วิญญาณใหม่ในร่างคุณแม่รันทด

"ถ้าพวกแกยังกล้าเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้เพื่อขนแป้งสาลีถุงสุดท้ายไปอีก ฉันนี่แหละจะเอาไม้หน้าสามฟาดหลังพวกแกให้หักคามือ!" เสียงหวีดร้องแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธดังทะลุผนังดินเหนียวเก่าคร่ำคร่าเข้ามาในโสตประสาท หลินฟางเซียนสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เคยรู้สึกเบาสบายคล้ายล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศเมื่อครู่ กลับถูกดึงกระชากกลับมาสู่ความเจ็บปวดระบมไปทั่วทั้งแผ่นหลังและข้อต่อ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ทั้งกลิ่นอับชื้นของบ้านดิน กลิ่นสาบโคลน และเสียงเด็กร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ นี่เธอยังไม่ตายหรือนี่? เชฟระดับมิชลินสตาร์ผู้ครอบครองห้องครัวอัจฉริยะในศตวรรษที่ 21อย่างเธอ ดันพลาดท่าถูกหม้อแรงดันระเบิดใส่ระหว่างกำลังเคี่ยวซุปกระดูกวัวตุ๋นยาจีนสูตรโบราณแท้ๆ แต่ไฉนสวรรค์ถึงส่งวิญญาณเธอมาอยู่ในร่างของ 'หลินฟางเซียน' หญิงสาวอาภัพในยุค 1980 ที่เพิ่งกินยาพิษฆ่าตัวตายเพราะความสิ้นหวังกันเล่า! "แม่จ๋า... ฮือ... แม่ตื่นขึ้นมาดูเป่าเป่าเถอะนะ อย่าทิ้งเป่าเป่ากับน้องไปเลย..." เสียงเล็กๆ ที่แหบแห้งราวกิ่งไม้ผุกร่อนดังอยู่ข้างหู ฟางเซียนพยายามปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่ปรากฏคือเด็กชายตัวผอมกะหรัด ใบหน้ามอมแมม ดวงตาบวมเป่งจากการร้องไห้จนแทบไม่เหลือเค้าโครงความสดใสสมวัย ในอ้อมแขนผอมแห้งนั้นยังมีทารกน้อยวัยไม่ถึงขวบปีส่งเสียงครางฮือด้วยความหิวกระหายจนน่าเวทนา นี่คือลูกน้อยทั้งสองของเธอ... หรือจะพูดให้ถูกคือลูกของเจ้าของร่างเดิมที่สามีผู้เป็นนายทหารปลดประจำการส่งเงินมาให้ไม่ขาดมือ แต่กลับถูก 'แม่เฒ่าหลี่' ผู้เป็นป้าสะใภ้จอมสูบเลือดสูบเนื้อและเหล่าญาติๆ ปล้นชิงเสบียงและเงินทองไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความอดอยากและคำดูถูกเหยียดหยาม จนเจ้าของร่างทนรับไม่ไหวเลือกจบชีวิตตัวเองลง "เป่าเป่า..." ฟางเซียนเปล่งเสียงแห้งผากออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอของเธอแสบร้อนราวกับมีไฟสุมจากการดื่มน้ำผสมเถ้าถ่านเข้าไป แต่วินาทีต่อมา สายตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในจิตวิญญาณ *ติ๊ง! ตรวจพบสติสัมปชัญญะของเจ้าของร่างสมบูรณ์ ระบบห้องครัวอัจฉริยะมิติลับเชื่อมต่อสำเร็จ* เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว พร้อมกับมิติห้องครัวสเตนเลสเงางามจากโลกอนาคตที่ปรากฏขึ้นเป็นภาพซ้อนทับอยู่ในห้วงความคิดของเธอ ชั้นวางวัตถุดิบพรีเมียม เครื่องปรุงรสหายาก และเตาแม่เหล็กไฟฟ้าอเนกประสงค์ยังคงอยู่ครบถ้วน! ยังไม่ทันที่ฟางเซียนจะได้สำรวจมิติลับให้แน่ชัด เสียงทุบประตูก็โครมครามดังลั่น พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่ที่แผดก้องทะลุกรอบประตูเข้ามา "นังสะใภ้ขี้เกียจ! แกคิดจะนอนตายเอาดาบหน้าเพื่อหนีหนี้ที่สามีแกติดไว้หรือไง? เปิดประตูเดี๋ยวนี้! วันนี้ถ้าแกไม่มีข้าวสารมาจ่ายค่าเช่าที่ดินคุ้มกะลาหัว