พ่อหนุ่มซึนเดะกลายร่างเป็นโบ้

“คุณจะยืนจ้องร้านฉันแบบนั้นไปอีกนานไหมคะคุณอัคคี ถ้าว่างมากนัก ทำไมไม่เอาเวลาไปจัดการเรื่องรตาให้จบสิ้นเสียที จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาทำตัวเป็น ‘โบ้’ เฝ้าหน้าร้านขนมให้คนเขาดูแคลนเล่น” ม่านไหมเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากถาดคุกกี้ที่เธอกำลังจัดเรียง น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์กระจกใส อัคคีที่เคยเป็นถึงท่านประธานผู้เย่อหยิ่ง ผู้ที่ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร กลับกำลังยืนกุมมือประสานกันแน่น แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก บัดนี้กลับฉายแวววอนขอความเมตตาอย่างน่าเวทนา เขาไม่ได้สวมสูทราคาแพงเหมือนเคย แต่กลับสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนดูเรียบง่าย ซึ่งเป็นชุดที่เขาเลือกใส่เพื่อหวังจะ ‘กลมกลืน’ กับชีวิตใหม่ของม่านไหม “ผมเคลียร์ทุกอย่างจบแล้ว ม่านไหม... เรื่องรตาไม่มีอีกแล้ว ต่อไปนี้ผมจะไม่มีวันให้ชื่อของผู้หญิงคนนั้นมาทำให้คุณไม่สบายใจอีก” เขาตอบเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องไปที่เด็กชายตัวน้อยที่กำลังขะมักเขม้นเล่นตัวต่อไม้ในมุมห้อง น้องต้นกล้า... เด็กชายที่มีนัยน์ตาคมกริบและโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน “แล้วยังไงคะ? จบแล้วจะให้ฉันทำอะไร? กลับไปตบมือแสดงความยินดีกับคุณเหรอ?” ม่านไหมวางถาดคุกกี้ลงเสียงดัง ‘ปัง’ เธอมองสบตาเขาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวทว่าแฝงไปด้วยรอยร้าวที่ยากจะประสาน “ออกไปเถอะค่ะ ลูกฉันต้องการความสงบ” “ผมแค่... อยากช่วย” อัคคีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่สนคำไล่ พุ่งตรงไปยังโซนครัวด้านหลังที่ม่านไหมกำลังจะเข้าไป เขาเห็นถุงแป้งและกล่องเนยที่วางระเกะระกะบนเคาน์เตอร์ สัญชาตญาณของการเป็นผู้นำที่มักจะสั่งการคนอื่น กลับแปรเปลี่ยนเป็นการหยิบจับสิ่งของเหล่านั้นขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ม่านไหมชะงัก เธออ้าปากค้างเมื่อเห็นอดีตสามีที่เคยแม้แต่รินน้ำดื่มเองยังไม่ทำ กลับกำลังช่วยเธอร่อนแป้งอย่างตั้งใจ ลมหายใจของเธอติดขัด นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดคิดว่าคนอย่างอัคคีจะทำ “คุณ... ทำอะไรน่ะ?” “เมื่อกี้เห็นลูกบอกว่าอยากกินเค้กช็อกโกแลต แต่เห็นคุณเหนื่อยจากการทำคุกกี้แล้ว ผมเลยคิดว่า... ผมพอจะช่วยได้” เขาเอ่ยพลางยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิตแต่งงานที่ผ่านมา ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลด้วยกลิ่นเนยและน้ำตาล ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ต้นกล้าตัวน้อยเดินเตาะแตะเข้ามาใกล้พร้อมกับตุ๊กตาหมีในมือ เด็กน้อยเงยหน้ามอง ‘ชายแปลกหน้า’ ที่ดูใจดีผิดหูผิดตาด้วยแววตาซื่อใส “ลุง... ทำเค้กให้ต้นกล้าเหรอครับ?” หัวใจของอัคคีสั่นไหวรุนแรง เขาคุกเข่าลงต่อหน้าลูกชายด้วยความถ่อมตนที่สุดในชีวิต “ครับ... ลุงจะทำให้เค้กที่อร่อยที่สุดเท่าที่เจ้าตัวแสบอยากกินเลย ดีไหมครับ?” ม่านไหมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ความโกรธแค้นที่มีต่ออดีตเริ่มสั่นคลอน ความอบอุ่นที่เธอเคยโหยหาในอดีตกำลังถูกหยิบยื่นให้โดยคนๆ เดียวกับที่เคยพรากมันไปจากเธอ ตกเย็น วันที่ลูกค้าเริ่มบางตาลง อัคคีไม่ยอมกลับ เขาอาสาช่วยเช็ดถูร้านจนเหงื่อซึมตามไรผม ภาพท่านประธานผู้เย่อหยิ่งในชุดเชิ้ตเลอะแป้งกำลังถือไม้กวาด กลายเป็นภาพที่ลบภาพจำเดิมๆ ของเขาจนหมดสิ้น ม่านไหมยืนกอดอกพิงขอบประตู มองดูชายหนุ่มที่กำลังหอบแฮกๆ จากการเข็นถังขยะไปทิ้งหลังร้าน ทันใดนั้น เสียงรถยนต์หรูคันคุ้นตาจอดเทียบฟุตบาทหน้าหน้าร้าน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของ ‘รตา’ ที่ก้าวลงมาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เธอเดินดุ่มๆ เข้ามาในร้านโดยไม่สนใจสายตาใคร “อัคคี! คุณทำบ้าอะไรอยู่! คุณลดตัวมาทำอะไรต่ำๆ แบบนี้ที่นี่!” รตาแผดเสียงลั่นร้าน ทำให้น้องต้นกล้าที่กำลังหลับปุ๋ยบนโซฟาเบาะนุ่มถึงกับสะดุ้งตื่นและร้องไห้จ้าด้วยความตกใจ อัคคีหน้าเปลี่ยนสีทันที เขาไม่ได้โกรธรตา แต่เขาโกรธที่การมาของเธอทำให้ลูกชายต้องร้องไห้ เขาพุ่งตัวเข้าไปบังม่านไหมและต้นกล้าไว้ในทันที ราวกับเป็นโล่กำบังอันแข็งแกร่ง “ออกไป รตา... อย่าได้เอ่ยปากรังแกม่านไหมหรือลูกของฉันอีก” “ลูก? ลูกใคร! ลูกนังผู้หญิงหน้าไม่อายนี่น่ะเหรอ! คุณโง่หรือบ้าที่ไปเชื่อว่าเด็กนี่เป็นลูกคุณ อัคคี ดูหน้ามันสิ! มันอาจจะเป็นลูกของชู้รักที่ไหนสักคนที่คุณเองก็ยังไม่รู้!” รตาแค่นหัวเราะด้วยความสมเพชพลางชี้ไปที่ต้นกล้า ม่านไหมตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความเกลียดชังที่รตาแตะต้องลูกชายของเธอ อัคคีหันกลับมามองม่านไหมด้วยสายตาที่เจ็บปวดลึกซึ้ง เขารู้ว่าความผิดพลาดในอดีตของเขาทำให้ม่านไหมต้องเผชิญกับคำดูถูกนี้ แต่ในวินาทีนั้นเอง อัคคีก็คว้าบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันเป็นซองสีขาว... ผลตรวจ DNA ที่เขาสั่งให้คนสนิทไปแอบเก็บตัวอย่างเส้นผมของต้นกล้ามาตรวจอย่างเงียบๆ ตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มสงสัย “ไม่ต้องรอให้ถึงวันพรุ่งนี้หรอก” อัคคีเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนรตาถึงกับผงะ “ผลตรวจนี่แหละที่จะเป็นคำตอบว่าใครกันแน่ที่สมควรจะต้องออกไปจากชีวิตของพวกเรา... รตา คุณอ่านเองสิ ว่าเด็กคนนี้ ‘ลูกของใคร’” เขาโยนเอกสารแผ่นนั้นลงบนโต๊ะไม้ กระดาษที่เปื้อนคราบแป้งแผ่นนั้นกลายเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะสั่นคลอนชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล ม่านไหมเบิกตากว้างเมื่อเห็นซองจดหมายที่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้ ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ด้วยชีวิต กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูหมายเลขหนึ่ง... และอดีตสามีที่เพิ่งสำนึกบาป ด้วยรักและอินไปกับเรื่องราวด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า