พิสูจน์ความจริงใจด้วยการกระทำ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มลอยกรุ่นอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้สักทองตัวใหญ่ ทว่าบรรยากาศในห้องประชุมเพนท์เฮาส์ส่วนตัวกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ม่านไหมกวาดสายตามองเอกสารกองโตตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยความหวั่นไหวใดๆ ผิดกับชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า—อัคคี ประธานหนุ่มผู้เคยถือสิทธิ์ขาดเหนือชีวิตและลมหายใจของเธอ บัดนี้ความเย่อหยิ่งทระนงตนเหล่านั้นได้มลายหายสิ้น เหลือเพียงแววตาสำนึกผิดที่เต็มไปด้วยความร้าวราน "เงื่อนไขสามข้อที่ฉันยื่นให้ คุณจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะคุณอัคคี" เสียงหวานใสหากแต่เยียบเย็นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดัน อัคคีสูดลมหายใจเข้าปอดลึก รั้งสติที่แทบจะแตกกระเจิงเมื่อเห็นความห่างเหินในแววตาคู่สวยของอดีตภรรยา เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำนน "ข้อแรก... หุ้นทั้งหมดในบริษัทเครือเอสที กรุ๊ป ที่เคยเป็นชื่อผม ผมโอนย้ายกรรมสิทธิ์ทั้งหมดมาเป็นชื่อของม่านและลูกชายของเราเรียบร้อยแล้วครับ มีลายเซ็นและตราประทับจากทนายความรับรองถูกต้องตามกฎหมาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกอย่างนอบน้อม ไม่หลงเหลือเค้าลางของความเผด็จการในอดีตแม้แต่น้อย ม่านไหมเพียงแค่ปรายตามองเอกสารชุดแรกผ่านๆ มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย "รวดเร็วดีนี่คะ คงกลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจไม่ให้คุณเข้าใกล้ลูกล่ะสิ" "ผมทำด้วยความเต็มใจ... และสำนึกในบาปที่เคยทำไว้กับม่านต่างหากครับ" อัคคีสวนกลับด้วยความจริงใจ ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดลึกซึ้ง "ส่วนข้อที่สอง... เรื่องของรตา ผมได้ตัดขาดความสัมพันธ์และยื่นฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากข้อหาฉ้อโกงและสร้างความเสียหายแก่ชื่อเสียงบริษัทไปแล้ว เธอจะไม่มีวันได้ก้าวก่ายชีวิตครอบครัวของเราอีกต่อไป" หญิงสาวแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ช่างน่าขันที่ผู้ชายซึ่งเคยปกป้องผู้หญิงคนนั้นอย่างไร้เงื่อนไข ในวันนี้กลับเป็นคนลงมือทำลายด้วยตัวเอง เพื่อแลกกับการได้เธอกลับคืนมา... ช่างเป็นราคาที่แสนแพงและความสะใจที่เพิ่งได้ลิ้มลอง "แล้วข้อสุดท้ายล่ะคะ... ข้อที่ยากที่สุด" ม่านไหมเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเขา ตรงไปตรงมา "การพิสูจน์ความจริงใจด้วยการกระทำ ไม่ใช่แค่คำพูดลมๆ แล้งๆ" อัคคีไม่รอช้า เขาถอดสูทเนื้อดีออก วางพาดไว้กับพนักเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและร่องรอยอารมณ์ที่อิดโรยจากการนอนไม่หลับมาหลายคืนติดต่อกัน เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอทีละก้าว ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นพรมราคาแพง ต่อหน้าหญิงสาวผู้ที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย กระทำเช่นนี้... ศักดิ์ศรีของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถูกวางลงแทบเท้าอดีตภรรยาจนหมดสิ้น "ผมยอมทำทุกอย่างตามที่ม่านบัญชา... ไม่ว่าจะให้ผมก้มกราบขอขมา หรือให้ผมใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลือในการชดใช้ความผิดบาป ผมก็ยินดี" มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยื่นขึ้นไปหมายจะสัมผัสหลังมือเรียวบาง แต่ม่านไหมกลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน "อย่าแตะต้องตัวฉัน!" เสียงเตือนเฉียบขาดทำให้มือของอัคคีค้างกลางอากาศ หัวใจแกร่งกระตุกวูบ เจ็บปวดแปลบปลาบยิ่งกว่าถูกมีดกรีด "ม่าน..." "จำไว้ว่าที่คุณทำทั้งหมดนี้ ไม่ใช่เพราะฉันเรียกร้อง... แต่มันคือสิ่งที่คุณติดค้างฉันกับลูกต่างหากคะ" ม่านไหมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองก้มลงมองอดีตสามีด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ "ในเมื่อคุณทำตามเงื่อนไขครบถ้วน ฉันก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผลที่จะกีดกันไม่ให้คุณพบหน้าลูก... แต่บอกไว้ก่อนนะคะ ว่าสถานะระหว่างเราไม่มีวันย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก" อัคคีเงยหน้าสบตาภรรยา ความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตาคม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเช่นกัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าแตะจมูก ทว่าม่านไหมกลับไม่มีทีท่าจะถอยหนี เธอยืนหยัดเผชิญหน้าเขาอย่างท้าทาย "ต่อให้ม่านจะไม่ยอมรับผมในฐานะสามี... แต่ผมจะใช้การกระทำทุกวินาทีต่อจากนี้ พิสูจน์ให้เห็นว่าผู้ชายเลวๆ คนนี้ ตายและเกิดใหม่เพื่อรักผู้หญิงชื่อ 'ม่านไหม' คนเดียวเท่านั้น" น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนรุ่ม แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่โน้มลงมาใกล้ทำให้ลมหายใจของม่านไหมเริ่มติดขัด ร่างกายของเธอจดจำสัมผัสและกลิ่นกายนี้ได้ดีเกินไป แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่หัวใจทรยศกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ อัคคีไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เอาแต่ต่อปากต่อคำกับเขาด้วยความหมองเศร้าก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งรั้งเอวบางเข้าหาตัวแนบชิด จนแผ่นอกแกร่งแนบสนิทกับความนุ่มหยุ่นของเนินเนื้อ สาวเจ้าอุทานออกมาได้เพียงสั้นๆ ริมฝีปากก็ถูกครอบครองด้วยจุมพิตที่โหยหาและรอคอยมาเนิ่นนาน มันไม่ใช่จุมพิตแห่งการบังคับฝืนใจ... แต่มันคือความเว้าวอน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความเย็นชามานานแรมปี ม่านไหมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะทุบ อกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำกลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอมลายหายสิ้น สัมผัสคุ้นเคยที่แสนวาบหวามปลุกเร้าไฟสวาทที่มอดไหม้ให้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มหอบกระชั้น เสียงหัวใจเต้นโครมครามแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง อัคคีประคองท้ายทอยเธอให้รับจุมพิตที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น รสจูบที่เปี่ยมด้วยการขอขมาและความรักที่เอ่อล้นทำให้ม่านไหมเผลอเผยริมฝีปากตอบรับโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่เคยทุบอกเขาเปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อเชิ้ตแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความหอมหวานของสัมผัสนี้ช่างกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุและลึกซึ้งจนยากจะถอนตัว เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ "คุณอัคคีคะ! เอกสารด่วนจากห้องแล็ปผลตรวจดีเอ็นเอ... วางไว้ตรงนี้เลยไหมคะ หรือจะให้ดิฉัน..." เสียงของเลขาหน้าห้องที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ทันอนุญาต ทำให้ทั้งสองผละออกจากกันอย่างตกใจ อัคคีหน้าตึงเครียดด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันหันไปเอ็ดตะโรใส่ลูกน้อง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเธอ ซึ่งจ่าหน้าซองด้วยชื่อของสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ชื่อดัง และข้อความสะดุดตาที่ระบุสถานะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเด็กชายวัยสี่ขวบ ม่านไหมหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นว่าซองเอกสารสำคัญชิ้นนั้นกำลังจะเปิดเผยความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดสี่ปี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ละอองดาวเดือนเก้า" เสมอมานะคะ