แกกับไอ้เด็กเวรสองตัวนี้เตรียมตัวไปนอนหนาวตายข้างถนนได้เลย!" แรงกระแทกที่ประตูดังขึ้นอีกระลอกจนฝุ่นดินร่วงกราวลงมาบนพื้น เป่าเป่าสะดุ้งโหยงโอบกอดน้องน้อยแน่นจนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคู่เล็กฉายแววตื่นตระหนกจนฟางเซียนรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่ก้นบึ้งหัวใจ ความรู้สึกผูกพันและสัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรงจนแทนที่ความหวาดกลัวทั้งหมด นี่ไม่ใช่ร่างที่ไร้ค่าให้อำนาจใครมารังแกอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสเธอได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง พร้อมกับอาวุธลับระดับเทพ เธอนี่แหละจะสั่งสอนให้คนพวกนั้นรู้สำนึกเองว่า การรังแกแม่ลูกอ่อนมันมีจุดจบอย่างไร! ฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกพละกำลัง ร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกค่อยๆ ถูกพยุงให้ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง เธอยื่นมือไปลูบศีรษะของเป่าเป่าด้วยความอ่อนโยน แววตาที่เคยหม่นหมองบัดนี้กลับประกายแสงคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ "เป่าเป่า ไม่ต้องกลัวนะลูก อยู่กับแม่... วันนี้แม่จะทำให้พวกมันรู้ว่า ข้าวสักเมล็ด น้ำสักหยดเดียวจากบ้านเรา พวกมันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องอีกต่อไป!" เธอปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเก่าๆ ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ ไปปลดกลอนประตูไม้ผุๆ ออกด้วยความรวดเร็ว จนคนที่กำลังเงื้อมือจะทุบประตูอีกครั้งถึงกับเซถลาเกือบล้มคะมำ แม่เฒ่าหลี่หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโมโห อ้าปากเตรียมจะด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแฮก ฟางเซียนก็ยกมือขึ้นกอดอก ส่งยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากจนอีกฝ่ายถึงกับผงะถอยหลังไปสามก้าวด้วยความรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ไงคะ ป้าสะใภ้... ลมอะไรหอบท่านมาเหยียบเรือนผุๆ ของฉันแต่เช้า หรือว่าติดใจรสชาติไม้หน้าสามที่ฉันยังไม่ได้ต้อนรับเมื่อวานกันแน่คะ?" บรรยากาศหน้าบ้านดินพลันเงียบกริบลงทันที แม่เฒ่าหลี่อ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึงว่านังลูกไก่ในกำมืออย่างฟางเซียนจะกล้าต่อปากต่อคำแถมแววตายังดุดันราศีนายหญิงผู้สูงศักดิ์กดทับลงมาจนเธอหายใจไม่ออก ทว่า ในขณะที่ศึกปะทะคารมกำลังเดือดระอุจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากทางเดินแคบๆ หน้าหมู่บ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ททหารเก่าซีดที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังแม่เฒ่าหลี่พอดี ดวงตาคมกริบทรงอำนาจคู่นั้นกวาดมองสภาพความอดอยากในบ้าน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของฟางเซียน... สามีผู้ควรจะอยู่ชายแดนอย่าง 'จางหยาง' กลับมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว! และในมือของเขากำลังถือถุงกระดาษสีน้ำตาลเปื้อนคราบเลือดปริศนาอยู่ด้วย! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ด้วยกันนะคะ