การตามหาที่ไร้ร่องรอย

"รายงานว่าอย่างไรบ้าง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานหรูหราที่มืดสลัว อัคคี หรือคีย์ ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพข้อมูลการเดินทางที่ว่างเปล่า มือหนากำเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจในอกข้างซ้ายบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ทุกวินาทีที่ผ่านพ้นไปนับตั้งแต่วันที่ม่านไหมเดินจากไปพร้อมกับร่องรอยความเย็นชาที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น มันคือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับความโง่เขลาของตัวเอง "เรียนท่านประธานครับ ทีมสืบสวนตามแกะรอยของคุณม่านไหมถึงสนามบินจังหวัดเชียงใหม่ แต่... หลังจากนั้น ร่องรอยทุกอย่างก็ขาดหายไปอย่างไร้ร่องรอยครับ" เลขานุการส่วนตัวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นประกายตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นGรี้ยวและเจ็บปวดระคนกันของเจ้านาย "กล้องวงจรปิดทุกตัวถูกลบข้อมูล บัตรเครดิตที่ลงท้ายด้วยชื่อของเธอไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ และบัญชีธนาคารส่วนตัวทั้งหมดถูกปิดตาย เสมือนว่า... เสมือนว่าเธอล่องหนหายไปจากโลกใบนี้ครับ" *ล่องหนหายไปอย่างนั้นหรือ?* อัคคีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันตัวเอง ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยยอมก้มหัวให้เขาตลอดเวลา ผู้หญิงที่เคยร้องไห้เงียบๆ ในมุมมืดโดยที่เขาไม่เคยใส่ใจ บัดนี้กลับกลายเป็นมืออาชีพในการปกปิดร่องรอยเสียยิ่งกว่าอาชญากรหลบหนี เธอตั้งใจ... เธอลบตัวเองออกจากชีวิตเขาอย่างหมดจด เพื่อไม่ให้เขา ไม่ว่าใครหน้าไหนตามเธอกลับไปได้อีก ภาพของม่านไหมในชุดเรียบง่าย รอยยิ้มจางๆ ที่ไม่เคยส่งถึงดวงตา และแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดในวันหย่าลอยวนเข้ามาในห้วงความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันไม่ใช่ความโล่งใจที่หลุดพ้นจากพันธะแต่งงานที่ไร้รักอย่างที่เขาเคยทะนงตัว แต่มันคือความเวิ้งว้าง โ(หวงเหวิง และความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินวิญญาณ เขาไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้ความเงียบงันของภรรยาคนนั้น เธอเก็บซ่อนความเด็ดเดี่ยวเอาไว้มากมายเพียงใด "หาให้เจอ" อัคคีเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่สั่งการเฉียบขาด "ไม่ว่าจะพลิกแผ่นดินไทย หรือต้องใช้เงินซื้อข้อมูลทั้งประเทศ สั่งคนของเราขยายวงกว้างออกไปให้หมด เธอท้องอยู่... เธอนั่งเครื่องบินนานๆ คนเดียวไม่ได้ และไม่มีทางที่คนท้องแก่ใกล้คลอดจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยโดยไม่มีใครช่วยเหลือ!" คำว่า 'ท้อง' กระแทกกระทั้นหัวใจของเขาอย่างแรง ทุกครั้งที่นึกถึงว่าเด็กในครรภ์ของม่านไหมคือสายเลือดของเขา คือพยานรักที่เขาเคยผลักไสและไม่เคยไยดี ความรู้สึกผิดก็พุ่งพล่านขึ้นมาจุกที่อกจนอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ เขามันโง่เขลาเบาปัญญา แค่รตาผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกที่เข้ามาปั่นหัว เขากลับหลงเชื่อและทำร้ายคนที่ควรทะนุถนอมที่สุดด้วยวาจาเชือดเฉือนและแววตาดูแคลน ม่านไหมอดทนอยู่กับผู้ชายใจร้ายอย่างเขามาตั้งกี่ปี แต่พอเธอตาสว่างและตัดสินใจก้าวเดินออกไป เขากลับดิ้นรนเหมือนคนใกล้ตาย อัคคีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวไปยังกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืน แสงไฟระยิบระยับเบื้องล่างไม่ได้ช่วยให้ความมืดมนในใจของเขาสว่างขึ้นเลยแม้แต่น้อย "คุณหนีผมไปไหนไม่ได้หรอก ม่านไหม..." เขาพึมพำกับเงาสะท้อนของตัวเอง นิ้วแกร่งกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "ต่อให้คุณจะซ่อนตัวอยู่สุดหล้าฟ้าเขียว ผมก็จะตามหาคุณให้เจอ แล้วชดใช้ความผิดทั้งหมดด้วยชีวิตของผมเอง" ทว่า... ในขณะที่อัคคีหัวหมุนกับการตามหาร่องรอยที่ถูกกลบเกลื่อนอย่างแนบเนียน ณ เมืองเล็กๆ ทางภาคเหนือที่โอบล้อมด้วยขุนเขาและสายหมอก ม่านไหมในยามนี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้ริมระเบียงบ้านพักชั้นเดียวสไตล์อบอุ่น ร่างเพรียวบางในชุดคลุมท้องสบายๆ กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังหลับใหลอย่างมีความสุขอยู่บนตัก ดวงตากลมโตคู่สวยทอดมองออกไปยังทิวสนที่ไหวเอนตามแรงลมอย่างเหม่อลอย ความสงบสุขที่แลกมาด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดในอดีต คือสิ่งที่เธอปกป้องมันด้วยชีวิต ไม่มีทาง... ที่เธอจะยอมให้อัคคีหวนกลับเข้ามาทำลายเกราะคุ้ม Aกันนี้เด็ดขาด ไม่ว่าเขาจะพยายามพลิกแผ่นดินตามหาเธอมากแค่ไหนก็ตาม เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าบนโต๊ะไม้ข้างกายสั่นครืดคราดยาวนาน หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยแต่ขึ้นต้นด้วยรหัสพื้นที่ของเมืองหลวง ม่านไหมนิ่งงัน ลลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ เธอจ้องมองหน้าจอนั้นราวกับมันเป็นวัตถุอันตราย นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ไม่กล้าแม้แต่จะกดรับหรือตัดสายทิ้ง ปล่อยให้เสียงเรียกเข้าดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่เหน็บหนาว ด้วยรักและอินไปกับเรื่องราวด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า