แผนการเกษตรแนวใหม่

"ถ้าแปลงผักแปลงนี้ยังโตช้าเหมือนเต่าคลาน ชาวบ้านซานหลี่เหอคงได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดปากเป็นแน่ค่ะแม่!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหลี่ว์เม่ย—ลูกสะใภ้รองของตระกูลหลี่ดังแหวกลมหนาวที่พัดโชยมาปะทะผิวแก้ว ลอยเข้ามารบกวนโสตประสาทของหลินฟางเซียน ขณะที่เธอกำลังใช้ช้อนไม้พายกวนปุ๋ยหมักชีวภาพสูตรพิเศษในถังไม้โอ๊กเก่าๆ แววตาสมเพชเวทนาและท่าทีเท้าสะเอวของอีกฝ่ายบ่งบอกชัดเจนว่าตั้งใจมาเหยียบย่ำซ้ำเติมแปลงผักหลังบ้านที่ดินแห้งแล้งจนแตกระแหงของเธอโดยเฉพาะ หลินฟางเซียนมิได้เงยหน้าขึ้นทันที เธอเพียงใช้ผ้าขนหนูผืนเก่าซับเหงื่อบนหน้าผากอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความเงียบสร้างแรงกดดันจนหลี่ว์เม่ยเริ่มอึดอัดและหุบยิ้มลงทีละน้อย เมื่อฟางเซียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวรีคู่นั้นก็ส่องประกายเยือกเย็นเฉียบคมราวกับมีดผ่าตัดในโลกอนาคต "ดินแห้งและขาดแร่ธาตุไม่ใช่เรื่องน่าอายค่ะพี่สะใภ้รอง... แต่การที่สมองกลวงเปล่าแล้วยังขยันเอาปากมาเที่ยววิจารณ์งานคนอื่น นั่นต่างหากที่น่าอายจนไม่กล้าสู้หน้าใคร" หลี่ว์เม่ยสะดุ้งโหยง หน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความโกรธ "นังสารเลว ฟางเซียน! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันโง่! รอดูเถอะ ถ้ารอบนี้ผักของพวกแกเน่าคาดินจนไม่มีเงินส่งภาษี แม่เฒ่าหลี่จะต้องมาขนข้าวของในบ้านพวกแกไปขัดดอกแน่!" ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "เชิญตามสบายค่ะ ถ้าพวกท่านกล้าพอจะแบกเศษดินทรายพวกนั้นกลับไป" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษดินออกจากกางเกงผ้าฝ้ายอย่างไม่ยี่ห้อ หลี่ว์เม่ยทำได้เพียงสะบัดก้นเดินหนีไปด้วยความแค้นเคือง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความกดดันที่ฟางเซียนไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย เพราะในห้วงมิติลับห้องครัวอัจฉริยะของเธอนั้น บัดนี้ได้จัดเตรียม "หัวเชื้อจุลินทรีย์ปรับสภาพดินและเร่งราก" เอาไว้พร้อมแล้ว เมื่อคล้อยหลังญาติจอมป่วน หลินฟางเซียนจึงก้าวเข้ามาในครัวเล็กๆ เพื่อหยิบอุปกรณ์ลับ เธอหลบสายตาของผู้คนแล้วแอบเข้าไปในมิติลับทันที กลิ่นหอมสะอาดของห้องครัวสเตนเลสสตีลทันสมัยตัดกับบรรยากาศยุค 80 อย่างสิ้นเชิง นิ้วเรียวกดเลือกโปรแกรมผสมปุ๋ยชีวภาพความเข้มข้นสูงในจอภาพโฮโลแกรม ละอองแร่ธาตุจากโลกอนาคตถูกบรรจุลงในถังไม้แบบดั้งเดิมอย่างแนบเนียน ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ความมหัศจรรย์กำลังจะเกิดขึ้นบนผืนดินรกร้างแปลงนี้ ขณะที่เธอกำลังผสมสารบำรุงดินอย่างตั้งอกตั้งใจนั้น มือหนาคู่หนึ่งก็เอื้อมมาโอบกอดเอวบางของเธอจากด้านหลังอย่างนุ่มนวล พร้อมกับกลิ่นอายบุรุษและเหงื่อจางๆ จากการทำงานหนักกลางแจ้ง จางหยางก้มลงเอาคางเกยลาดไหล่ของภรรยา สายตาคมกริบทอดมองไปยังถังปุ๋ยด้วยความห่วงใย "เหนื่อยมากไหมครับเซียนเซียน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהนุ่มนวลอย่างยิ่งยวด มีเพียงเวลาอยู่กันตามลำพังเท่านั้นที่นายทหารผู้แข็งกระด้างคนนี้จะเผยด้านที่อ่อนโยนและคลั่งรักออกมาเต็มเปี่ยม "ผมเห็นยายหลี่ว์เม่ยเดินหน้าบึ้งออกจากบ้านเราไปเมื่อครู่ หากมันกล้าพูดจาไม่เข้าหูอีก บอกผม... เดี๋ยวผมจัดการเอง" ฟางเซียนอมยิ้ม เอียงแก้วแนบชิดกับอกแกร่งของสามี "ไม่ต้องถึงมือคุณหดหัวหรอกค่ะ ฉันจัดการยายบ้านั่นได้สบายมาก... ว่าแต่คุณเถอะ แปลงนาแปลงใหญ่ทางทิศเหนือเตรียมไถพรวนเรียบร้อยแล้วหรือยัง?" "เรียบร้อยแล้วครับ" จางหยางกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่นของภรรยาอย่างอดใจไม่ไหว "แต่ผมเป็นห่วงคุณ ตั้งแต่คุณเริ่มคิดเรื่องทำเกษตรแนวใหม่นี้ คุณแทบไม่ได้พักผ่อนเลย... ถ้าไม่ใช่เพราะอยากให้ลูกๆ ได้กินของดีๆ และอยากให้ครอบครัวเราสุขสบาย ผมไม่อยากให้คุณต้องมาตากแดดตากลมแบบนี้เลย" ฟางเซียนหันกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวลูบไล้โครงหน้าคมคายของสามีเบาๆ แววตาสื่อความหมายลึกซึ้ง "ความสุขสบายไม่ได้ลอยมาเองหรอกค่ะจางหยาง ยุคสมัยนี้ถ้าไม่รีบสร้างรากฐานให้มั่นคง