ความเย็นชาที่ไม่เคยเปลี่ยน

ปลายปากกาสีเงินหรูหราจรดลงบนแผ่นกระดาษด้วยน้ำหนักที่หนักแน่นและเด็ดขาด อัคคีไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่ไม่มีวันละลาย เสียงกระดาษที่ถูกฉีกออกด้วยแรงกดจากฝ่ามือหนาฟังดูบาดลึกราวกับเสียงฉีกกระชากหัวใจของใครบางคนที่กำลังพยายามกลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต "เซ็นซะ แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบลงเสียที ม่านไหม... ฉันไม่อยากเสียเวลาไปกับการเล่นบทสามีภรรยาจอมปลอมนี่อีกต่อไปแล้ว" ม่านไหมมองเอกสารในมือด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนที่เขาคาดหวัง มือเรียวบางสั่นระริกเล็กน้อยขณะหยิบปากกาขึ้นมา ความรู้สึกในอกมันชาวาบราวกับถูกแช่แข็ง เธอสัมผัสได้ถึงชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเต้นตุบอยู่ในครรภ์ ราวกับว่าทารกในครรภ์กำลังรับรู้ถึงความเย็นชาของผู้เป็นพ่อ และเลือกที่จะเรียกร้องความเป็นธรรมด้วยการเงียบเสียงไป "ค่ะ... ฉันเข้าใจแล้ว" เสียงของเธอแผ่วเบา หากแต่หนักแน่นในความรู้สึก "คุณต้องการความเป็นอิสระ และฉันก็ต้องการชีวิตคืน ต่อจากนี้ไป ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องเจอกันอีกนะคะ" อัคคีชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำตอบนั้น เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน แววตาคู่นั้นยังคงเรียบเฉย ทว่าลึกๆ ในใจกลับเกิดความรู้สึกประหลาดที่เขายังหาคำตอบไม่ได้... ความรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปตลอดกาล แต่ทิฐิอันมหาศาลกลับขวางกั้นไว้ เขาแค่นยิ้มเยาะใส่ความเงียบนั้น "ดี พูดได้คำเดียวว่าดีมาก รตาเขารอผมอยู่ และผมก็เชื่อว่า... การหย่าครั้งนี้คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของผม" ม่านไหมลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ในวินาทีที่มือสัมผัสลูกบิดประตู น้ำตาเม็ดใสก็ไหลพรากอาบสองแก้ม เธอไม่ได้เสียใจที่เขาไม่รัก แต่เสียใจที่เขาไม่มีโอกาสได้รับรู้ถึงหัวใจอีกดวงที่กำลังก่อกำเนิดขึ้นมาภายใต้พันธะของความโชคร้ายนี้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กอดท้องของตัวเองไว้แน่นราวกับเป็นการปฏิญาณตนต่อทารกในครรภ์ *‘แม่จะพาหนูไปให้ไกลจากที่แห่งนี้... ไกลจากความใจร้ายของคนที่เรียกตัวเองว่าพ่อ’* ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครเดโชโชติ อัคคีกลับนั่งจ้องมองรอยปากกาที่ทิ้งไว้บนกระดาษแผ่นนั้นอย่างเลื่อนลอย ความเงียบงันภายในห้องทำงานเริ่มกัดกินความมั่นใจของเขา อัคคีขยับตัวด้วยความอึดอัด พลางหยิบรูปถ่ายที่ม่านไหมลืมทิ้งไว้ในลิ้นชักขึ้นมาดู มันเป็นรูปถ่ายเมื่อสมัยที่เขายังไม่เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แววตาของหญิงสาวในรูปนั้นเต็มไปด้วยความหวัง... หวังว่าสักวันเขาจะหันมามองเธอบ้าง *‘ลูกของใคร?’* คำถามที่เขาเผลอหลุดปากออกไปในตอนที่พบร่องรอยความลับบางอย่างบนโต๊ะทำงานของเธอเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหัว เขาสะบัดศีรษะไล่ความคิดไร้สาระทิ้ง "คงแค่ความผิดปกติของร่างกาย... ยัยผู้หญิงจอมวางแผนนั่นจะไปมีใครได้นอกจากฉัน" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความโมโหที่พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหว ทว่าในตอนที่เขากำลังจะโยนเอกสารเหล่านั้นทิ้งลงถังขยะ สายตาก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีขาวนวลที่วางอยู่ใต้กองเอกสารการหย่า มันเป็นผลตรวจจากคลินิกเฉพาะทางที่เขายังไม่ได้เปิดดูเพราะความโกรธบังตา อัคคีรีบหยิบขึ้นมาแกะออกด้วยมือที่สั่นเทา โดยไม่รู้เลยว่าเนื้อหาข้างในนั้นจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล ทันทีที่เขากางกระดาษออก สายตาคมกริบก็หยุดนิ่งที่ตัวเลขและข้อความยืนยันสถานะความเป็นแม่ของม่านไหม และเมื่อเขากวาดสายตาอ่านบรรทัดถัดมา ลมหายใจของเขาก็ขาดห้วงไปทันที... แผ่นกระดาษในมือร่วงหล่นลงพื้นราวกับไร้น้ำหนัก เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงฝีเท้าของใครบางคนก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้เขาต้องหันไปมอง "คุณอัคคีคะ... รตาเอาผลไม้มาให้ค่ะ" ทว่าอัคคีไม่ได้ยินเสียงนั้นเลย ในหัวของเขามีเพียงภาพของเด็กทารกที่กำลังจะลืมตาดูโลกโดยไม่มีเขาเคียงข้าง และเมื่อเขาก้มลงมองเอกสารบนพื้นอีกครั้ง ปลายเท้าของเขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดไปทั่วร่าง เมื่อเขารู้ความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... ม่านไหมไม่ได้มีแค่ความลับเรื่องลูกเพียงอย่างเดียว แต่เธอยังเก็บงำบางสิ่งที่ทำให้อัคคีต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ บนหน้าสุดท้ายของเอกสาร มีลายเซ็นของบุคคลที่สามที่เขาไม่คาดคิดว่าจะเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง และนั่นคือคำตอบว่าทำไม... ม่านไหมถึงได้เดินจากเขาไปอย่างเด็ดขาดโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยน้ำตาและความแกร่งกล้าของม่านไหมในบทนี้กับละอองดาวเดือนเก้านะคะ