บุคคลที่สามเข้ามาปั่น

"พี่ไทม์... ถอยไปก่อนเลยครับ เกะกะทางเดินคนอื่นเขาหมดแล้วเนี่ย" เสียงบ่นงุบงิบของจินดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่พยายามดันอกแกร่งของรุ่นพี่วิศวะตัวสูงให้ออกห่างจากล็อกเกอร์หนังสือ แต่มือหนักๆ ของไทม์กลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนแต่อย่างใด หนำซ้ำ ร่างสูงยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับกลุ่มผมนิ่มของคนตัวเล็กกว่า ส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอด้วยความชอบใจ "เกะกะตรงไหนล่ะครับ เด็กบัญชี พี่กำลังยืนบังสายตาพวกชอบมองแฟนชาวบ้านอยู่ต่างหาก" ไทม์พูดด้วยน้ำเนือยๆ กวนประสาทตามสไตล์ แต่สายตาที่มองตรงมากลับพราวระยับไปด้วยความเอ็นดู ทำเอาคนฟังอย่างจินหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา ปากก็ยังทำเป็นเก่งแจ๋วใส่ต่อไม่หยุด "ใครแฟนพี่ ทะลึ่งละ! เป็นแค่รูมเมทจำเป็นเหอะ อย่ามาเนียนอนุญาตเองนะ" "อ้าว... เมื่อคืนก่อนใครนะร้องงอแงบอกว่า *'พี่ไทม์อย่าดุจินสิ'* จำไม่ได้เหรอครับ หื้ม?" ไทม์แกล้งกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูขาวสะอาด จงใจทิ้งน้ำหนักเสียงตรงคำพูดที่จินเคยเผลอหลุดปากไปตอนเมาแอ๋เมื่อสัปดาห์ก่อน "ไอ้... ไอ้พี่ไทม์! นั่นมันอุบัติเหตุทางอารมณ์เว้ย เลิกเอามาล้อได้แล้ว!" จินหันขวับมาแยกเขี้ยวใส่ หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู ภาพความน่ารักแบบไม่ตั้งใจนี้ทำให้ไทม์หลุดขำพรืดออกมาอย่างเอ็นดู มือหนายื่นไปยีผมนิ่มของคนตัวเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยว จนทรงผมที่เซ็ตมาอย่างดีกระเซิงไม่เป็นท่า บรรยากาศรอบตัวของคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความฟีลกู๊ดและความนุ่มฟู ชวนให้อมยิ้มตาม จนเพื่อนสนิทอย่างแก๊งตัวแสบที่ยืนแอบมองอยู่หลังเสาตึกคณะต้องส่งเสียงแซวแซ่ "ฮิ้ววว! อากาศแถวนี้มันหวานเกินไปป่ะวะเพื่อน หรือเบาหวานขึ้นตาหมดแล้วเนี่ย" เสียงของเพื่อนในกลุ่มตะโกนแซاมาไกลๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก ทำให้จินยิ่งทวีความเขินเข้าไปใหญ่ รีบตีแขนไทม์ดังเพี๊ยะแล้ววิ่งหนีเข้าตึกคณะไปทันที โดยมีเสียงหัวเราะทุ้มของไทม์ไล่หลังตามมาติดๆ แต่ความสุขและความอบอุ่นหัวใจนี้ กลับอยู่กับพวกเขาได้ไม่นานนัก... ช่วงบ่ายแก่ๆ ณ คาเฟ่หน้ามหาวิทยาลัย แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องผ่านกระจกใสเข้ามาตกกระทบกับโต๊ะมุมโปรดที่จินชอบมานั่งเคลียร์งานบัญชีกองโต หูฟังไร้สายถูกถอดออกข้างหนึ่งเมื่อเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของใครบางคน—คนที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ในเวลานี้ ร่างโปร่งบางในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง เส้นผมยาวสลวยดัดลอนอ่อนๆ และใบหน้าสวยเฉี่ยวที่คุ้นตาเป็นอย่างดีกำลังเดินตรงมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเขา "น้องจิน... ใช่ไหมคะ?" เสียงหวานเอ่ยทักทาย รอยยิ้มที่ส่งมาให้ดูเป็นมิตร แต่สำหรับจินแล้ว มันกลับสร้างความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาในอกอย่างประหลาด จินเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต กะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรีบวางปากกาลงแล้วลุกขึ้นยืนโค้งให้อย่างเสียมารยาทไม่ได้ "เอ่อ... ครับ พี่มีน?" มีน—รุ่นพี่บริหารปี 4 และที่สำคัญคือ "แฟนเก่า" ของไทม์คนที่เคยมีข่าวลือหนาหูว่าเลิกรากันไปเพราะเรื่องไม่เข้าใจกัน ก่อนที่ไทม์จะย้ายเข้ามาอยู่หอพักและกลายมาเป็นรูมเมทของเขาในปัจจุบัน "พี่ไม่ได้เจอน้องจินนานเลย ตั้งแต่วันนั้น... เอ่อ วันที่พี่กับไทม์มีปัญหากัน" มีนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับทอประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก เธอนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้จินอนุญาต "พี่บังเอิญเห็นน้องจินกับไทม์ที่คณะเมื่อเช้านี้ น่ารักกันดีจังเลยนะคะ... ดูท่าทางไทม์จะเอ็นดูน้องมากเป็นพิเศษด้วย" คำพูดนั้นราบ100เปอร์เซ็นต์ แต่กลับมีหนามแหลมคมซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้ม