก่งที่สุดเลย” เธอไม่เคยเสียใจเลยสักวินาทีเดียวที่ตัดสินใจหันหลังให้กับอดีตอันเจ็บปวด แม้เส้นทางของการเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ทุกหยาดเหงื่อและน้ำตาที่เสียไป มันคุ้มค่าเหลือเกินเมื่อแลกกับการได้เห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ของดวงใจทั้งดวงดวงนี้ แต่ความสงบสุขภายในใจของม่านไหมกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อประตูร้านกาแฟถูกผลักเปิดออกด้วยแรงที่มากกว่าปกติ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาภายในร้านด้วยท่าทีรีบร้อนและกระวนกระวาย อัคคี… กวาดสายตามองไปทั่วบริเวณร้านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะหยุดนิ่งสนิท เมื่อปะทะเข้ากับร่างบางของอดีตภรรยาที่เขาก수ตามหา และเด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่เคียงข้างเธอ ซึ่งกำลังหันมามองหน้าเขาพอดีด้วยความสงสัย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจของอัคคีขาดห่วงไปในวินาทีที่สบตากับดวงตากลมโตคู่สวยที่ถอดแบบมาจากลูกชายไม่มีผิดเพี้ยน ม่านไหมชะงักค้างไปทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาระแวดระวังและเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งใส อัคคีอ้าปากคล้ายจะเอ่ยคำพูดบางอย่างออกมา แต่เสียงนั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อม่านไหมค่อยๆ วางดินสอสีในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อบังร่างเล็กของลูกชายไว้ข้างหลัง ปิดกั้นไม่ให้สายตาคมคายของอดีตสามีล่วงล้ำเข้ามาใกล้เด็กชายได้แม้แต่นصفก้าว “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ… คุณอัคคี” สุ้มเสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ เยชา และเต็มไปด้วยกำแพงหนาเตอะที่ไม่มีวันพังทลายลงได้ง่ายๆ ด้วยรักและอินไปกับเรื่องราวด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า