ไปเดทแบบไม่ได้ตั้งใจ

"พวกแก... สมองมีปัญหาอะไรกันวะเนี่ย!" เสียงโวยวายของจินดังลั่นร้านกาแฟใต้หอพัก จนลูกค้าโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามองเป็นตาเดียว แต่นั่นไม่ได้ทำให้ไอ้เพื่อนตัวแสบสามคนที่นั่งล้อมวงอยู่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย โดยเฉพาะ 'กรณ์' ที่กำลังยกกาแฟขึ้นจิบด้วยท่าทางลอยชาย ราวกับว่าเสียงบ่นของจินเป็นเพียงเสียงเพลงประกอบบรรยากาศยามบ่าย "โวยวายอะไรนักหนาวะจิน แค่บอกให้ไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแทนพวกกูหน่อยเดียวเอง" กรณ์ลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับยื่นกระดาษลิสต์รายการของใช้ยาวเป็นหางว่าวมาตรงหน้า "เนี่ย ลิสต์ของสด น้ำยาซักผ้า แล้วก็ขนมของไอ้ปอนด์มัน ฝากหน่อยนะมึง พอดีพวกกูติดเกมแมตช์สำคัญอยู่" "ติดหัวแม่มึงดิ! มึงก็ไปเองสิ ทำไมต้องกู!" จินตบโต๊ะเบาๆ อย่างเหลืออด สองแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิด "แล้วทำไมต้องให้กูไปกับ... คนนี้ด้วยวะ!" จินตวัดสายตาไปมองร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมโซฟา ไทม์ในชุดเสื้อยืดสีดำลายเท่กับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ กำลังนั่งไถโทรศัพท์มือถือด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับว่าเรื่องวุ่นวายตรงหน้าไม่เกี่ยวกับตัวเองเลยสักนิด แต่ถ้าใครสังเกตดีๆ จะเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "อ้าว, ก็กูว่างพอดี แล้วน้องกรณ์เขาก็บอกว่ามึงต้องไปซื้อของหนัก เดี๋ยวพี่ช่วยถือให้ไงครับ เด็กดี" ไทม์เงยหน้าขึ้นมาสบตา พร้อมกับส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาหัวใจของจินกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ใครเด็กมึง! พูดจาบ้าอะไรเนี่ย!" จินแหวใส่เสียงดัง กลบเกลื่อนความวูบไหวแปลกๆ ในอกที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมา "กูไม่ไป! ยังไงก็ไม่ไป!" "ถ้ามึงไม่ไป... ความลับเรื่องที่มึงแอบบ่นว่าพี่ไทม์หล่อตอนเมาเมื่อคืนก่อน ในแชตกลุ่มห้อง... อาจจะหลุดไปถึงหูเจ้าตัวเขานะครับเพื่อนจิน" กรณ์กระซิบลอดไรฟัน พร้อมกับทำหน้าเจ้าเล่ห์ จินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะยุงบินเข้าไปได้ "ไอ้... ไอ้กรณ์! มึงกล้าเอาแชตนั้นมาขู่กูเหรอ!" "ไม่ได้ขู่ แค่เสนอทางเลือกที่ถูกต้องให้" กรณ์ยักไหล่ "ระหว่างไปเดินซื้อของกับพี่ไทม์สองต่อสอง... กับให้พี่ไทม์รู้ว่ามึงแอบกรี๊ดเขา เลือกเอา" จินหันขวับกลับมามองพระเอกวิศวะปีสามที่นั่งมองสถานการณ์ด้วยความขบขัน ไทม์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเชิงรอคำตอบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเหมือนมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สุดท้าย คนปากแข็งอย่างจินก็ทำได้แค่ฮึดฮัดสะบัดหน้าหนีอย่างจำยอม "เออ! ไปก็ไหว้ เอ้ย! ไปก็ไปวะ!" สิบห้านาทีต่อมา รถเก๋งคันหรูของไทม์ก็เคลื่อนตัวมาจอดที่ลานจอดรถของซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ บรรยากาศในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ จากวิทยุ แต่ความเงียบนั้นกลับทำให้จินรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย ร่างบางนั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่หางตาก็ยังแอบเหลือบมองคนขับรถจำเป็นอยู่เป็นระยะ ไทม์ในยามที่ตั้งใจขับรถมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ สสันกรามคมชัด มือหนาที่วางอยู่บนพวงมาลัยแลดูมั่น and ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก และยิ่งไอ้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้สมองของจินรวนเรไปหมด "มองขนาดนี้... อยากกินพี่แทนขนมในลิสต์หรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำเอาคนที่กำลังแอบมองสะดุ้งสุดตัว จินรีบหันขวับไปมองค้อนใส่ทันที "ใครมอง! หลงตัวเองชะมัด! ใครจะไปอยากกินคนปากเสียแบบพี่กันล่ะ!" ไทม์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่นุ่มทุ้มจนจินต้องแอบเม้มปากแน่น "อ้าว ก็เห็นมองซะตาไม่กะพริบ นึกว่าละลายไปกับความหล่อของพี่ซะแล้ว" "หลงตัวเองที่สุด!" จินสะบัดหน้าหนี เปิดประตูรถก้าวลงไปทันทีเพื่อหนีความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู "ลงมาเลยนะ! จะได้รีบซื้อรีบกลับ ขี้เกียจอยู่ใกล้คนแถวนี้!" ไทม์ก้าวลงจากรถตามมาด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ร่างสูงสาวเท้ายาวๆ เดินตามคนตัวเล็กที่เดินจ้ำอ้าint เข้าไปในห้างทันที มือหนาถือรถเข็นคันใหญ่ไว้ในมือ ขณะที่จินกำลังยืนกอดอกทำหน้ายุ่งอยู่หน้าโซนผักสด "ไหน ลิสต์ของมึงมีอะไรบ้าง เอามานี่ดิ" ไทม์เอ่ยพลางยื่นมือไปแบตรงหน้า จินย่นจมูกใส่เล็กน้อยก่อนจะหยิบกระดาษยับยู่ยี่ส่งให้ "อ่ะ! เลือกเอาเองเลย ผักพวกนี้กูไม่ค่อยรู้เรื่องหรอkom" ไทม์รับกระดาษมาดู กวาดสายตาอ่านคร่าวๆ ก่อนจะหยิบผักกาดขาวหัวสวยใส่รถเข็น แล้วหันมามองจินที่กำลังยืนมองนู่นมองนี่แก้เขิน บรรยากาศรอบตัวพวกเขายามนี้ไม่ได้ดูเหมือนคนถูกบังคับให้มาด้วยกันเลยสักนิด มันกลับให้ความรู้สึกเหมือน... คู่รักที่กำลังมาเดินจ่ายตลาดด้วยกันในวันหยุดเสียมากกว่า ความจริงข้อนี้ทำให้จินต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ การที่ต้องมาอยู่ใกล้ไทม์แบบสองต่อสอง โดยไม่มีเสียงน่ารำคาญของไอ้กรณ์มาคั่นกลาง มันอันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของเขาเกินไปแล้ว "จิน" "หะ... อะไรอีกเล่า" จินสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อกะทันหัน ไทม์ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เดินเข้าไปประชิดตัวจนจินต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางของ ร่างสูงเอื้อมมือผ่านตัวเขาไปหยิบนมกล่องรสโปรดของจินที่อยู่บนชั้นวางด้านบน ท่าทางนั้นทำให้ไทม์เหมือนกำลังโอบกอดจินกลายๆ ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวโตเป่ารดอยู่ข้างแก้ม จนจินแทบหยุดหายใจ "อันนี้ของโปรดมึงไม่ใช่เหรอ... เห็นมองตั้งนานแล้ว ซื้อไปด้วยสิ" ไทม์กระซิบเบาๆ 1 น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น จินหน้าแดงแจ๋ เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หัวใจเต้นโครมครามดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "อะ... เออ ขอบใจ" ไทม์ยิ้มละมุน มือกว้างเอื้อมมาขยี้ผมของจินเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "ปากแข็งชะมัดเลยนะเราเนี่ย" จินปัดมือไทม์ออกทันทีแต่ไม่ได้แรงนัก "อย่ามาจับหัวนะเว้ย! ผมเสียทรงหมด!" "ครับๆ ไม่จับก็ได้" ไทม์ยอมถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง แต่สายตาที่มองมายังคงพราวระยับเต็มไปด้วยความหมาย "งั้นไปจ่ายเงินกันเถอะ พ่อบ้านใจกล้า" "ใครพ่อบ้านวะ!" จินโวยวายตามหลัง แต่สองขาคู่นั้นก็ยอมก้าวเดินเคียงข้างร่างสูงไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์โดยดี