กาแฟแก้วนั้นที่นายลืม

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าผมไม่ได้ชอบกินกาแฟดำคั่วเข้ม! แล้วนี่อะไร... เอามาวางบนโต๊ะแบบเนียนๆ คิดว่าผมตาบอดมองไม่เห็นหรือไงครับรุ่นพี่!" เสียงโวยวายของจินดังลั่นห้องนั่งเล่น ท่ามกลางสายตาเอือมระอาของเจ้าของชื่อที่เพิ่งเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ ไทม์ในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวาสลีนสบายๆ ชะงักเท้าเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า เจ้าตัวเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มอย่างไม่รีบร้อน สายตาคมกริบมองแก้วกาแฟเย็นฉ่ำที่มีโลโก้ร้านคาเฟ่ชื่อดังแปะอยู่ สลับกับใบหน้าบึ้งตึงของเด็กบัญชีปีสองที่กำลังยืนกอดอกทำแก้มป่อง "อ้าว ก็เห็นเมื่อคืนนั่งปั่นชีทบัญชีจนถึงตีสาม ตาโหลเป็นแพนด้า นึกว่าอยากได้อะไรขมๆ มาตัดความหวานในชีวิตซะอีกครับ" ไทม์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมาไถเล่นหน้าตาเฉย ราวกับสิ่งที่ตัวเองทำเมื่อครู่เป็นเรื่องดินฟ้าอากาศปกติธรรมดา "ผมไม่ได้อยากได้ความขม! ผมอยากได้ความสงบสุข! แล้วนี่อะไร... สั่งมอคค่าเย็นหวานน้อยมาให้เนี่ยนะ แถมยังมีโน้ตแปะมาอีกว่า 'ดื่มซะ จะได้เลิกบ่น' หื้อ! มันน่าหมัดนัก!" จินหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนกระดาษโน้ตโพสต์อิตสีเหลือง ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่คนพี่ที่นั่งไขว่ห้างทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ความจริงแล้ว... มันไม่ใช่แค่เรื่องกาแฟแก้วนี้หรอกครับที่ทำให้หัวใจของจินเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา แต่มันคือความใส่ใจแบบเนียนๆ ที่ไทม์มักจะมีให้เขาอยู่เรื่อยโดยไม่เคยพูดตรงๆ ต่างหากเล่ะ เมื่อคืนตอนที่จินฟุบหลับคาโต๊ะอ่านหนังสือ ไทม์เป็นคนอุ้มเขาไปนอนบนเตียงแถมยังห่มผ้าให้อย่างดี ทั้งที่ปากก็บอกว่ารำคาญคนเสียงดังแท้ๆ แต่การกระทำกลับสวนทางกันลิบลับจนคนถูกดูแลอย่างจินไม่รู้จะรับมือกับความรู้สึกแปลกประหลาดนี้อย่างไรดี "อ้าว ถ้าไม่กินงั้นผมทิ้งนะ เสียดายเงินตั้งร้อยกว่าบาทแหนะ" ไทม์ทำท่าจะเอื้อมมือมาแย่งแก้วกาแฟคืน "เฮייה! ใครบอกว่าจะไม่กินเล่า! เสียดายของต่างหากล่ะ!" จินรีบชักแก้วกาแฟหนีทันที พร้อมกับรีบใช้หลอดเจาะดูดปรื๊ดใหญ่ ความหวานละมุนตัดกับความเข้มข้นของกาแฟและช็อกโกแลตกระจายไปทั่วปาก รสชาติที่พอดีเป๊ะแบบที่เขาชอบดื่มประจำจนแอบแปลกใจว่า... ทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ใจเขาร, รายละเอียดพวกนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะ! ไทม์แอบเหลือบมองท่าทางเงอะงะของคนเด็กกว่าที่พยายามทำเป็นตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความเขินอาย รอยยิ้มเอ็นดูปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ บรรยากาศรอบตัวพวกเขามันช่างน่ารักน่าหยิกเสียจนถ้าแก๊งเพื่อนตัวแสบอย่างพวกไอ้กรณ์หรือไอ้พีทมาเห็นเข้า คงได้แซวกันจนบ้านแตกแน่ๆ "อร่อยไหมล่ะครับคุณหนูบัญชี" ไทม์แกล้งเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินความจำเป็น จินสะดุ้งโหยง ผถถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจมูกโด่งรั้นของเขาเกือบจะชนเข้ากับปลายจมูกของคนพี่อยู่รอมร่อ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากตัวไทม์ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้สมองของจินรวนเรจนประมวลผลไม่ถูก "ร... ถอยไปเลยนะ! มาใกล้เกินไปแล้วไอ้พี่ไทม์!" จินยกมือขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนดันกำแพงหิน ไทม์ไม่ยอมขยับหนີแถมยังโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม สายตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนตัวเล็กให้เสียอาการ "ใกล้ตรงไหน ปกติเราก็อยู่ห้องเดียวกันแค่นี้ หรือว่า... ใจเต้นแรงเหรอครับ หืม?" คำถามกระเซ้าเย้าแหย่พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำเอาเลือดในกายของจินสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมด "บ้าสิ! ใครใจเต้นแรงกัน! ผมแค่อึดอัดต่างหากเล่ะ หลบไปเลยนะ!" จินผลอกไไทม์สุดแรงก่อนจะก้าวพรวดพราดหนีเข้าห้องนอนแล้วจัดการล็อกประตู "คลิก" เสียงกลอนประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ จินยกมือขึ้นทาบอกซ้ายที่กำลังเต้นโครมครามราวกับกลองเพล ดวงตากลมโตมองเงาตัวเองในกระจกที่แดงก่ำ ปากก็พึมพำต่อว่าตัวเองที่ควบคุมความรู้สึกไม่ได้ "ให้ตายเถอะจิน แกแพ้ทางรอยยิ้มบ้านั่นอีกแล้วนะ!" ในขณะเดียวกัน ทางด้านของไทม์ที่ยืนอยู่หน้าห้องนอนของรูมเมทตัวแสบ เจ้าตัวไม่ได้ตามตื๊อต่ออย่างเคย แต่กลับยืนยิ้มกริ่มมองบานประตูไม้สีขาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอมือถือขึ้นมาเพื่อพิมพ์ข้อความบางอย่างส่งไปหาคนที่เพิ่งวิ่งหนีเข้าห้องไป [ไทม์]: กาแฟหมดแล้ว อย่าลืมเปิดประตูออกมากินข้าวเที่ยงด้วยนะตัวเล็ก พี่สั่งส้มตำร้านโปรดที่เราชอบมาให้แล้ว [ไทม์]: อ้อ... แล้วก็เลิกน่ารักใส่สักทีเถอะ พี่ชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ จินที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น พอลากนิ้วเปิดอ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงก็กลับมากระหน่ำรัวยิ่งกว่าเดิมจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปเพื่อแก้เขิน แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ก๊อกๆๆ! เปิดประตูโว้ยไอ้จิน! พวกกูเอง!" เสียงตะโกนโפרโผงผางของไอ้กรณ์เพื่อนสนิทดังแทรกเข้ามา พร้อมกับข้อความแชตกลุ่มที่เด้งขึ้นมารัวๆ จนจินต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ... ทำไมจู่ๆ พวกเพื่อนตัวแสบถึงโผล่มาที่ห้องนี้เวลานี้ได้ล่ะ? หรือว่า... มีเรื่องอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกันแน่? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความละมุนนี้เสมอนะครับ "สายลมแผ่วเบา"