ทะเลาะกันเพราะความไม่เข้าใจ

“ถ้าพี่จะเงียบขนาดนี้ พี่ก็กลับไปอยู่หอตัวเองเถอะครับ ไม่ต้องมาเป็นรูมเมทให้ผมรู้สึกเหมือนพูดกับกำแพงแบบนี้หรอก” เสียงของจินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักที่ดูแคบลงไปถนัดตา จานข้าวสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะยังคงมีร่องรอยของมื้อเย็นที่ถูกกินไปเพียงครึ่ง จินวางช้อนกระทบจานดัง ‘เคร้ง’ จนไทม์ที่นั่งเช็ดผมอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องชะงักมือ ไทม์ปรายตามองคนตัวเล็กที่กำลังเม้มปากแน่น ดวงตาเรียวรีของจินที่ปกติมักจะวาววับด้วยความกวนประสาท บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความอัดอั้น “จิน... พี่ไม่ได้ตั้งใจจะเงียบ” ไทม์วางผ้าขนหนูลง น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบจนน่าใจหาย “เหรอครับ? แต่สิ่งที่พี่ทำอยู่มันคืออะไร ผมถามว่าวันนี้ไปไหนมา พี่ก็ตอบแค่ ‘ธุระ’ ผมถามว่าทำไมกลับดึก พี่ก็บอกว่า ‘งานเยอะ’ ถามอะไรไปพี่ก็มีคำตอบสำเร็จรูปให้ผมตลอด พี่เห็นผมเป็นอะไรครับ เป็นคนแปลกหน้าที่แชร์ค่าหอด้วยเหรอ” จินลุกขึ้นยืน มือไม้สั่นน้อยๆ ด้วยความโมโหปนน้อยใจ เขาไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนตัวเองกำลังไล่ตามเงาของอีกฝ่าย ทั้งที่ไทม์เป็นคนเดินเข้ามาในชีวิตเขาเองแท้ๆ เป็นคนหยอด เป็นคนรุก จนเขาเผลอใจไปไกลขนาดนี้ แล้วจะมาทำตัวห่างเหินแบบนี้มันหมายความว่ายังไง “พี่ก็แค่อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง ไม่ได้เหรอจิน?” “เวลาส่วนตัวหรือเวลาที่พี่อยากจะไปมีคนอื่นกันแน่ครับ!” คำพูดนั้นทำให้ไทม์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที แรงกดดันจากคนตัวสูงกว่าแผ่ออกมาจนจินต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ครัว ไทม์จ้องลึกเข้าไปในตาของจินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย “คิดว่าพี่เป็นคนแบบนั้นเหรอ?” “ผมก็ไม่รู้! พี่ไม่เคยพูดอะไรเลย พี่ชอบเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน ปากแข็งจนผมไม่รู้เลยว่าตกลงพี่คิดยังไงกับผมกันแน่ ถ้าพี่แค่อยากสนุกหรืออยากแกล้งกันเล่น ก็บอกมาตรงๆ ผมจะได้ถอยออกมาให้พ้นทางพี่สักที!” “จิน!” ไทม์ตวาดเบาๆ เสียงของเขาพร่าลง ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือจินไว้แน่น “อย่าพูดคำว่าถอยออกมา ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่” “ผมรู้ดี! ผมรู้ดีกว่าใครว่าตอนนี้ผมกำลังเสียความรู้สึกแค่ไหน!” จินสะบัดมือออก แต่ไทม์กลับดึงตัวเขาเข้าไปกอดแน่นโดยไม่ทันตั้งตัว ความอบอุ่นที่คุ้นเคยปะทะเข้ากับหน้าอกของจินจนคนตัวเล็กที่กำลังเดือดจัดชะงักกึก ไทม์ซบหน้าลงกับไหล่ของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนจินทำตัวไม่ถูก “พี่ไม่ได้มีคนอื่น และพี่ก็ไม่ได้อยากสนุก” ไทม์กระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือผิดปกติ “แต่พี่แค่... กลัว” “กลัวอะไร?” จินถามเบาลง ความโมโหเริ่มจางหาย กลายเป็นความสับสนที่เข้ามาแทนที่ “กลัวว่าถ้าวันหนึ่งพี่พูดทุกอย่างที่พี่รู้สึกออกไป... จินจะหายไปจากชีวิตพี่จริงๆ” ไทม์ผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้สบตากัน สายตาของเขาในตอนนี้มันแตกสลายและจริงใจจนจินแทบหยุดหายใจ “พี่ปากแข็ง เพราะพี่กลัวว่าถ้าพี่อ่อนแอให้จินเห็น พี่จะกลายเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีอะไรให้จินประทับใจอีกต่อไป” จินนิ่งอึ้ง หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาจากอก นี่คือครั้งแรกที่คนปากแข็งอย่างไทม์ยอมเผยปมในใจออกมาให้เห็น “พี่ไทม์... ผมไม่ต้องการให้พี่เป็นวิศวะเท่ๆ ที่เพอร์เฟกต์หรอกนะ ผมแค่ต้องการ ‘พี่ไทม์’ ที่เป็นรูมเมทงี่เง่าของผม... ที่แคร์ผมจริงๆ” มือเรียวของจินเอื้อมไปแตะแก้มสากของอีกฝ่ายแผ่วเบา ไทม์หลับตาลงรับสัมผัสนั้นราวกับเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะคลี่คลาย เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของไทม์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ *‘พี่ไทม์คะ มะปรางรออยู่ที่หน้าหอนะคะ บอกว่ามีเรื่องด่วนจะคุยด้วย เปิดประตูให้หน่อยค่ะ’* ข้อความบนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืดทำให้บรรยากาศที่กำลังอุ่นไอรักเย็นเยียบลงในทันที จินอ่านข้อความนั้นด้วยตาที่เบิกกว้าง ก่อนจะดึงมือตัวเองกลับจากการสัมผัสใบหน้าของไทม์ ไทม์หันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาหันกลับมามองจินที่กำลังจ้องเขาด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้อีกต่อไป “พี่บอกว่าไม่มีคนอื่น... แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใครครับ?” จินถาม เสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่ทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ ไทม์อ้าปากจะอธิบาย แต่ก่อนที่เสียงใดจะหลุดออกมา เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงหวานใสที่ตะโกนผ่านบานประตูเข้ามา “พี่ไทม์คะ! มะปรางท้อง... มะปรางมีเรื่องจะคุยกับพี่เรื่องลูกของเราค่ะ!” จินนิ่งค้างไปเหมือนถูกแช่แข็ง ความเงียบงันมรณะเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ไทม์หน้าถอดสี มือที่เคยจับข้อมือจินไว้อ่อนแรงลงจนหลุดจากกัน จินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองก้าว จนหลังชนกำแพง สายตาที่เขามองไทม์ในตอนนี้ ไม่มีแม้แต่ความโกรธ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดไปพร้อมกันนะครับ — สายลมแผ่วเบา