มิติลับในตะหลิวเหล็ก

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของดินโคลนในบ้านดินหลังคาโหว่ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสติของหลินฟางเซียนให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว มิใช่ร่องรอยบาดแผลตามเนื้อตัวของร่างเดิมที่นางเพิ่งทะลุมิติเข้ามาสิงสู่ แต่เป็นเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบทรงอำนาจคู่นั้นกวาดมองสภาพความอดอยากในบ้าน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของฟางเซียน... สามีผู้ควรจะอยู่ชายแดนอย่าง 'จางหยาง' กลับมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว! และในมือของเขากำลังถือถุงกระดาษสีน้ำตาลเปื้อนคราบเลือดปริศนาอยู่ด้วย ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของเด็กน้อยสองคนที่นอนซุกตัวอยู่บนเตียงไม้ผุพัง "เจ้า... บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินกระทบกันดังขึ้น น้ำเสียงของจางหยางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลนับแรมเดือน ทว่าแววตาที่มองนางกลับมีความห่วงใยระคนระแวงฉายชัด เขาไม่ใช่ชายหนุ่มชาวนาไร้เดียงสา เขานายทหารปลดประจำการที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ย่อมสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของภรรยาที่เคยหวาดกลัวและอ่อนแอคนเดิม ฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก Senses ของเชฟมิชลินระดับแนวหน้าจากโลกอนาคตตื่นตัวเต็มที่ นางกวาดสายตาสำรวจร่างกายของสามี แม้จะมีฝุ่นเขม่าและรอยฉีกขาดที่เสื้อผ้า แต่ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ "ฉันไม่เป็นไรค่ะ..." ฟางเซียนตอบเสียงเรียบ พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้ "แค่... เพิ่งฟื้นไข้ ลูกๆ หลับไปเพราะความหิว คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงไม่ส่งข่าวมาล่วงหน้า?" จางหยางไม่ตอบในทันที เขาวางถุงกระดาษเปื้อนเลือดลงบนโต๊ะไม้โยเย เสียงวัตถุกระทบกันดังตุบ เขาถอดเสื้อโค้ทหนาที่เปียกชื้นออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหนาแน่นตามวิถีชายชาตรี ก่อนจะหันมามองหน้าภรรยาตรงๆ "ข้าได้ข่าวว่าแม่เฒ่าหลี่มาอาละวาดที่บ้านอีกแล้วตอนที่ข้าไม่อยู่..." จางหยางกัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นางมาเอาข้าวสารล็อตสุดท้ายไปใช่ไหม? แล้วพวกเจ้าเอาอะไรกินกัน?" คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ จางหยางเป็นบุรุษที่รักศักดิ์ศรี ยอมแลกหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อที่ชายแดนเพื่อส่งเงินกลับมาจุนเจือครอบครัว แต่กลับถูกญาติผู้ใหญ่จอมสูบเลือดอย่างแม่เฒ่าหลี่และคนตระกูลจางคอยสูบฉีดทรัพยากรไปจนแทบไม่เหลือซาก หากไม่ใช่เพราะเขายังมีภรรยาและลูกที่ต้องดูแล ป่านนี้เขาคงบันดาลโทสะพังบ้านตระกูลหลี่ไปนานแล้ว ฟางเซียนมองสามีด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จางหยางคือสามีที่พูดน้อยและมักจะจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ดูแลครอบครัวไม่ได้ แต่ในสายตาของนักบริหารครัวอัปยศอย่างนาง บุรุษผู้นี้คือ "พันธมิตร" ชั้นยอดในการพลิกฟื้นสถานะครอบครัว "ข้าวสารไม่มีเหลือหรอกค่ะ..." ฟางเซียนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แม้จะซีดเซียวแต่กลับแฝงความเยือกเย็นอย่างประหลาดจนจางหยางต้องชะงัก "แต่คนเรา... จะยอมอดตายเพราะคนอื่นปล้นไปได้อย่างไรกันเล่าคะ? ในเมื่อพวกเขาใจร้ายกับเราได้ เราก็ย่อมมีวิธีทวงคืนในแบบของเรา" ยังไม่ทันที่จางหยางจะได้เอ่ยปากซักถามถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าพิศวงของภรรยา ทันใดนั้นเอง ท้องของฟางเซียนก็ส่งเสียงร้องประท้วงออกมาเบาๆ แม้จะน่าอายเล็กน้อยแต่มันก็คือความจริง ร่างนี้ขาดสารอาหารมาหลายวันจนแทบไม่มีแรงยืน จางหยางชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะ เปิดออกเผยให้เห็น "เนื้อหมูติดมันชั้นดี" ชิ้นใหญ่เกือบครึ่งชั่ง และกระดูกเอียว뼈ที่ยังมีเนื้อติดหนาปึ้ก