หลังจากจ่ายเงินและช่วยกันถือของเดินออกมาที่ลานจอดรถ ท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูของยามเย็น ลมพัดโชยมาเบาๆ พาเอาความเหนื่อยล้าจากการเดินซื้อของหายเป็นปลิดทิ้ง ไทม์เปิดประตูรถฝั่งคนขับก่อนจะหันมามองจินที่ยืนกอดถุงของอยู่ข้างๆ "วันนี้... สนุกดีนะ" ไทม์เอ่ยขึ้นเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา จินชะงักไปนิด หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางหลบสายตาคู่นั้นแกล้งก้มมองพื้น "ก็... ธรรมดาแหละ ไม่ได้แย่" ไทม์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับความปากแข็งที่ไม่เคยเปลี่ยนของคนตรงหน้า ก่อนที่ประตูรถจะถูกปิดลง และไม่นานนัก รถก็เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถมุ่งหน้ากลับหอพัก ตลอดทางบรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบที่อบอุ่น จินแอบมองเสี้ยวหน้าของไทม์เป็นระยะ ความรู้สึกบางอย่างที่เคยพยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ในใจ จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถใต้หอพัก ไทม์ดับเครื่องยนต์ หันมามองจินที่กำลังทำท่าจะเปิดประตูลงรถ "เดี๋ยวก่อนจิน" จินชะงัก หันกลับมามองด้วยความสงสัย "อะไรอีกเล่า ถึงหอแล้วนะ" ไทม์ไม่ได้ตอบทันที ร่างสูงปลดเข็มขัดนิรภัยออกแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้จิน จนคนตัวต้องเอนหลังไปติดประตูรถ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของจิน หัวใจของจินเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความใกล้ชิดนี้ทำให้ลมหายใจสะดุด มือหนาเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้าง1 แກ้มของจินออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้จินตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไปหมด "คือว่า... ที่ไอ้กรณ์มันวางแผนให้เรามาวันนี้..." ไทม์เว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่จริงจังจนจินไม่กล้าสบตา "อันที่จริง... พี่ตั้งใจจะบอกอะไรบางอย่างกับมึงตั้งนานแล้ว" จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงกระซิบแผ่วเบาของไทม์ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ "พี่ไม่ได้แค่อยากมาเดินซื้อของกับมึงหรอกนะจิน... แต่พี่..." *ครืดดดดด!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของไทม์ดังขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกซะสนิท ไทม์ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างขัดใจ ขณะที่จินสะดุ้งสุดตัวราวกับหลุดจากภวังค์ รีบผลักอกไทม์เบาๆ แล้วเปิดประตูรถพรวดพราดลงไปทันทีด้วยความเขินอายจนหน้าแดงแจ๋ "วะ... ไว้เจอกันบนห้องนะ! กูรีบไปเก็บของก่อน!" จินวิ่งหนีลิฟต์แทบไม่ทัน ทิ้งให้ไทม์นั่งมองตามหลังพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่สายตาจะก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ปรากฏข้อความจากใครบางคนส่งเข้ามา ไทม์ก้มลงอ่านข้อความบนหน้าจอแชตที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพถ่ายหน้าจอที่ถูกส่งมาจากเบอร์แปลก พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายวับไปกับตา กลายเป็นความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาแทนที่ทันที (โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ) --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ปากแข็งของทั้งคู่ด้วยกันนะครับ — สายลมแผ่วเบา