หึงจนหน้ามืด

"บอกแล้วไงครับว่าผมไม่ได้มาเกะกะ... ผมแค่อยากมาทำความรู้จักกับคนน่ารักแถวนี้ต่างหาก" เสียงทุ้มหวานปนขี้เล่นของ 'กรณ์' เดือนคณะบริหารธุรกิจปี 3 ดังขึ้นแทบจะทันทีที่เจ้าตัวก้าวขาเข้ามาหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับจิน ณ โต๊ะประจำใต้คณะบัญชี รอยยิ้มพิมใจที่ตกสาวๆ มาได้ค่อนคณะถูกส่งตรงมาให้คนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดสรุปบัญชีการเงินจนคิ้วขมวดเป็นปม จินเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ปากบางเม้มเข้าหากันอย่างนึกรำคาญ "พี่กรณ์ครับ นี่มันเวลาอ่านหนังสือสอบนะ ไม่ใช่เวลามาหยอดมุกเสี่ยว ถ้าว่างมากแนะนำให้ไปหอสมุดกลางครับ ตรงนั้นเงียบสงบ เหมาะกับการท่องจำบทเรียนมากกว่ามานั่งตื๊อผมอยู่แบบนี้" "โหน้องจิน ใจร้ายจังเลยนะครับ พี่อุตส่าห์ซื้อชานมไข่มุกร้านโปรดมาฝาก แถมเป็นหวานน้อยร้อยเปอร์เซ็นต์แบบที่น้องชอบด้วยนะ" กรณ์ทำหน้าหงอยเหมือนลูกสุนัขโดนทิ้ง พร้อมกับเลื่อนแก้วชาสีชาไทยหอมกรุ่นเข้ามาใกล้ศอกอีกฝ่ายมากขึ้น "ผมไม่ได้ชอบ... เอ้ย หมายถึง ผมไม่กินของหวานช่วงใกล้สอบครับ เดี๋ยวสมองตีบตัน" จินรีบแก้ตัวเสียงแข็ง เกือบจะเผลอหลุดปากไปแล้วว่าชอบกินหวานน้อยไข่มุกแน่นๆ ขนาดไหน โชคดีที่เบรกตัวเองไว้ทัน ไม่อย่างนั้นคงโดนไอ้รุ่นพี่คนนี้ตามตื๊อไม่เลิกแน่นอน แต่ทว่า... ในจังหวะที่กรณ์กำลังจะเอื้อมมือมาแตะหลังมือบางเพื่อเกลี้ยกล่อมอีกรอบนั้นเอง *ปึง!* เสียงกระแทกแก้วกาแฟกระป๋องลงบนโต๊ะไม้เสียงดังสนั่นจนน้ำในแก้วของกรณ์กระฉอกเลอะขอบโต๊ะ แรงสั่นสะเทือนนั้นทำให้ทั้งจินและกรณ์ต้องสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ร่างสูงโปรดของ 'ไทม์' ในชุดช็อปวิศวะสีเข้มที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ยืนค้ำหัวโต๊ะอยู่ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร ดวงตาคมกริบฉายแววกรุ่นโกรธจนน่ากลัว สันจมูกโด่งกระตุกวูบอย่างคนที่กำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนในอกเอาไว้สุดฤทธิ์ "อ้าว ไทม์วิศวะนี่หว่า มาทำอะไรแถวนี้วะ หรือว่าเด็กโยธaเขาไม่มีตึกเรียนให้อยู่แล้ว ถึงต้องมาเดินเร่ร่อนแถวบัญชี" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนประสาท ไม่ได้มีความเกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงเลยแม้แต่น้อย ไทม์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนจินที่นั่งอยู่ตรงกลางรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ดวงตาคมปลาบกวาดมองแก้วชานมไข่มุกบนโต๊ะด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาจ้องหน้ากรณ์เขม็ง "กูจะมาหา 'เมีย' แถวนี้ มันหนักหัวมึงตรงไหนวะไอ้กรณ์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงคำรามทำเอาคนฟังชะงัก จินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันทีด้วยความอับอายและตกใจ พลางถลึงตาใส่ร่างสูงที่ยืนตีหน้ายักษ์อยู่ข้างๆ "พี่ไทม์! พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครเมียพี่!" จินโวยวายลั่น เสียงหลงจนเพื่อนๆ โต๊ะข้างๆ หันมามอง "ก็มึงไง จะมีใครอีกวะ" ไทม์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดแบบที่ไม่เคยใช้กับจินมาก่อน สายตาคาดคั้นหันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่นั่งหน้าแดง "นั่งให้ไอ้หน้าอ่อนนี่มันหยอดอยู่ได้ตั้งนาน สรุปคือชอบแบบนี้เหรอ หือ? ชอบคนปากหวานๆ เอาใจเก่งนักใช่ไหม?" โอโห... คำพูดประชดประชันแบบนี้มันอะไรกันวะเนี่ย! จินรู้สึกเหมือนมีกองไฟสุมอยู่กลางอก ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนสมองแทบระเบิด คนตัวเล็กผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เถียงกลับเสียงดังไม่ยอมแพ้ "พี่มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาหาเรื่องผมแบบนี้วะ! ผมจะคุยกับใคร จะกินชานมของใครมันก็เรื่องของผมป่ะ! อีกอย่าง... พี่เป็นใคร ถึงมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผมอยู่ได้!" บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงทันที แก๊งเพื่อนสนิทของจินที่แอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกล ต่างพากันกลืนน้ำลายเอื้อก กอดอกลุ้นกันตัวโก่งเพราะไม่เคยเห็นไทม์โหมดหึงโหดเบอร์นี้มาก่อน