รูปถ่ายที่ทำเอาเขิน

"บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้พี่ไทม์ ว่านายแอบถ่ายรูปฉันตอนไหน!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องนั่งเล่นจนเจ้าของชื่อที่กำลังยืนไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไทม์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น ก่อนจะทอดสายตามองรุ่นน้องคณะบัญชีหน้าตาบึ้งตึงที่กำลังยืนกอดอกจ้องหน้าเขาเขม็ง ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ห้องพักของสองหนุ่มที่ควรจะสงบสุขในยามบ่ายกลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม หลังจากที่จินบังเอิญเหลือบไปเห็นหน้าจอล็อกโทรศัพท์มือถือของรุ่นพี่วิศวะปี 3 เข้าเต็มตา และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น... ไม่ใช่ภาพวิวทิวทัศน์ ไม่ใช่ภาพรถแต่งเท่ๆ หรือแม้แต่หมาแมวที่ไหน แต่เป็นภาพเจ้าตัวกำลังนั่งอ้าปากหวอคอพับคออ่อนหลับพุ้ยอยู่บนโซฟาเมื่อคืนนี้ต่างหาก! "จะเสียงดังทำไมล่ะครับ ตัวเล็ก... เอ๊ย จิน" ไทม์แกล้งหยอดคำเรียกชวนหมั่นไส้ พร้อมกับส่งรอยยิ้มมุมปากที่ทำเอาคนมองรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อสักที "ใครตัวเล็กฟะ! ฉันสูงตั้งร้อยเจ็ด- อะแฮ่ม! ไม่ใช่ประเด็น ลบรูปนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ!" จินถลึงตาใส่ พยายามจะพุ่งตัวเข้าไปแย่งโทรศัพท์มือถือในมือหนา แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะยอมให้คว้าได้ง่ายๆ ไทม์เพียงแค่ชูโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัวด้วยความสูงที่ได้เปรียบ ทำให้คนตัวเล็กกว่าต้องเขย่งปลายเท้าจนแทบจะกระโดดคว้าอากาศ "เตี้ยแล้วยังใจร้อนอีกนะครับเนี่ย" ไทม์หัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้แกล้งคนตรงหน้า "แล้วทำไมผมต้องลบด้วยล่ะครับ ในเมื่อรูปนี้ออกจะ... น่ารักดีออก" "น่ารักบ้านนายสิ! หน้าฉันตอนนั้นเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายชัดๆ ทุเรศจะตายไป นายเอาไปตั้งเป็นหน้าจอทำไมเนี่ย เกิดเพื่อนพี่หรือใครมาเห็นเข้า ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!" จินหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินกันแน่ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู ภาพที่ไทม์แอบถ่ายคือตอนที่เขาอ่านหนังสือเตรียมสอบบัญชีจนดึกดื่นแล้วเผลอหลับคาโต๊ะ มันเป็นมุมที่แย่สุดๆ ทั้งแก้มป่อง ทั้งผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมยังมีน้ำลายยืดนิดหน่อยตรงมุมปาก (อันนี้จินคิดไปเองว่ามี แต่ความจริงไม่มีหรอกครับ ไทม์แค่แกล้งแซว) "ก็เพราะมันน่ารักดีไงครับ..." ไทม์ลดระดับแขนลงมาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริก "เวลาเหนרותๆ แล้วนั่งหลับพับแบบนี้... มองทีไรก็เพลินตาดี" บรรยากาศในห้องจู่ๆ ก็เงียบลงไปถนัดตา คำพูดราบเรียบแต่ทว่าจริงจังของรุ่นพี่วิศวะทำเอาคนฟังถึงกับพูดไม่ออก หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนมารัวด้วยจังหวะประหลาดที่ควบคุมไม่ได้ จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ จนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น "พ... พูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง เลี่ยนชะมัด" จินพึมพำเสียงเบาหวิว พยายามก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่า... ด้านหลังของเขากลับชนเข้ากับผนังห้องพอดีเป๊ะ ไทม์อาศัยจังหวะที่คนตัวเล็กจนมุม ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว มือหนายกขึ้นเท้ากับผนังห้องทั้งสองข้าง กักตัวอีกฝ่ายให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่ข้างแก้ม "เขินเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดริมใบหู ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนจินแทบจะกลั้นหายใจ "ใครเขิน! บ้าหรือเปล่า หลบไปเลยนะไอ้พี่ไทม์!" จินโวยวายกลบเกลื่อน ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายเอาไว้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของนักศึกษาบัญชีจะสู้แรงของหนุ่มวิศวะสายออกกำลังกายได้ ไทม์นอกจากจะไม่ขยับแล้ว ยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนจินต้องหลับตาปี๋ด้วยความทำตัวไม่ถูก กรุ๊งกริ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของไทม์ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ไทม์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย ก่อนจะยอมผละตัวออกห่างให้อีกฝ่ายได้หายใจหายคอ จินรีบถอยกรูดไปยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง ยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่าราวกับจะระเบิด พร้อมกับพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ไทม์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอ นิ้วเรียวไถหน้าจออ่านข้อความไม่กี่วินาที ก่อนที่รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่จะค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเคร่งเครียดเล็กน้อย ดวงตาคมช้อนขึ้นมองจินที่ยังคงยืนหายใจหอบถี่อยู่ไม่ไกล "มีอะไรเหรอ ทำไมทำหน้าแบบนั้น" จินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นบรรยากาศรอบตัวของรูมเมทเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ไทม์ไม่ตอบทันที เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋า ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาจินช้าๆ ด้วยแววหน้าที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ "จิน..." ไทม์เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกครั้ง จนจินต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ "อะไรเล่า เรียกซะน่ากลัวเชียว" "ถ้าสมมติว่า... คนที่ผมคุยด้วยจริงๆ ไม่ใช่คนในจอ หรือไม่ใช่คนอื่นไกล..." ไทม์เว้นจังหวะไปชั่วครู่ ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของจินราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่าง "แต่เป็นคนใกล้ตัว ที่ชอบทำปากแข็งใส่ผมทุกวัน... จินคิดว่าผมควรจะสารภาพกับเขายังไงดีครับ?" หัวใจของจินกระตุกวูบ คำถามนั้น... มันหมายความว่าอะไรกันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ปากแข็งของทั้งคู่ด้วยกันนะครับ — สายลมแผ่วเบา