ความลับในมือถือไทม์

"บอกมาก่อนว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร ทำไมถึงส่งรูปหมาปั๊กทำหน้ากวนประสาทมาให้คุณตอนสามทุ่มครึ่ง!" เสียงทุ้มห้วนๆ ของไทม์ดังลั่นห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัด ท่ามกลางกองชีทบัญชีหนาเตอะที่กระจายเกลื่อนโต๊ะกระจก ร่างสูงใหญ่ของรุ่นพี่วิศวะปีสามในชุดนอนเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกำลังยืนค้ำหัวผมอยู่ พร้อมกับยื่นหน้าจอมือถือมาจ่อใกล้ปลายจมูกจนผมต้องเอนตัวหนีแทบไม่ทัน ผม—จิน นักศึกษาปีสองคณะบัญชีที่กำลังหัวหมุนกับงบดุลบริษัทจำลอง—เงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษด้วยสายตาพิฆาต มือข้างหนึ่งถือปากกาเน้นข้อความค้างไว้กลางอากาศ "แล้วมันเรื่องอะไรที่พี่ต้องมาตรวจโทรศัพท์ผมด้วยเล่า! อีกอย่าง... นั่นไม่ใช่หมาปั๊ก นั่นมันหน้าพี่ตอนเผลต่างหาก ส่งมาให้ดูเป็นเรፈอเรนซ์ความกวนประสาทไงครับ!" ผมสวนกลับทันควันตามสัญชาตญาณปากแจ๋ว แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะไปสามริกเตอร์เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเรามันใกล้กันเกินความจำเป็น ไทม์ไม่ยอมถอย หรี่ตามองผมนิ่งๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจแบบที่เห็นทีไรก็อยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กฟาดสักที "หรอครับ... แต่หน้าในรูปมันดูหล่อเกินกว่าจะ1เป็นผมนะ หรือว่าคุณแอบเซฟรูปผมไว้ตั้งแต่วันไปค่ายคณะ แล้วตั้งเป็นโฟลเดอร์ลับ?" "หลงตัวเอง!" ผมแหวใส่เสียงดังกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู รีบก้มหน้าก้มตาจดตัวเลขยิกๆ ลงในสมุดบัญชีเพื่อหลบสายตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุไปถึงห้องเก็บความลับในใจ บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจของผมเองที่เต้นโครมครามจนน่ารำคาญ ไทม์ถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งลงบนโซฟาข้างๆ จนโซฟายุบยวบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ปะปนกับกลิ่นสบู่หอมสะอาดลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้สมาธิที่กระจัดกระจายอยู่แล้วพังไม่เป็นท่า "เหนื่อยก็พักก่อนเถอะน่า ตาจะปิดอยู่แล้ว" เสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนขึ้นมาดื้อๆ มือหนายื่นมาขยี้ผมของผมจนยุ่งเหยิงโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว "ผมไม่ได้เหนื่อย... โอ๊ย อย่ามายุ่งกับผมนะพี่!" ผมปัดมือเขาออกอย่างแรง แสร้งทำเป็นหงุดหงิดกลบเกลื่อนความวูบวาบในอกที่มันเริ่มลามปามไปทั่วร่าง ในจังหวะที่ผมหันไปคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะ ดวงตาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือราคาแพงของไทม์ที่วางคว่ำหน้าอยู่บนเบาะโซฟาฝั่งตรงข้าม แต่จู่ๆ หน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ที่เด้งรัวติดต่อกันสามข้อความ แสงไฟจากหน้าจอมือถือนั้นสว่างพอที่จะทำให้สายตาที่ไม่ได้ตั้งใจมองของผม กวาดผ่านตัวหนังสือภาษาไทยที่ปรากฏขึ้นบนล็อกสกรีนได้อย่างชัดเจน... ชัดเจนเสียจนลมหายใจของผมสะดุดกึก *[พี่ไทม์ครับ เรื่องที่คุยกันเมื่อวาน... ตกลงว่าพี่จะสารภาพกับจินวันไหนเหรอครับ ไม่งั้นผมจีบเองนะ]* ข้อความจากรุ่นน้องปีหนึ่งคณะวิศวะคนเดิม... คนที่เคยเป็นประเด็นเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้ผมช็อกยิ่งกว่าข้อความนั้น คือ **"รูปภาพพื้นหลัง (Wallpaper)"** บนหน้าจอมือถือของไทม์ที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่! มันไม่ใช่ภาพวิว ไม่ใช่รูปรถแต่งซิ่ง และไม่ใช่โลโก้คณะวิศวะ... แต่มันคือรูปถ่ายโคลสอัปใบหน้าของผมเอง! เป็นรูปตอนที่ผมนั่งหลับคอพับคออ่อนอยู่บนเบาะรถยนต์ของเขาเมื่อสองวันก่อน แก้มป่องๆ ปากยื่นนิดๆ กำลังนอนอ้าปากหวออย่างไร้ฟอร์ม แถมยังมีการแต่งเติมสติกเกอร์รูปหัวใจสีชมพูแปะไว้ที่แก้มข้างขวาอย่างน่าหมั่นไส้! ตู้ूम! เหมือนมีอุกกาบาตพุ่งชนกลางอก สมองของผมขาวโพลน ร่างกายแข็งทื่อเป็นหิน มือที่ถือแก้วน้ำสั่นระริกจนน้ำกระฉลอกโดนหลังมือ ไทม์... ไทม์เอารูปผมตอนนอนหลับทุเรศที่สุดในสามโลกมาตั้งเป็นวอลเปเปอร์มือถือเนี่ยนะ?! แล้วข้อความบ้าๆ นั่นอีก... มันหมายความว่ายังไงวะเนี่ย! "จิน... เป็นอะไรทำไมหน้าซีดอย่างนั้น หรือว่าปวดท้องประจำเดือน... เอ้ย ไม่ใช่ ปวดท้องโรคกระเพาะ?" ไทม์ที่สังเกตเห็นความผิดปกติรีบขยับเข้ามาใกล้ เอื้อมมือมาแตะหน้าผากผมด้วยความตกใจ "มะ... ไม่ได้เป็นอะไร!" ผมสะดุ้งสุดตัวปัดมือเขาออกอย่างลนลาน หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนพุ่งพล่านไปทั่วทั้งหน้าและลำคอ ทั้งโกรธ ทั้งเขิน ทั้งสับสนจนแยกไม่ออกว่าควรจะอาละวาดใส่ก่อนดี หรือวิ่งหนีเข้าห้องนอนไปสงบสติอารมณ์ดี ไอ้บ้าเอ๊ย... หน้าจอนั่น... รูปนั้น... และข้อความนั้น... ผมต้องทำเป็นเมิน... ใช่! ต้องทำเป็นมองไม่เห็นเด็ดขาด ไม่งั้นมีหวังโดนคนเจ้าเล่ห์นี่แกล้งจนตายแน่ๆ! ผมสูดหายใจเข้าลึก and พยายามปั้นหน้าตายสุดชีวิต ดึงสีหน้านิ่งสนิทแบบฉบับนักศึกษาบัญชีปีสองผู้ไร้ความรู้สึก หันไปมองหน้าไทม์ที่กำลังขมวดคิ้วมองผมอย่างสงสัย "มองหน้าผมทำไมครับ รีบทำการบ้านของพี่ไปเลยนะ ผมจะเคลียร์บัญชีให้เสร็จแล้ว จะรีบเข้าห้องนอน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงห้วนที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นตอนหยิบปากกาขึ้นมาเขียนตัวเลข ไทม์หรี่ตามองผมนิ่ง สำรวจทุกอณูบนใบหน้าที่พยายามตีมึนของผม ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาผมขนลุกซู่ไปทั้งตัว "แน่ใจนะว่าไม่ได้เห็นอะไร... บนหน้าจอนั้น?" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบารemind ชิดริมหู จนลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ ทำให้ขนลุกชันไปหมด "มะ... ม่ะ เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ! ปราสาทราชวังอะไรของพี่ เพ้อเจ้อ!" ผมเสียงหลอนโดยไม่ตั้งใจ รีบก้มหน้ามุดลงกับกองชีทจนหน้าผากเกือบโขกโต๊ะ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ผมจะทันได้ตั้งตัว ไทม์ก็เอื้อมมือยาวๆ ไปคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องปัญหานั้นขึ้นมา แล้วกดล็อกหน้าจอด้วยความเร็วก่อนจะโยนมันลงบนโซฟาตามเดิม แต่ทว่า... นิ้วมือของเขากลับเลื่อนมาแตะที่ปลายคางของผม แล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ ดวงตาคมกริบของรุ่นพี่ตัวร้ายคู่นั้นพราวระยับเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "โกหกไม่เนียนเลยนะครับ... คนหน้าแดง" ไทม์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน รอยยิ้มละมุนละไมแต่แฝงความอันตรายฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น "แล้วที่สำคัญ... ข้อความเมื่อกี้ที่คุณเห็นน่ะ มันยังมีความลับอีกข้อหนึ่งที่คุณยังไม่รู้นะครับ... จิน" ************************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ปากแข็งของทั้งคู่ด้วยกันนะครับ — สายลมแผ่วเบา