ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"บอกมาเถอะน่า ไอ้ไทม์มันฝากแกมาใช่มั้ยล่ะ เลิกแอ๊บทำเป็นไม่รู้เรื่องได้แล้ว!" เสียงโวยวายปนหงุดหงิดของจินดังขึ้นแทบจะทันทีที่ก้นหย่อนลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ร้านกาแฟใต้คณะ เจ้าตัวตวัดสายตามอง 'กรณ์' เพื่อนสนิทตัวดีของไทม์ที่นัดเขาออกมาแบบกะทันหันด้วยแววתจับผิดเต็มพิกัด ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ พรางกอดอกแน่นเพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัว ก็ใครใช้ให้จู่ๆ นายคนนี้ก็ทักแชตมาบอกว่า *'มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับไทม์ที่นายต้องรู้ ถ้าไม่อยากเสียใจทีหลัง ออกมาเจอหน่อย'* ล่ะครับ แบบนี้จะไม่ให้คนขี้ระแวงอย่างจินคิดมากได้ยังไง "ใจเย็นก่อนคุณบัญชี ผมไม่ได้มาเป็นหน้าม้าให้ไอ้เพื่อนเวรนั่นสักหน่อย" กรณ์ยกมือขึ้นยอมจำนน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าแววตากลับจริงจังขึ้นจนจินต้องชะงัก "ที่ผมมาวันนี้... เพราะทนดูพวกคุณเล่นเกมแมวไล่จับหนูไม่ไหวแล้วต่างหาก มันน่าหงุดหงิดยิ่งกว่าตอนแก้โค้ดโปรแกรมพันบรรทัดซะอีก" "เกม... เกมอะไรเล่า ใครเล่น?" จินหลบสายตา เลี่ยงไปควิคว้าแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูดแก้เก้อ ทั้งที่หูสองข้างเริ่มขึ้นสีแดงแจ๋อย่างปิดไม่มิด "ฉันกับหมอนั่นก็แค่อยู่ห้องเดียวกันในฐานะรูมเมต ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นสักหน่อย ปากแข็งอยู่ได้... ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งคณะแล้วมั้ง" "รูมเมตที่ไหนเขาซื้อสตอเบอร์รี่เกรดพรีเมียมมาแช่ตู้เย็นไว้ให้ทุกวัน รูมเมตที่ไหนเขาคอยตามเช็ดตามล้างเวลาเมาแอ๋ แล้วก็รูมเมตที่ไหนเขาลงทุนไปยืนต่อคิวซื้อเค้กร้านโปรดให้คุณตั้งแต่ตีห้า แค่เพราะคุณบ่นลอยๆ ว่าอยากกินเมื่อสัปดาห์ก่อนล่ะครับคุณจิน" คำพูดรัวเป็นชุดของกรณ์ทำเอาคนฟังสำลักชานมแทบพุ่ง จินรีบคว้าทิชชูมาเช็ดปากรัวๆ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีราวกับถูกไฟลน ความจริงที่ถูกอีกฝ่ายรัวใส่หน้าแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก "คะ... ใครใช้ให้มันซื้อเล่า ฉันไม่ได้ขอสักหน่อย!" จินเถียงเสียงหลง พยายามกลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการทำหน้ายักษ์ใส่ "อีกอย่าง หมอนั่นก็แค่... ก็แค่ทำตามหน้าที่พี่รหัส... เอ้ย รูมเมตที่ดีมั้ง" "หน้าที่บ้าอะไรล่ะครับ" กรณ์หัวเราะในลำคออย่างนึกขัน ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้า เท้าคางมองคนปากแข็งที่กำลังนั่งบิดเสื้อตัวเองจนยับยู่ยี่ "คุณรู้ไหมว่าก่อนหน้าที่คุณจะย้ายเข้ามาอยู่หอ 302 หอในตำนานนั่นน่ะ... ไอ้ยักษ์ไทม์มันปฏิเสธเด็กคณะอื่นที่มาขอรูมเมตหรือแม้แต่ขอย้ายเข้ามากี่คนแล้ว มันไม่เคยยอมให้ใครเหยียบเข้าไปในอาณาจักรส่วนตัวของมันเลยสักคน จนกระทั่งวันที่คุณเดินถือกระเป๋าหน้าบึ้งเข้าไปนั่นแหละ..." จินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อสมองประมวลผลตามคำบอกเล่า "มันโทรหาผมด้วยความตื่นตระหนกแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บอกว่ามีเด็กบัญชีปีสองหน้าตาหาเรื่องคนหนึ่งกำลังจะมาเป็นรูมเมต แต่มันดัน... ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นซะงั้น" กรณ์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวงสนทนา "คุณคิดว่าบังเอิญเหรอครับที่คีย์การ์ดห้องพักมันดันเสียพอดีในวันที่คุณย้ายเข้าไป? บังเอิญเหรอที่คุณต้องนอนเตียงเดียวกันเพราะเตียงเสริมพัง? และบังเอิญเหรอที่ทุกๆ อย่างมันกลายมาเป็นแบบนี้..." ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ จากร้านกาแฟ แต่เสียงในหัวของจินกลับดังสนั่นหวั่นไหว ภาพความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพสไลด์ รอยยิ้มกวนๆ แววตาอ่อนโยนยามที่อีกฝ่ายมองมา และการกระทำแสนเอาใจใส่ที่มักจะมาพร้อมกับคำพูดกวนประสาทเสมอ... *หมอนั่นไม่ได้บังเอิญ... แต่ตั้งใจทั้งหมดเลยอย่างนั้นเหรอ?* "แล้ว..." จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงที่เปล่งออกมาเบาราวกับเสียงกระซิบ "แล้วทำไม... หมอนั่นถึงไม่ยอมบอกฉันเองล่ะ มาให้แกมาพูดทำไม" กรณ์ถอนหายใจยาวเหยียด สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "เพราะไอ้ไทม์มันกลัวครับ... กลัวว่าถ้ามันพูดออกไปตรงๆ แล้วคุณจะกลัว จนถึงขั้นหนีหายไปจากชีวิตมันเหมือนครั้งก่อน" "หมายความว่ายังไง... ครั้งก่อน?" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความฉงน "ช่างเรื่องนั้นเถอะครับ เอาเป็นว่า... ตอนนี้มันกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่ ก่อนจะก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายของจินเย็นเฉียบ "ถ้าคุณยังใจแข็งแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ช้า ระวังจะเสียคนๆ นี้ไปตลอดกาลนะครับ... อ้อ ลืมบอกไป ตอนนี้ไทม์มันกำลังยืนรอคุณอยู่ที่ระเบียงห้อง 302 ด้วยความหวังว่าคุณจะกลับไปฟังคำตอบจากปากมันเอง" พูดจบ กรณ์ก็ตบไหล่จินเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจแล้วเดินจากไปทันที ทิ้งให้จินนั่งนิ่งค้างอยู่กับกองความจริงที่ถาโถมเข้ามาในสมองจนแทบระเบิด มือบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่ค้างไว้ ไทม์ส่งข้อความมาเมื่อห้านาทีก่อน *[Time]: รีบกลับมานะ... พี่มีเรื่องสำคัญมากกกกที่จะบอก ถ้าไม่กลับมาวันนี้... พี่อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีกเลยก็ได้* จินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด ร่างกายขยับไปเร็วกว่าความคิด ขาเรียวรีบก้าววิ่งออกจากร้านกาแฟ มุ่งตรงกลับหอพักในทันทีด้วยความร้อนรน ลมหายใจหอบถี่ขณะที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง 302 มือบางสั่นระริกยามแตะคีย์การ์ดลงบนเครื่องอ่าน เสียงปลดล็อกดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก ทว่า... ภายในห้องกลับมืดสนิทและว่างเปล่า ไร้เงาร่างสูงของรูมเมตหนุ่มเจ้าของห้อง มีเพียงประตูกระจกบานใหญ่ที่เปิดออกสู่ระเบียงรับลมภายนอก ผ้าม่านสีขาวปลิวไสวตามแรงลมยามค่ำคืน จินก้าวเท้าเข้าไปในห้องด้วยความใจหายวาบ สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนภัยอย่างรุนแรงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มคุ้นเคยตกอยู่บนพื้นระเบียง พร้อมกับโทรศัพท์มือถือของไทม์ที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ แสดงข้อความแชทที่ถูกพิมพ์ค้างไว้แต่ยังไม่ได้กดส่ง... *ข้อความสุดท้ายบนหน้าจอระบุไว้ชัดเจนว่า...* (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ผลิบานนี้นะครับ — สายลมแผ่วเบา)