ยอมแพ้ให้กับความน่ารัก

"สรุปคือจะเอาไง จะปากแข็งไปถึงไหนวะไทม์ ไอ้จินมันจะหนีไปเรียนซัมเมอร์ที่ต่างจังหวัดอยู่แล้ว ถ้ามึงยังมัวแต่ฟอร์มจัดแบบนี้ ก็รอรับการ์ดงานแต่งมันกับคนอื่นได้เลย!" เสียงไอ้ก้อง เพื่อนตัวดีประจำแก๊งวิศวะตะโกนข้ามโต๊ะม้าหินอ่อนดังลั่น จนคนแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ไทม์สนใจ ในหัวเขามีเพียงภาพใบหน้านิ่งสนิทของจิน ที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้ากดเครื่องคิดเลขกับทำหน้านิ่งใส่เขา ทั้งที่ความจริงแล้ว... ไอ้ตัวเล็กนั่นน่ะแพ้ทางเขาทุกทีที่เขาแกล้งขยับเข้าไปใกล้ "เออ กูก็เครียดอยู่เนี่ย" ไทม์วางกระป๋องน้ำอัดลมลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ก่อนจะเสยผมที่ปรกหน้าตาอย่างหงุดหงิดใจ "มึงคิดว่ากูอยากเป็นคนปากแข็งเหรอวะ แต่ทุกครั้งที่กูจะพูดจาดีๆ ด้วย แม่งก็เอาแต่โวยวายใส่กูตลอด ใครจะไปกล้าจีบตรงๆ เล่า" "อ้าว ไอ้ไทม์! มึงจีบมันอยู่เหรอ? นี่กูนึกว่ามึงแกล้งมันเพราะว่างงานซะอีก!" ไอ้ก้องสวนกลับพร้อมเสียงหัวเราะลั่น ไทม์ถลึงตาใส่เพื่อนสนิทพลางพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ "กูจีบจนตัวจะตายอยู่แล้วโว้ย! แต่ไอ้จินมันหัวช้า... หรือไม่ก็แกล้งโง่ก็ไม่รู้" ในจังหวะที่ไทม์กำลังหัวเสียอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กในเสื้อช็อปบัญชีที่คุ้นเคยกำลังเดินถือแก้วกาแฟผ่านมาพอดี จินหยุดชะงักเมื่อเห็นกลุ่มของไทม์ ใบหน้าเรียบเฉยนั้นดูลังเลว่าจะเดินเลี่ยงไปทางไหนดี ก่อนที่สุดท้ายจะตัดสินใจทำหน้านิ่งแล้วทำเป็นมองไม่เห็น "นั่นไง เหยื่อมาแล้ว จัดการด่วน" ไอ้ก้องกระซิบพลางถอยฉากออกไปทิ้งให้เพื่อนรักยืนเคว้งอยู่คนเดียว ไทม์ไม่รอช้า ขายาวก้าวฉับๆ ไปขวางหน้าคนตัวเล็กที่กำลังจะเดินผ่านไป จินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ทันที "จะทำอะไรของพี่อีกเนี่ยไทม์? ถอยไปเลยนะ ผมรีบ" จินเอ่ยเสียงเข้ม พยายามขยับตัวเลี่ยงไปทางขวา แต่ไทม์ก็ก้าวตามมาขวางไว้อย่างรวดเร็ว "รีบไปไหน? รีบไปหาคนอื่นหรือรีบหนีหน้าพี่?" ไทม์ถามพลางเลิกคิ้วกวนประสาท น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแฝงความจริงจังที่มากกว่าทุกครั้ง "ใครจะไปหนีพี่... พี่ต่างหากที่ว่างงานจนไม่รู้จะเอาอะไรมาแกล้งผมแล้วใช่ไหม" จินทำเป็นไม่สนใจ พยายามก้มหน้ามองแก้วกาแฟในมือ มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข "จิน" น้ำเสียงของไทม์ที่เรียกชื่อเขานั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันนิ่ง... นิ่งจนจินต้องยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วย หัวใจคนตัวเล็กเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกหวั่นไหวที่พยายามกดเอาไว้เริ่มตีตื้นขึ้นมาจนปิดไม่อยู่ "ถอยไปได้แล้ว..." จินเสียงแผ่วลง "ไม่ถอย" ไทม์ขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งสองแทบจะไม่มี "ที่ผ่านมา... ที่พี่ทำตัวกวนประสาท ที่พี่ชอบตามไปเฝ้าที่คณะบัญชี ที่พี่คอยซื้อขนมไปวางไว้บนโต๊ะมึง" ไทม์เว้นจังหวะ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มไหวระริก ก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคที่เก็บไว้ในใจมานาน "พี่ไม่ได้ทำเพราะว่างงานนะจิน... แต่ที่พี่ทำไปทั้งหมด เพราะพี่กำลังจีบมึงอยู่" บรรยากาศรอบข้างเหมือนหยุดหมุน จินยืนแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากอ้าพะงาบๆ เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่มีเสียงออกมา ลมหายใจอุ่นๆ ของไทม์ที่รดรินอยู่ตรงหน้าทำให้จินรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนเคว้ง "พี่... พี่ว่าอะไรนะ?" จินถามเสียงสั่น "ไม่ต้องให้พูดซ้ำมั้ง" ไทม์ยิ้มมุมปาก ความมั่นใจที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความประหม่าที่เจ้าตัวก็ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้น "พี่บอกว่าพี่จีบมึงอยู่ จะให้ชัดกว่านี้ก็คือ... พี่เลิกฟอร์มแล้ว เพราะพี่โคตรจะแพ้ทางความน่ารักของมึงเลยจิน" จินหน้าร้อนฉ่าไปถึงใบหู ร่างเล็กก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ไทม์กลับคว้าข้อมือเขาไว้เบาๆ ไม่ได้รุนแรงแต่ก็ไม่ยอมให้เดินหนีไปง่ายๆ "มึงไม่ต้องเดินหนีพี่หรอก แค่บอกมาคำเดียว... ว่าที่ผ่านมากูพอจะมีหวังบ้างไหม" จินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ความรู้สึกที่เคยสับสนและพยายามผลักไส กลับกลายเป็นความชัดเจนที่ทำเอาเขาไปไม่เป็น เขาไม่เคยคิดว่าคนอย่างไทม์จะยอมพูดอะไรแบบนี้ออกมาตรงๆ "พี่... พี่มันบ้า" จินพึมพำเสียงเบาพลางก้มหน้าหลบสายตา "ใครเขามาบอกชอบกันกลางทางแบบนี้เล่า!" "ก็ถ้าไม่บอกตอนนี้ เดี๋ยวพี่ก็นกพอดีดิ" ไทม์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมนิ่มของคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู "ว่าไงครับ... จะให้จีบต่อ หรือจะให้พี่เลิกแล้วไปหาคนอื่น" จินเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ในตอนนั้นเองที่จินรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไป ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงอุบอิบที่เบาเสียจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ "ก็... ถ้าไม่ให้จีบต่อ แล้วพี่จะเอาเวลาไปทำอะไรล่ะ" ไทม์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของรุ่นพี่วิศวะ เขาเตรียมจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อหยอกล้อคนตัวเล็กที่เขินจนหน้าแดงก่ำ แต่ทว่า... "อุ๊ยตาย! นี่กูมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย?" เสียงใสๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินตรงมาทางพวกเขา ไทม์หันขวับไปมองด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เดินเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที "มายด์...?" ไทม์พึมพามชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จินมองสลับระหว่างไทม์และหญิงสาวที่ดูสง่างามตรงหน้าด้วยความมึนงง ความหวั่นไหวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่จุกอยู่ในอก เมื่อเห็นแววตาของไทม์ที่เปลี่ยนไปในทันทีที่เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะไทม์... สบายดีไหมคะ?" หญิงสาวส่งยิ้มหวานมาให้ แต่สายตากลับจ้องมองไปที่จินอย่างพินิจพิเคราะห์ ไทม์นิ่งค้างไป เหมือนคนเสียหลัก ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่ไหววูบอย่างที่จินไม่เคยเห็นมาก่อน ความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ดูเหมือนจะมีอุปสรรคชิ้นใหญ่ก้าวเข้ามาในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นตรงกันพอดี! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความสัมพันธ์ที่กำลังเริ่มผลิบาน และหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเอาใจช่วยคู่นี้ในตอนถัดไปนะครับ — สายลมแผ่วเบา