ไทม์ไม่ตอบคำถาม ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวจินจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนกับพนักเก้าอี้ ดวงตาทรงเสน่ห์ที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ตอนนี้กลับมีประกายไฟแห่งความหึงหวงลุกโชนจนน่ากลัว มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือบางของจินไว้แน่นพอประมาณ ไม่ให้หนีไปไหน แต่ก็ไม่ได้บีบจนเจ็บ "กูเป็นใครเหรอจิน..." ไทม์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใสของคนตัวเล็กที่กำลังหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธ "มึงลืมจริงๆ เหรอวะ ว่าเมื่อคืนใครเป็นคนกอดมึงนอน... ใครเป็นคนคอยเช็ดตัวให้ตอนมึงไข้ขึ้น... แล้วใครที่เป็นคนบอกว่า 'ห้ามไปยิ้มให้ไอ้คณะอื่นแบบนี้อีก' หื้ม?" ประโยคคำถามที่ยิงรัวเป็นชุดพร้อมเสียงกระซิบพร่าทุ้มข้างใบหู ทำเอาสมองของจินขาวโพลน คำพูดโต้เถียงที่เตรียมไว้หายวับไปกับตา หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ขอบตาพาลจะร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ไทม์ยอมนั่งเฝ้าไข้ตัวเองทั้งคืนโดยไม่ยอมนอน ไอ้บ้านี่... ขี้โกงชะมัด! เอาเรื่องนี้มาพูดตัดกำลังใจกันชัดๆ เลยนี่หว่า! กรณ์ที่นั่งมองสถานการณ์อยู่พักใหญ่ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นส่วนเกินในรัศมีวงกว้างของความตึงเครียดนี้ ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ ยกมือขึ้นยอมแพ้ "เอ่อ... ดูท่าทางพวกนายคงจะมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว งั้นฉันขอตัวก่อนดีกว่านะน้องจิน ไว้โอกาสหน้าค่อยคุยกันใหม่" พูดจบ กรณ์ก็ลุกพรวดพาสเดินหนีหายไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้จินยืนเคว้งอยู่กับเสือหิวโซที่กำลังมองมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ปนหงุดหงิด เมื่อก้างชิ้นโตออกไปพ้นทาง ไทม์ก็ไม่รอช้า รวบเอวบางของคนตัวเล็กเข้าหาตัวทันทีท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหลายคนที่เดินผ่านไปมา จินตกใจจนเผลอทุบไหล่กว้างไปป้าบใหญ่ "ปล่อยนะเว้ย! คนมองเต็มไปหมดแล้วไอ้พี่ไทม์บ้า!" "ก็ให้มันมองไปดิ กูจะได้ประกาศให้โลกรู้ว่าบัญชีคนนี้มีเจ้าของแล้ว ห้ามใครมาแตะ!" ไทม์กระซิบเสียงเข้ม แต่แววตาเริ่มมีความเจ้าเล่ห์ระยับกลับเข้ามาแทนที่ความโกรธเมื่อครู่ "หึงจนหน้ามืดตามัวเนี่ย... รู้ไหมว่ามันเหนื่อยขนาดไหน หื้ม? ทีหลังอย่าไปอ่อยใครให้กูเห็นอีกนะ ไม่อย่างนั้น... กูจะจูบทำโทษกลางคณะบัญชีให้ดูจริงๆ ด้วย" "ใครอ่อยวะ! พี่มโนไปเองทั้งนั้นแหละ!" จินหน้าแดงแจ๋ ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่ง พยายามเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่มองมา แต่ไม่ว่าจะดิ้นยังไง แรงของวิศวะปี 3 ก็มีมากกว่าหลายเท่าอยู่ดี ไทม์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความหึงหวงเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหมั่นเขี้ยวล้วนๆ ที่อยากจะฟัดคนปากแข็งตรงหน้าให้หายแค้น แต่ทว่า ในจังหวะที่ไทม์กำลังจะก้มลงไปกระซิบคำหวานหยดย้อยใส่หูของคนในอ้อมแขน หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของเขาก็สั่นครืดคราดขึ้นมาเสียก่อน ไทม์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ มือหนาละออกจากเอวบางข้างหนึ่งควักสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏว่าเป็นข้อความจากกลุ่มเพื่อนสนิทในคณะวิศวะที่ส่งรูปภาพบางอย่างเข้ามา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของไทม์เย็นเฉียบลงในพริบตา *ภาพถ่ายหน้าจอ: หน้าโปรไฟล์แอปพลิเคชันหาคู่ชื่อดัง พร้อมรูปถ่ายของจินที่กำลังยิ้มหวานให้กับกล้อง พร้อมแคปชันแนะนำตัวสุดจี๊ด* *ข้อความจากไอ้พีกเพื่อนสนิท: "ไอ้ไทม์! เมียมึงไปโผล่อยู่ในแอปหาคู่ได้ยังไงวะเนี่ย! ยอดไลก์พุ่งกระฉูดแล้วมั้งนั่น!"* ไทม์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าจินที่ยืนทำหน้าสงสัยอยู่ตรงหน้าทันที รังสีอำมหิตที่เพิ่งจางหายไปเมื่อครู่ กลับพุ่งทะยานขึ้นสูงยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า! — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ปากแข็งของทั้งคู่ด้วยกันนะครับ — สายลมแผ่วเบา