จินเม้มปากแน่น หัวใจที่เคยพองโตจากเรื่องของไทม์เมื่อเช้า กลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "พี่มีนมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?" จินเลือกที่จะถามตรงๆ ไม่หลบสายตา แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกหน่วงๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ พี่แค่แวะมาทักทาย... แล้วก็แค่อยากจะเตือนด้วยความหวังดีในฐานะคนที่รู้จักไทม์ดีกว่าใคร" มีนยิ้มมุมปาก มือเรียวหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบช้าๆ "ไทม์น่ะ... เป็นคนชัดเจนก็จริง แต่ถ้าเรื่องความสัมพันธ์เก่าๆ เขาก็เป็นคนใจอ่อนและขี้เกรงใจมากนะ น้องจินเพิ่งรู้จักเขาไม่นาน ระวังจะเผลอคิดไปไกลฝ่ายเดียวนะคะ... เพราะบางที คนที่อยู่ข้างๆ ไทม์ตอนนี้ อาจจะแค่แก้เหงาไปวันๆ ก็ได้ใครจะไปรู้" ประโยคสุดท้ายกรีดลึกเข้ามาในความรู้สึกของจินราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ มาทิ่มแทง แม้สมองจะพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปใส่ใจคำพูดของคนเก่า แต่อีกมุมหนึ่งของหัวใจ ความกลัวลึกๆ ที่ไม่เคยบอกใคร กลับถูกสะกิดขึ้นมาจนพังทลาย *แก้เหงาอย่างนั้นเหรอ?* ภาพความใกล้ชิด รอยยิ้ม และคำหยอกล้อกวนๆ ของไทม์ผุดขึ้นมาในหัว แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความสงสัยและความไม่มั่นใจ ความแตกต่างระหว่างเขากับผู้หญิงคนนี้มันช่างชัดเจนเสียเหลือเกิน ทั้งฐานะ สังคม และอดีตที่พวกเขามีร่วมกัน จินกลืนก้อนความจุกที่ลำคอลงไป ฝืนยิ้มบางๆ ให้คนที่นั่งอยู่ตรงข้าม "ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับพี่มีน... แต่เรื่องของผมกับพี่ไทม์จะเป็นยังไง ผมจัดการเองได้ครับ" เมื่อพูดจบ จินก็ตัดสินใจรวบเก็บไอפาด สมุดบัญชี และกระเป๋าของตัวเองอย่างรวดเร็ว โค้งลาตามมารยาท แล้วเดินเลี่ยงออกมาจากคาเฟ่ทันทีโดยไม่รอฟังคำพูดใดๆ ต่อจากนั้นอีก ลมเย็นๆ ยามเย็นพัดปะทะใบหน้า แต่ไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในอกของจินลดลงเลยแม้แต่น้อย สองขาเรียวก้าวเดินอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางความสับสนที่ตีรวนอยู่ในหัว สมองประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็ได้ข้อสรุปเดียวที่เด่นชัดขึ้นมาในใจ *เขาควรจะถอยออกมา...* ถ้าความสัมพันธ์นี้มันเริ่มต้นจากความบังเอิญ และอาจจะจบลงด้วยการที่เขาเป็นคนเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว การหยุดอยู่แค่นี้ ถอยกลับไปอยู่ในจุดที่ควรจะเป็น คือทางเลือกที่ฉลาดที่สุดสำหรับหัวใจตัวเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง หน้าจอแสดงชื่อของคนที่ไม่อยากเจอหน้าที่สุดในตอนนี้ *[Time]: อยู่ไหนครับ เลิกเรียนแล้วทำไมไม่รอพี่ที่ตึกคณะ?* *[Time]: จิน... อ่านแล้วทำไมไม่ตอบ โกรธเรื่องอะไรอีกเนี่ย* *[Time]: ส่งโลมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ตัวแสบ!* จินมองข้อความเหล่านั้นด้วยสายตาที่ไหววูบ นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดพิมพ์ข้อความตอบกลับไปเพื่อตัดปัญหา และยุติความสัมพันธ์คลุมเครือนี้เสียที *[Jin]: "พี่ไทม์... เลิกตามตื๊อผมสักทีเถอะครับ เราไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ สักหน่อย ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ ผมเหนื่อยแล้ว"* ปลายนิ้วกดส่งข้อความนั้นออกไปทันที ก่อนที่ความลังเลจะเข้ามาขัดขวาง และในเสี้ยววินาทีต่อมา หน้าจอมือถือก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับการโทรเข้ามารัวๆ จากเบอร์ของไทม์ ทว่าจินกลับตัดสินใจกดปิดเครื่องหนีมันเสียดื้อๆ ตัดขาดทุกการติดต่อในทันที ทว่า... ในขณะที่จินกำลังหันหลังเดินกลับหอพักด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี กลับยืนกอดอกพิงเสาไฟฟ้าริมทางเดินด้วยใบหน้าเรียบตึง ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เขาพร้อมกับประกายความโกรธกรุ่นที่ฉายชัดอยู่ภายใต้ความเงียบงัน ไทม์ยืนอยู่ที่นี่... ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ผลิบานนี้นะครับ — สายลมแผ่วเบา)