ของขวัญที่ได้รับ

"เอาออกไปนะพี่ไทม์! ผมไม่ได้อยากได้ของขวัญอะไรทั้งนั้น แล้วสร้อยนี่มันอะไร ดูยังไงก็ไม่ใช่ของที่ผู้ชายแมนๆ เขาใส่กันหรอกครับ!" เสียงโวยวายของจินดังลั่นห้องพักจนคนตัวเล็กที่ยืนพิงผนังต้องกอดอกแน่น ดวงตาเรียวสวยถลึงมอง 'ไอ้พี่ว้ากวิศวะ' ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางกวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ ไทม์ไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงโวยวายนั้นแม้แต่น้อย เขากลับขยับยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มในมือเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความขี้เล่นจนน่าหมั่นไส้ "แมนไม่แมนไม่รู้หรอก แต่ที่รู้ๆ คือตอนไปซื้อ เห็นปุ๊บก็คิดถึงหน้าจินเลยว่ะ มันมีสองเส้น... คนขายเขาบอกว่ามันคือ 'ของคู่' ถ้าคนหนึ่งใส่ อีกคนก็ต้องใส่ ไม่งั้นมันจะเหงา" "โถ่พี่! นี่มันปี 2024 แล้วนะครับ ไม่ใช่ละครน้ำเน่าช่องไหนที่จะมาเล่นมุกของคู่เนี่ย เอาคืนไปเลยนะ ผมไม่ใส่!" จินทำท่าจะเดินหนี แต่ไทม์ไวกว่า ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นพรวดเดียวก็ประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าจนจินต้องถอยกรูดไปติดชั้นวางหนังสือ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของรุ่นพี่วิศวะทำเอาหัวใจคนปากแจ๋วเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ "สร้อยราคาแค่นี้ จินจะให้พี่เอาไปทิ้งลงถังขยะเหรอครับ?" ไทม์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชิดกัน "หรือว่า... จินเขินที่พี่ซื้อของแบบนี้ให้? บอกตรงๆ ก็ได้นะ ไม่ต้องอ้างว่าไม่แมนหรอก" "ใครเขิน! ผมแค่รำคาญ!" จินรีบตะคอกกลับเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงที่เริ่มลามขึ้นไปถึงใบหู "แล้วอีกอย่าง 'ของมันต้องมี' คือเหตุผลที่โคตรจะแถเลยครับพี่ไทม์ พี่บ้าหรือเปล่า!" ไทม์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะถือวิสาสะคว้าข้อมือจินมาแล้วบรรจงหยิบสร้อยเส้นสีเงินเรียบหรูที่มีจี้เป็นรูปครึ่งวงกลมขนาดจิ๋วขึ้นมาสวมให้ที่ลำคอระหง จินตัวแข็งทื่อ รู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่กระทบผิวหนัง ตัดกับความร้อนผ่าวจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่แกล้งลากผ่านต้นคอเขาไปช้าๆ "ทีนี้ก็ถอดไม่ได้แล้วนะ" ไทม์กระซิบข้างหู "เพราะเส้นนี้พี่ล็อกไว้แน่นแล้ว ถ้าอยากเอาออก ก็ต้องมาให้พี่ถอดให้... เข้าใจไหมครับ?" จินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้เอาแต่จ้องเขาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า 'รูมเมท' "พี่... พี่ทำแบบนี้ทำไม" เสียงของจินแผ่วลง ความพยศที่เคยมีหายไปไหนหมดไม่รู้ "ทำไมเหรอ?" ไทม์เลิกคิ้ว แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังชั่วขณะ "ก็เพราะว่าพี่อยากให้จินรู้ไง ว่าทุกครั้งที่มองสร้อยเส้นนี้... จินไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว" บรรยากาศในห้องเงียบลงกะทันหัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง จินก้มมองสร้อยที่คอตัวเอง สลับกับมองหน้าไทม์ที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรอคอยคำตอบอะไรบางอย่าง ความเงียบที่แสนอึดอัดแต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาดทำให้จินทำตัวไม่ถูก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนไลน์จากมือถือของจินที่วางอยู่บนโต๊ะดังขัดจังหวะขึ้นมา ท่ามกลางความตึงเครียด จินรีบคว้ามือถือขึ้นมาดูหวังจะใช้เป็นข้ออ้างหนีความประหม่า แต่เมื่อเห็นชื่อคนที่ส่งข้อความมา ใบหน้าของจินก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที "เป็นอะไรไป?" ไทม์ถามพลางชะโงกหน้ามามอง จินไม่ได้ตอบ แต่ดวงตาเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความบนหน้าจอชัดๆ [คุณแม่: จิน... แม่กำลังจะไปหานะ พอดีแม่มีเรื่องด่วนจะบอก จินอยู่ที่หอใช่ไหม เดี๋ยวแม่อีก 10 นาทีถึงนะ!] จินทำมือสั่นเทาขณะพิมพ์ตอบกลับไป แต่จังหวะที่ไทม์ขยับเข้ามาใกล้เพื่อจะดูข้อความนั้น นิ้วของจินก็ดันไปกดโดนปุ่ม 'แชร์ตำแหน่งที่ตั้ง' และเผลอส่งสติกเกอร์รูปหัวใจรัวๆ ไปในแชทกลุ่มครอบครัวที่กำลังคุยค้างไว้... และที่เลวร้ายที่สุดคือ มันดันเผลอส่งรูปเซลฟี่ตอนที่ไทม์กำลังก้มลงมาใกล้เขาเมื่อสักครู่นี้ไปในกลุ่มรวมญาติ! "ฉิบหายแล้ว..." จินอุทานออกมาเบาๆ ขณะที่ไทม์มองหน้าจอด้วยความงุนงงก่อนจะหัวเราะหึๆ "ส่งอะไรไปในกลุ่มญาติเหรอครับ จินทำหน้าเหมือนเห็นผีเลยนะ" ยังไม่ทันที่จินจะได้อธิบาย แรงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินก็ดังขึ้นตามมาด้วยเสียงที่คุ้นเคย "จิน! อยู่ในห้องไหมลูก แม่มาถึงแล้วนะ!" จินหันไปมองหน้าไทม์ที่ตอนนี้ดูจะเริ่มเอะใจกับสถานการณ์ ร่างสูงของรุ่นพี่วิศวะยืนนิ่งอึ้งพลางมองไปที่ประตูห้องสลับกับมองจินที่กำลังหน้าถอดสีแบบสุดขีด "แม่... แม่มาที่นี่เนี่ยนะ?!" ไทม์ถามเสียงหลง "ซวยแล้วพี่ไทม์! แม่ผมเป็นคนหัวโบราณ แล้วถ้าเห็นสภาพเราสองคนแบบนี้... ผมตายแน่!" จินรีบคว้าหมอนมาปิดหน้าตัวเองด้วยความลนลาน แต่ไทม์กลับทำในสิ่งที่จินคาดไม่ถึง เขาคว้าแขนจินแล้วดึงให้คนตัวเล็กเข้ามาใกล้พร้อมกับกดล็อกประตูห้องทันที "งั้นก็เงียบๆ นะครับ" ไทม์กระซิบพลางก้มลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกันอีกรอบ "เพราะถ้าแม่จินเคาะแรงกว่านี้... พี่คงต้องตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้วล่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด... มันคือความเงียบที่รอคอยการระเบิดของความลับที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดไปพร้อมกันนะครับ — สายลมแผ่วเบา