งานกีฬาสีที่ต้องเต้นด้วยกัน

"ถ้ามึงยังก้าวขาผิดอีกทีเดียว กูจะเอาเทปพันสายไฟมัดรวบขามึงติดกับขาเก้าอี้สนามจริงๆ ด้วยนะไอ้พี่ไทม์!" เสียงทุ้มติดจะหงุดหงิดของจินดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องชมรมศิลปวัฒนธรรมที่ปิดไฟมืดสนิท เหลือเพียงหลอดไฟนีออนดวงเดียวส่องสว่างกลางฟลอร์ซ้อมเต้นชั่วคราว ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก ยืนเท้าสะเอวด้วยสีหน้าเอาเรื่อง ดวงตากลมโตตวัดมองร่างสูงของรุ่นพี่วิศวะที่ยืนทำหน้ามึนอยู่ตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ใครเต้นไม่เป็น แต่อยู่ที่คนตัวสูงกว่าดันจงใจแกล้งเดินชนเท้าเขามาสามรอบติดแล้วต่างหาก! "โห... น้องจินครับ ใจร้ายจังวะ" ไทม์หัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิดจนจินต้องผถอยหลังไปชนกระจกเงาบานใหญ่ "พี่ก็แค่มือใหม่หัดขับ... เอ้ย หัดเต้น จะให้พริ้วเหมือนน้องตัวเล็กที่ยืนหมุนตัวเป็นลูกข่างเมื่อกี้ได้ยังไงเล่า" "ใครตัวเล็ก! พูดจาให้มันดีๆ นะครับพี่!" จินแยกเขี้ยวใส่ทันที นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ "แล้วนี่ก็ถอยออกไปเลยนะ ร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย แอร์ห้องนี้ก็เสีย ใครใช้ให้เสนอหน้าไปรับปากสโมสภาพวะคณะว่าเราจะโชว์เปิดงานกีฬาสีคู่กันฮะ!" "ก็อยากได้รางวัลชนะเลิศเงินสดหมื่นนึงไง เอาไว้พาเราไปกินชาบู" ไทม์ตอบหน้าตาย สายตาแพรวพราวคู่นั้นกวาดมองใบเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเหนื่อย (และอาจจะความเขินที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ) "อีกอย่าง... ถ้าไม่ให้พี่คู่กับน้อง แล้วจะให้พี่ไปเต้นกอดเอวใครล่ะ หึ?" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้หายใจเข้าออกเป็นคำหยอดหรือยังไงนะ! จินรู้สึกว่าหัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว ทั้งที่พยายามท่องยุบหนอพองหนอมาตลอดสามชั่วโมงเต็มตั้งแต่ห้างปิดจนตอนนี้เที่ยงคืนกว่า ร่างกายที่แนบชิดกันตามท่าบังคับของเพลงสลואว์แดนซ์มันสร้างความปั่นป่วนในท้องจนเขาแทบหายใจไม่ทั่วท้อง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวมันชวนอึดอัดอย่างประหลาด "ใครจะไปอยากให้กอด... ถอยไปเลยนะ เริ่มซ้อมใหม่รอบที่สิบ! เพลงขึ้น!" จินตัดบทด้วยการสะบัดหน้าหนีแล้วดึงข้อมือแกร่งให้เข้ามาอยู่ในตำแหน่งเตรียมพร้อม เพลงบรรเลงช้าๆ แนวโรแมนติกเริ่มบรรเลงอีกครั้งจากลำโพงบลูทูธตัวเล็ก ไทม์ผ่อนลมหายใจเบาๆ ก่อนจะยอมขยับตัวตามจังหวะที่ซ้อมมาอย่างรู้ใจ มือหนาวางลงบนเอวบางของอีกฝ่ายอย่างกระชับ ขณะที่มืออีกข้างสอดประสานเข้ากับฝ่ามือเย็นเฉียบของจิน รอบนี้... ไม่มีใครก้าวพลาด จินขยับตามสเต็ปที่จำขึ้นใจ แผ่นอกบางแนบชิดไปกับอกแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่ชุ่มเหงื่อ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความนุ่มนวลของท่วงทำนองเพลงขับเน้นให้ความใกล้ชิดนี้ดูอันตรายเกินกว่าจะควบคุม จินเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ตั้งใจมองพื้นเพื่อนำจังหวะ ขนตางอนยาวทาบลงบนโหนกแก้มสันคมคาย... พูดตามตรงแล้ว ไทม์เวลาตั้งใจทำอะไรสักอย่างมัน... ชวนมองชะมัด "มองหน้าพี่แบบนี้... ตกหลุมรักพี่เข้าแล้วล่ะสิ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู ทำเอาคนที่กำลังเผลอสะดุ้งสุดตัว จินรีบเบือนหน้าหนีทันควัน แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "หลงตัวเองชิบหาย! ใครมอง ใครจะไปตกหลุมพรางคนเจ้าเล่ห์อย่างพี่กัน!" "อ้าว... ไม่ได้มองเหรอ แล้วทำไมหูแดงแจ๋ขนาดนั้นล่ะครับ หืม?" ไทม์กระิบกระซาบต่อแถมยังจงใจหมุนตัวเหวี่ยงจินเข้ามาแนบชิดกว่าเดิมจนแผ่นหลังติดกับกระจกเย็นเฉียบ ร่างสูงกักตัวเขาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง ปิดตายทุกทางหนี ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจินราวกับจะอ่านใจ จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูกจนสติที่มีเริ่มกระเจิดกระเจิง "ไอ้... ไอ้พี่ไทม์ ถอยไปเลยนะ ดึกมากลดความกวนประสาทลงบ้างเหอะ กูง่วง..." จินเสียงสั่นพร่า มือเล็กดันแผ่วอกกว้างแต่ผล a ไม่ขยับเลยสักนิด "ง่วงก็หลับดิ... แต่ตอนนี้ขอชาร์จแบตก่อน" ไทม์พึมพำเสียงแผ่ว ดวงตาคมกริบทอดมองริมฝีปากที่ขยับบ่นอุบอิบไม่หยุดด้วยความมันเขี้ยว ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ ช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องซ้อมที่ราวกับเวลาหยุดเดิน จินหลับตาปี๋ หัวใจตื่นตระหนกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อรอรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะขึ้นกระทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของไอ้แก๊งเพื่อนตัวแสบที่หน้าประตู "เฮ้ย! ไอ้ไทม์! ไอ้จิน! เที่ยงคืนกว่าแล้วโว้ย! ยามตึกจะปิดไฟล็อกตึกแล้วนะเว้ย! ออกมาได้แล้วคุณชายทั้งสอง หรือจะค้างกันในนั้น—อุ๊บ!" เสียงโวยวายของเพื่อนด้านนอกเงียบหายไปทันทีเมื่อมีเสียงเพื่อนอีกคนช่วยตะครุบปากไว้ แต่ความเงียบนั้นก็ทำเอาสติของจินกลับเข้าร่าง คนตัวเล็กผลักอกไไทม์สุดแรงจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปสองก้าว จินรีบยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนจัดของตัวเอง หายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าหวานงอหง้ำด้วยความเขินอายปนโมโห "เกือบ... เกือบไปแล้วไอ้บ้าเอ้ย!" จินพึมพำกับตัวเองเสียงเบา หันไปถลึงตาใส่รุ่นพี่ตัวดีที่ยืนยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับผู้ชนะ ไทม์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นลูบผมยุ่งเหยิงของอีกฝ่ายเบาๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจจินกระตุกวูบ "รอดตัวไปนะเรา... แต่รอบหน้า บนเวทีจริง... พี่ไม่ยอมให้ใครมาขัดคอแน่" จินอ้าปากค้าง หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู รีบหันหลังคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งพรวดพราดเปิดประตูหนีออกไปหาเพื่อนข้างนอกทันที โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนด้านหลังที่กำลังมองตามแผ่นหลังบางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย... และในวินาทีที่จินหยิบมือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอเพื่อจะพิมพ์ด่าไทม์ในแชตกลุ่ม... หน้าจอแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวจาก 'พี่ไทม์วิศวะ' ก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์พอดี *[พี่ไทม์วิศวะ]:* "ซ้อมเต้นเสร็จแล้ว... สนใจไปเป็นแฟนพี่จริงๆ เลยไหมครับ?" จินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเต้นสลואว์แดนซ์เมื่อครู่ นิ้วเรียวสั่นเทาด้วยความตกใจ รีบกดค้างที่ข้อความนั้นเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ... แต่ทว่า! ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ลบสำหรับทุกคน' หรือ 'ส่งสติกเกอร์หัวใจ' กลับไปแทนไม่ทันเสียแล้ว! และในจังหวะที่หัวใจกำลังจะวายตายนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นหน้าจอ... ปรากฏชื่อของคนส่งข้อความที่กำลังยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตรกำลังกดโทรหาเขา พร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ส่งตรงมาให้... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์สุดละมุนนี้ด้วยกันนะครับ — สายลมแผ่วเบา