คราบเลือดที่เปื้อนถุงคือความสดใหม่ที่เพิ่งถูกแล่มาจากโรงฆ่าสัตว์ "ข้ารับจ้างแบกหามที่สถานีรถไฟเมื่อเช้า... ได้ค่าแรงมาส่วนหนึ่ง เลยแวะซื้อนี่มา" จางหยางหลบสายตาเล็กน้อยอย่างคนทำตัวไม่ถูกกับการแสดงความอ่อนโยน "เจ้า... ทำอะไรให้ลูกกินเถอะ ข้าจะไปซ่อมแซมหน้าต่างกันลมหนาวให้" ฟางเซียนมองเนื้อหมูในถุง ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ทันที ในฐานะเชฟมือฉมัง เนื้อหมูติดมันและกระดูกเอียวเล้งชิ้นนี้คือวัตถุดิบชั้นเลิศที่จะเนรมิตความมหัศจรรย์ได้! แต่ทว่า... ในห้องครัวที่ว่างเปล่า มีเพียงเตาอั้งโล่เก่าๆ ที่ไร้ฟืน และหม้อดินร้าวๆ ใบหนึ่งเท่านั้น แล้วนางจะปรุงอาหารออกมาได้อย่างไร? *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ใสกระจ่างดังขึ้นในโสดประสาทของฟางเซียน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าอ่อนที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าโดยมีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็น [ระบบ "มิติลับครัวอัจฉริยะ" ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!] [ตรวจพบวัตถุดิบระดับพื้นฐาน: เนื้อหมู 500 กรัม, กระดูกหมู 300 กรัม] [เงื่อนไขผ่าน: ปลดล็อกพื้นที่ "ห้องครัวจำลองมิติลับ" เฟสที่ 1 (เครื่องปรุงรสพื้นฐานครบครัน, เตาแม่เหล็กไฟฟ้าพลังงานมิติ, และอุปกรณ์ครัวสแตนเลสสตีลมาตรฐานสากล)] [ท่านต้องการเข้าสู่มิติลับเพื่อเตรียมอาหาร ณ บัดนี้หรือไม่?] หัวใจของฟางเซียนเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเหลือเชื่อ แต่มันคือ "ทางรอด" และ "ขุมทรัพย์" ที่จะพลิกชีวิตครอบครัวจางให้กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งยุคแปดศูนย์อย่างแท้จริง! นางเหลือบมองจางหยางที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ค้อนตอกตะปูซ่อมวงDบหน้าต่างอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะตัดสินใจก้าวถอยหลังเข้ามุมมืดของห้องครัวที่รกร้าง สูดหายใจเข้าลึก แล้วส่งจิตอธิษฐานเข้าสู่พื้นที่สีฟ้าเบื้องหน้าทันที วูบ! ร่างของฟางเซียนหายวับไปจากห้องดินอับชื้น ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอางจางๆ ผ่านไปชั่วอึดใจ จางหยางที่เพิ่งตอกตะปูตัวสุดท้ายเสร็จ เขาวางค้อนลงแล้วหันกลับมาเอ่ยเรียกภรรยา "ฟางเซียน... เอาหมนี่ไปต้มซะ..." ความเงียบงันคือคำตอบ ไม่มีเงาร่างของภรรยาอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว! จางหยางขมวดคิ้วมุ่น เดินสำรวจรอบห้องด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกซอกมุม ทว่า... บนโต๊ะไม้ที่มีถุงเนื้อหมูวางอยู่ กลับปรากฏ "สมุดบัญชีลับ" ปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มหนึ่งวางทับอยู่ ทั้งที่เมื่อครู่มันไม่มีอยู่ตรงนั้น! มือหนาหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาด้วยความระแวดระวัง ทันทีที่พลิกเปิดออกอ่าน ลายมือตวัดหวัดอันเป็นระเบียบเรียบร้อยที่ไม่ใช่ลายมือของภรรยาเดิม พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยหมึกซึมสีดำสนิทก็ปรากฏแก่สายตา ทำเอาลมหายใจของนายทหารผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดถึงกับสะดุดกึก: *"สามี... หากท่านตามหาฉันไม่พบ จงอย่าได้ตกใจ... จงรอคอยกลิ่นหอมของซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่จะลอยอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้านในอีกสามนาทีข้างหน้า และจงจำไว้... นับแต่วินาทีนี้ ตระกูลจางและตระกูลหลี่ จะไม่มีวันได้เอาเปรียบพวกเราอีกต่อไป!"* จางหยางอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นโครมครามด้วยความสับสนระคนทึ่ง กลิ่นหอมกรุ่นอันล้ำลึกของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นเริ่มโชยทะลุออกมาจากอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้าเขาอย่างช้าๆ... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติมาลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับความสนุกนี้นะคะ -- **หลินฮวายุคปฏิรูป**