น้ำตาที่ไหลออกมา

“ถ้าจะมาเพื่อตอกย้ำว่าผมมันน่าสมเพชขนาดไหน พี่ก็ทำสำเร็จแล้วครับ กลับไปเถอะ!” เสียงตะโกนของจินดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดหลายสัปดาห์พุ่งทะลุขีดจำกัด ใบหน้าขาวใสที่เคยดูนิ่งเฉยบัดนี้แดงก่ำ ดวงตารื้นไปด้วยหยดน้ำที่พยายามจะกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลร่วงลงมาต่อหน้าคนที่เขารู้สึก... แพ้ทางที่สุด ไทม์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนาที่กำลังจะยื่นไปคว้าแขนอีกฝ่ายชะงักค้างกลางอากาศ แววตาคมกริบของวิศวะปีสามที่เคยดูเหนือกว่าคนอื่นเสมอ ตอนนี้กลับไหววูบอย่างเห็นได้ชัด “จิน... พี่ไม่ได้ตั้งใจจะมาพูดให้เธอรู้สึกแบบนั้น พี่แค่...” “แค่จะมาบอกว่ามันเป็นแค่เกมเหรอ? หรือแค่จะมาเช็กเรตติ้งว่ารูมเมทคนนี้ยังโง่เชื่อในความใจดีจอมปลอมของพี่อยู่หรือเปล่า?” จินแค่นหัวเราะ ทั้งน้ำตา “คนอื่นอาจจะมองว่าพี่ไทม์เป็นคนอบอุ่น เป็นพ่อพระของคณะ แต่สำหรับผม... พี่มันก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่สนุกกับการปั่นหัวคนอื่นไปวันๆ!” “ผมไม่ใช่คนโง่นะพี่ไทม์!” จินปาดน้ำตาที่ไหลลงมาข้างแก้มออกอย่างลวกๆ เขาหันหลังหนี ไม่ยอมสบตากับคนตรงหน้า เพราะเขารู้ดีว่าถ้ามองตานั่นนานกว่านี้ ความแข็งกร้าวที่สร้างขึ้นมาจะพังทลายลงในทันที ไทม์ขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิด ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวคนตัวโตทำเอาหัวใจจินกระตุกวูบ แต่วินาทีนี้ความน้อยใจมันมีมากกว่าความรู้สึกอื่นใด เขาสะบัดตัวหนีเมื่อไทม์แตะลงที่หัวไหล่ “ฟังพี่ก่อนได้ไหมจิน!” น้ำเสียงของไทม์เปลี่ยนเป็นเข้มและจริงจังจนน่าตกใจ “ที่ผ่านมาพี่อาจจะกวนประสาทเธอ พี่อาจจะทำตัวไม่ชัดเจน แต่พี่ไม่เคยเห็นความรู้สึกของเธอเป็นเกม พี่ไม่เคยคิดจะปั่นหัวใคร โดยเฉพาะกับเธอ!” “แล้วสิ่งที่พี่ทำอยู่มันคืออะไรล่ะ! การที่ทำดีด้วยวันหนึ่ง แล้วก็หายไปกับคนอื่นอีกวันหนึ่ง การที่ทำให้ผมต้องมานั่งรอแชตจากพี่จนแทบไม่ได้นอน พี่เรียกว่าอะไร!” จินระเบิดคำพูดสุดท้ายออกมาพร้อมกับสะอื้นตัวโยน คำถามนั้นทำให้ไทม์ชะงัก เขาไม่ได้คาดคิดว่าคนปากแจ๋วอย่างจินจะเก็บความอัดอั้นไว้ได้ลึกขนาดนี้ ไทม์ก้าวเข้าไปรวบตัวจินมากอดแน่น แรงกอดนั้นไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้คนในอ้อมกอดนิ่งงัน “ขอโทษครับ... พี่ขอโทษ” ไทม์กระซิบข้างหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือเล็กน้อย “พี่กลัว... พี่กลัวว่าถ้าพี่ชัดเจนเกินไป แล้วเธอไม่ได้รู้สึกเหมือนกัน พี่จะเสียเธอไปแม้แต่ฐานะรูมเมท” จินตัวแข็งทื่อ อ้อมกอดของไทม์มันอบอุ่นเกินไป อบอุ่นจนเขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังละลาย สิ่งที่เรียกว่ากำแพงทิฐิพังทลายลงในพริบตา เขากำเสื้อยืดของไทม์ไว้แน่นจนนิ้วซีดขาว ความร้อนจากน้ำตาเปื้อนไหล่ของคนตัวโต “อย่ามาโกหกกันเลยครับ...” จินเสียงอู้อี้ “พี่ไม่เคยโกหกเธอเลยสักครั้งจิน... โดยเฉพาะเรื่องที่บอกว่า ‘ชอบ’ เธอ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง จินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าและเต็มไปด้วยคำถาม ทว่าก่อนที่เขาจะได้ทันตั้งตัว หรือได้ถามอะไรออกไป เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัวขึ้นราวกับมีคนพังเข้ามา *ปัง! ปัง! ปัง!* “ไอ้ไทม์! มึงอยู่ข้างในใช่ไหม! ออกมาเคลียร์กับกูเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!” เสียงที่ดังลอดเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเสียงของ ‘ไอ้ไนท์’ อดีตเพื่อนสนิทที่ไทม์เคยมีปัญหากัน และเป็นต้นเหตุของความเข้าใจผิดทั้งหมด จินเบิกตากว้างเมื่อเห็นไทม์ปล่อยตัวเขาแล้วหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นเย็นชาในเสี้ยววินาที ไทม์หันมามองจินด้วยสีหน้าที่ดูตัดสินใจอะไรบางอย่าง เขาดึงจินเข้าไปใกล้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ “จิน... ล็อกห้องให้แน่นที่สุด ห้ามเปิดให้ใครเด็ดขาดไม่ว่าพี่จะเรียกยังไงก็ตาม” “พี่จะทำอะไร... อย่าไปนะไทม์!” ไทม์ไม่ได้ตอบ เขาหยิบกุญแจรถวางลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกไปที่ประตู ทิ้งให้จินยืนเคว้งอยู่กลางห้องด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย ไทม์เปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับความวุ่นวายด้านนอก ทันใดนั้น จินที่ใจคอไม่ดีได้รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์หาไทม์ทั้งน้ำตาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว *‘พี่ไทม์ ถ้าพี่เป็นอะไรไป... ผมจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย!’* ข้อความถูกส่งออกไปในจังหวะเดียวกับที่เสียงโวยวายด้านนอกเงียบหายไปอย่างน่าใจหาย ทิ้งไว้เพียงเสียงหยดน้ำตาที่กระทบพื้นห้อง และความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาพร้อมกับความลับบางอย่างที่ประตูบานนั้นเพิ่งจะเปิดออก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยความอบอุ่นหัวใจนะครับ