เราจะถูกคนอื่นเหยียบย่ำไปตลอดกาล... แต่คุณวางใจเถอะค่ะ สิ่งที่เรากำลังจะทำวันนี้ จะทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องตื่นตะลึง" ในช่วงบ่ายคล้อย แสงแดดสีส้มอ่อนทอดยาวทาบทับแปลงผักหลังบ้าน หลินฟางเซียนสวมหมวกฟางลงมือรดน้ำปุ๋ยชีวภาพสูตรพิเศษลงบนแปลงดินที่ถูกไถพรวนใหม่ ทุกหยดน้ำที่ซึมซับลงไปเต็มไปด้วยแร่ธาตุเข้มข้นจากมิติลับ จางหยางคอยช่วยยกถังน้ำเคียงข้างอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้เขาจะไม่เข้าใจว่าภรรยาผสมผงประหลาดอะไรลงไปในน้ำ แต่ความเชื่อใจที่มีให้เธอนั้นไร้ขีดจำกัด ผ่านไปเพียงสามชั่วโมง ปาฏิหาริย์ที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ก็อุบัติขึ้น! จากดินแห้งแล้งสีเทาหม่น กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอุดมไปด้วยสารอาหาร เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและคะน้าที่เพิ่งหว่านลงไปเมื่อเช้า บัดนี้เริ่มแตกยอดสีเขียวสดใสแทงทะลุปฐพีขึ้นมาอย่างรวดเร็วดั่งต้องมนต์สะกด ความเร็วในการเจริญเติบโตนี้น่าเหลือเชื่อเสียจนจางหยางถึงกับผงะ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกตะลึง ตาคมเบิกกว้างมองต้นกล้าที่สูงขึ้นคืบหนึ่งในเวลาเพียงชั่วพริบตา "นี่มัน... เซียนเซียน นี่มันเรื่องอะไรกันทำไม..." จางหยางอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ฟางเซียนยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ เธอรู้ดีว่านี่คือผลลัพธ์จากเทคโนโลยีการเกษตรอัจฉริยะผสมผสานกับพลังงานบริสุทธิ์ในมิติลับ "นี่คือวิชาเกษตรกรรมล้ำสมัยที่ฉันไปศึกษามาจากตำราโบราณ... และมันจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ครอบครัวเราพลิกชีวิตค่ะ" ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังชื่นชมความสำเร็จอยู่นั้น เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งห่าฝน ตามด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูของแม่เม่ยหลี่ที่ตะโกนแผดลั่นเข้ามาข้างใน "หลินฟางเซียน! นังสะใภ้ตัวดี! แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ชาวบ้านเขาลือกันว่าแกแอบขโมยปุ๋ยหลวงมาใช้แปลงผักหลังบ้าน แกอยากพาตระกูลเราไปติดคุกหัวโตหรือไง ถึงได้กล้าทำเรื่องระยำแบบนี้!" จางหยางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มถมึงทึงด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากำหมัดแน่นเตรียมจะเดินออกไปจัดการป้าตัวแสบให้เด็ดขาด แต่ฟางเซียนกลับเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาไว้รั้งตัวให้อยู่กับที่ ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์และท้าทาย "ใจเย็นๆ ค่ะสามี... ในเมื่อพวกเขากล้ามาหาเรื่องถึงที่ เราก็ควรต้อนรับพวกเขาด้วย 'อาหาร' จานเด็ดสักหน่อยดีไหมคะ" ฟางเซียนหันหลังเดินกลับเข้าห้องครัวทันที ทิ้งให้จางหยางยืนงงงวยท่ามกลางเสียงทุบประตูหน้าบ้านที่ดังระรัวไม่หยุดหย่อน เธอก้าวเข้าสู่มิติลับ เปิดเตาพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าแล้วหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศจากช่องแช่แข็งอัจฉริยะออกมา—เนื้อหมูสามชั้นขุนพิเศษลายหินอ่อนสวยงาม ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและซอสลับยั่วยวนทันทีที่สัมผัสความร้อน กลิ่นหอมเย้ายวนของ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรฮ่องเต้" เริ่มโชยฟุ้งทะลุกำแพงบ้าน ลอยล่องไปตามกระแสลมยามเย็น กระจายตัวปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้านซานหลี่เหออย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน! ชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านหน้าบ้านตระกูลจางต่างต้องหยุดชะงักสูดกลิ่นหอมลึกล้ำนั้นจนเคลิบเคลิ้ม แม้แต่แม่เม่ยหลี่ที่กำลังยืนเท้าสะเอวโวยวายอยู่หน้าประตูก็ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาเบิกโพงด้วยความอยากอาหารจนลืมสิ้นซึ่งคำด่าทอ และทันใดนั้นเอง... ประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคนที่ไม่ได้รับเชิญ! -(โปรดติดตามตอนต่อไป)- [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหลินฮวายุคปฏิรูปมาโดยตลอดนะคะ]