แผลเป็นในใจที่ไม่ยอมเลือน

“คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน ไม่ว่าจะเป็นในฐานะสามีเก่า หรือคนแปลกหน้าแปลกหน้าที่พยายามจะสวมบทบาทพ่อที่ดีในตอนนี้ค่ะ คุณอัคคี” เสียงของม่านไหมเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูก ร่างบางยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถงของโรงแรมหรูที่จัดงานการกุศล แววตาของเธอในยามนี้ไม่มีความอ่อนหวานที่เขาก็เคยได้รับเมื่อสี่ปีก่อนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความแข็งกร้าวและระยะห่างที่เขาสร้างขึ้นมาเองกับมือ อัคคีชะงักฝีเท้า มือหนาที่เอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเธอค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมเข้มที่เคยดุดันและเย็นชาบัดนี้ฉายแววสั่นไหวและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด “ม่านไหม… ผมแค่จะบอกว่า เรื่องที่รตาพูดเมื่อกี้ มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด ผมไม่ได้…” “สิ่งที่รตาพูดมันอาจจะเป็นเรื่องโกหก แต่สิ่งที่ ‘คุณ’ ทำกับฉันตลอดสามปีที่แต่งงานกัน มันคือเรื่องจริงที่ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำฉันจนไม่มีวันลบเลือนค่ะ” เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูสมเพชจนคนมองอย่างอัคคีใจกระตุกวูบ ม่านไหมก้าวเข้ามาใกล้เขาหนึ่งก้าว ความหอมของกลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้อัคคีแทบหยุดหายใจ แต่มันกลับมาพร้อมกับคำพูดที่เหมือนเข็มแหลมคมนับพันเล่ม “จำวันที่ฉันต้องเข้าห้องฉุกเฉินเพราะอาการแพ้ท้องรุนแรงได้ไหมคะ? วันนั้นคุณอยู่ที่ไหน... อ๋อ ใช่สิ คุณกำลังควงรตาไปดินเนอร์หรูเพื่อฉลองโปรเจกต์ใหม่ และทิ้งให้ภรรยาที่กำลังอุ้มท้องลูกของคุณ นอนสะอื้นอยู่บนพื้นห้องน้ำเพียงลำพัง” อัคคีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ทุกถ้อยคำของเธอเหมือนการควักเอาความเลวร้ายในอดีตมาตบหน้าเขาซ้ำๆ “ม่านไหม... ผมไม่รู้... ตอนนั้นผมไม่รู้จริงๆ ว่าเธอท้อง” “เพราะคุณไม่เคยสนใจฉันเลยต่างหากค่ะ” ม่านไหมสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่อัดแน่นมานาน “คุณมองเห็นฉันเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ประดับบ้าน เป็นคนที่คอยรองรับอารมณ์ และเป็นคนที่คุณกล้าแม้กระทั่งจะดูถูกว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกคุณ... แผลเป็นในใจที่ฉันได้รับจากคำพูดของคุณในวันนั้น มันลึกจนเกินกว่าที่คำขอโทษปลอมๆ ของคุณจะเยียวยาได้” เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก อัคคีพยายามจะก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง แต่ความรู้สึกผิดกลับรั้งขาเขาไว้ราวกับมีโซ่ตรวนล่ามเอาไว้ “ให้โอกาสผมได้แก้ตัว... ผมยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณกับลูกกลับมา ผมพร้อมจะชดใช้ทุกอย่างที่เคยทำพลาดไป” “ชดใช้เหรอคะ?” เธอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข “คุณจะชดใช้ด้วยอะไร? เงินเหรอ? หรืออำนาจที่คุณมี? ขอโทษนะคะ... ความรักที่ฉันเคยมีให้คุณมันตายไปตั้งแต่วันที่ฉันเซ็นใบหย่าแล้วค่ะ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ ไม่ใช่ม่านไหมคนเดิมที่รอคอยความรักจากสามีผู้เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นแม่ที่พร้อมจะทำลายทุกคนที่คิดจะมาพรากลูกไปจากอ้อมอก” ม่านไหมหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป แต่ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบวิ่งเข้ามาขัดจังหวะการปะทะอารมณ์อันดุเดือด “คุณแม่ครับ! ต้นกล้าตามหาตั้งนานแหนะ” เด็กน้อยในชุดสูทตัวจิ๋ววิ่งมาเกาะชายกระโปรงม่านไหมพลางเงยหน้าขึ้นมองคนเป็นแม่ด้วยดวงตากลมโตสุกใส อัคคีที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นถึงกับตัวชาดิ่งทันทีที่เห็นหน้าเด็กน้อยชัดๆ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ใบหน้าเล็กๆ ที่ราวกับถอดแบบมาจากตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ดวงตาสีเข้มที่มองมายังเขาอย่างสงสัยใคร่รู้ “คุณน้าคนนี้... เป็นเพื่อนคุณแม่เหรอครับ?” ต้นกล้าเอียงคอถามพลางจ้องใบหน้าอัคคีด้วยสายตาที่คล้ายกับคนคุ้นเคยกันอย่างประหลาด ม่านไหมรีบก้มลงอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอก สายตาที่เธอมองอัคคีเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความระแวดระวังสูงสุด เธอรีบหันหลังให้ชายหนุ่มทันที “เรากลับกันเถอะค่ะต้นกล้า ที่นี่ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับเราแล้ว” อัคคียังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือของเขาสั่นระริก สายตามองตามหลังร่างเล็กที่กำลังเดินห่างออกไป พร้อมกับความจริงที่กระแทกเข้ากลางใจจนเขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกลงจากกระเป๋าเสื้อของม่านไหมขณะที่เธอกำลังอุ้มเด็กน้อย มันคือซองเอกสารสีน้ำตาล... เขารีบก้าวเข้าไปเก็บมันขึ้นมาด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่อนจะเปิดออกดูท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน ในนั้นไม่ใช่แค่เอกสารทั่วไป แต่เป็นผลตรวจทางพันธุกรรมที่ระบุชื่อของเขาและชื่อของเด็กชายต้นกล้าไว้อย่างชัดเจน... ผลยืนยันความเป็นพ่อลูกที่เขาเฝ้าปฏิเสธมาตลอดว่าไม่มีวันเป็นไปได้ “ต้นกล้า... ลูกของผม...” เสียงพึมพำของเขาขาดห้วงไป เมื่อหันไปเห็นเงาร่างของรตาที่ยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมเสา พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่กำลังบันทึกภาพทุกอย่างไว้ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ด้วยรักและอินไปกับเรื่องราวของม่านไหมและต้นกล้าด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า