กฎ 5 ข้อที่พี่ไทม์ไม่ได้ตั้ง

กระดาษโน้ตสีเหลืองสะท้อนแสงแผ่นใหญ่แปะหราอยู่บนบานตู้เย็น ส่งผลให้ผมที่เพิ่งเดินงัวเงียถือแก้วน้ำออกมาจากห้องนอนถึงกับตาสว่างวาบ เส้นประสาทบริเวณขมับกระตุกยิกด้วยความหงุดหงิดทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความลายมือหวัด ๆ แต่เป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับพิมพ์ออกมาจากเครื่องจักร *“กฎเหล็กแห่งการร่วมชายคาฉบับวิศวะเครื่องกล (ฉบับปรับปรุงเพื่อความสงบสุขของรูมเมทหน้าหวาน)”* ผมพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูกจนผมหน้าที่ปรกลงมาเคลียร์ดวงตาสั่นไหวด้วยความหมั่นไส้ ข้อแรกระบุไว้ชัดเจนว่า *‘ห้ามใช้อุณหภูมิแอร์ต่ำกว่ายี่สิบห้าองศา เพราะผิวคนแก่บางคนทนความหนาวไม่ได้’* ข้อสอง *‘ห้ามครอบครองพื้นที่ตู้เย็นเกินสัดส่วนร้อยละสิบห้า มิฉะนั้นสิทธิ์ในการแช่นมกล้วยจะถูกยึดถาวร’* และข้อสามที่ทำเอาผมเกือบจะขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งลงถังขยะเดี๋ยวนั้น—*‘ห้ามส่งเสียงดังหลังเที่ยงคืน ยกเว้นแต่จะเข้ามาเคาะขออนุญาตจากเจ้าของห้องนอนใหญ่ด้วยการอ้อนวอนอย่างเหมาะสม’* ให้ตายเถอะครับ! นี่มันสัญญาเช่าความเป็นทาสชัด ๆ ไม่ใช่กฎระเบียบหอพักทั่วไป! "ตื่นมาอ่านแต่เช้าเลยนะครับตัวเล็ก หรือว่าอ่านแล้วซาบซึ้งใจจนอยากจะวิ่งมากราบขอบคุณพี่สักสามรอบดีล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่น ๆ ของไอแดดอ่อน ๆ จากระเบียงที่ลอยมาปะทะแผ่นหลัง ไทม์ก้าวขาขายาวในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวอร์มสบาย ๆ เข้ามาประชิดตัวโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นสบู่จาง ๆ ลอยเข้าจมูกจนผมต้องรีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่เจ้ากรรม บานตู้เย็นเจ้ากรรมดันขวางทางอยู่ ทำให้แผ่นหลังของผมชนเข้ากับความเย็นเฉียบของเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างจัง "ใครตัวเล็กวะครับรุ่นพี่!" ผมหันขวับไปแยกเขี้ยวใส่ รวบรวมความกล้าทั้งหมดเชิดหน้าขึ้นเถียง "แล้วไอ้กฎบ้านี่มันคืออะไร ใครไปอนุญาตให้พี่มาตั้งกฎเองเออเองแบบนี้ หอพักนี้หารค่าเช่ากันคนละครึ่งนะครับ ไม่ใช่ค่ายทหาร!" ไทม์ไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นข้างหนึ่งยันบานตู้เย็นไว้เหนือหัวผม กักตัวผมไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนผมเห็นแพขนตาดกหนาและไฝเม็ดเล็กใต้ตาข้างซ้ายของเขาชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังพินิจพิเคราะห์ใบหน้าผมด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ ?ที่เห็นแล้วชวนให้อยากหยิกเนื้อแถว ๆ เอวเขาสักทีสองที "ก็เห็นเมื่อคืนบ่นอุบอิบว่าแอร์หนาวเกินไป พี่ก็เลยอุตส่าห์เสียสละตั้งกฎข้อแรกเพื่อความผาสุกของบัญชีปีสองนะเนี่ย" ไทม์ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ปลายจมูกโด่งรรั้นแทบจะชนเข้ากับปลายจมูกของผมอยู่รอมร่อ "ส่วนข้ออื่น ๆ... ก็แค่กันไว้ดีกว่าแก้ เผื่อเราแอบลักลอบพาหนุ่มที่ไหนมานอนค้างตอนพี่เผลอ" "เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย!" ผมโวยวายเสียงดังลั่น ผลอกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรงจนไทม์ยอมถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างง่ายดาย แต่รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งกว้างขึ้นไปอีกจนน่าหมั่นไส้ "ผมไม่มีทางพาใครมาทั้งนั้นแหละครับ แล้วก็เลิกเอาหน้ามาใกล้สักที มันเปลืองพื้นที่อากาศหายใจ!" "อ้าว หวงอากาศเหรอครับเนี่ย งั้นแบ่งให้พี่หายใจด้วยคนสิ... อากาศตรงนี้ยิ่งหอม ๆ อยู่ด้วย" ให้ตายเถอะครับ ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อกวนประสาทผมโดยเฉพาะหรือไง ไดอะล็อกหยอดมุกเสี่ยว ๆ แบบนี้มันมาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ภาควิชาไหนกัน ทำไมถึงสรรหาคำพูดหน้าไมอายมาพูดหน้าตาเฉยได้ขนาดนี้ หัวใจเจ้ากรรมของผมที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เริ่มรัวเร็วจนน่ากลัว เลือดในกายสูบฉีดจนใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผมทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่น เม้มปากจนเป็นเส้นตรง พยายามซ่อนความประหม่าไว้ใต้หน้ากากความเกรี้ยวกราดตามสไตล์ที่ถนัด "ถ้าว่างมากนักก็ไปทำมื้อเช้ากินเองเลยครับ ตู้เย็นมีอะไรก็กินไป แต่อย่ามาแตะนมกล้วยกล่องสุดท้ายของผมเด็ดขาด ไม่งั้นผมฟ้องแม่พี่แน่!" ผมขู่ฟอดแล้วทำท่าจะเดินเลี่ยงหนีเข้าห้องนอนเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ทว่า... "เดี๋ยวก่อนสิครับจิน" ไทม์เอื้อมมือมาคว้าข้อมือผมไว้เบา ๆ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาทำเอาผมสะดุ้งสุดตัวเหมือนโดนไฟช็อต "วันนี้ไม่มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอครับ อยู่เป็นเพื่อนพี่เลือกเสื้อผ้าใส่ไปมหาลัยหน่อยสิ พี่เลือกไม่ถูก... อยากให้รูมเมทคนสวยช่วยดูให้หน่อย" "ใครรูมเมทคนสวยวะครับ! ปล่อยมือเลยนะ!" ผมสะบัดข้อมือออกทันที แต่แรงช้างสารของพ่อคุณก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังดึงรั้งให้ผมเซเข้าไปใกล้กว่าเดิมอีกนิด จังหวะนั้นเองที่สายตาของผมบังเอิญเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของไทม์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว หน้าจอแสดงผลแชทกลุ่มของแก๊งเพื่อนวิศวะที่เด้งข้อความรัว ๆ *‘ไอ้ไทม์ เป็นไงบ้างวะ มารยาที่กูสอนไปได้ผลยัง น้องจินติดกับดักหรือยังวะไอ้เสือ’* ประโยคสั้น ๆ แต่กระแทกตาจนผมเบิกตากว้าง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว... มารยา? นี่หมายความว่าไอ้กฎงี่เง่าทั้งหมดกับท่าทีทำเป็นใส่ใจเมื่อกี้... คือแผนการปั่นหัวผมเล่นอย่างนั้นสินะครับ! ความโกรธผสมกับความอับอายพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนถึงขีดสุด ผมหันขวับกลับมาจ้องหน้าพระเอกตัวร้ายที่กำลังส่งยิ้มกวน ๆ มาให้อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "อ๋อ... ที่แท้ก็แผนการบ้าบอที่คุณเพื่อนคิดให้สินะครับ!" ผมยิ้มหวานหยดแบบที่เอตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาไม่เคยใช้กับใครมาก่อน "สนุกมากไหมครับที่ได้แกล้งคนอื่นเล่นเป็นเด็ก ๆ แบบนี้?" ไทม์ชะงักไปนิดเมื่อเห็นรอยยิ้มของผม ดวงตาคมกริบฉายแววระแวงขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อสัญชาตญาณเตือนภัยของเขาทำงาน "เอ่อ... จิน คือว่านะ..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นครับ!" ผมตัดบทเสียงแข็ง ดึงกระดาษโน้ตสีเหลืองเจ้าปัญหาออกจากตู้เย็น ขยำมันขยำขยี้ด้วยความแค้นเคืองก่อนจะโยนลงถังขยะตรงหน้าเขาเต็มแรง "กฎบ้าบอนี่ถือเป็นอันโมฆะ! และถ้าวันนี้พี่กล้าแตะต้องนมกล้วยของผมแม้แต่หยดเดียว... ผมจะเทราดหัวพี่ให้ดูแน่!" พูดจบผมก็สะบัดตูดเดินหนีเข้าห้องนอน ปิดประตูใส่หน้าดังปังใหญ่เพื่อระบายอารมณ์ พร้อมกับทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากับหมอนใบโตซ่อนใบหน้าที่กำลังร้อนฉ่าและหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกให้พ้นจากสายตาอีกฝ่าย ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องนอน ผมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ปรากฏว่าเป็นข้อความจากแชทส่วนตัวของรูมเมทตัวแสบที่เพิ่งแยกกันเมื่อกี้ *Time:* [ส่งรูปภาพ] *Time:* รูปนี้เสื้อตัวนี้โอเคไหมครับ หรือจะให้ถอดออกแล้วใส่ตัวที่จินซื้อให้วันก่อนดีล่ะ หื้ม? ให้ตายเถอะครับ... ผู้ชายคนนี้มันร้ายกาจเกินไปแล้ว! และที่แย่ไปกว่านั้นคือ นิ้วมือเจ้ากรรมของผมดันกดเข้าไปดูรูปภาพที่เขาแนบมาโดยอัตโนมัติ... ภาพถ่ายเซลפיจากหน้ากระจกของไทม์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและรอยสักจาง ๆ ตรงข้อมือ ส่งสายตาแพรวพราวทะลุจอตรงมาที่ผม พร้อมกับข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาติด ๆ กันแบบไม่ให้พักหายใจ *Time:* ถ้าไม่ตอบ แปลว่าอนุญาตให้เข้าไปนอนกอดในห้องนะ... พี่เปิดประตูแล้วนะตัวเล็ก เสียงลูกบิดประตูห้องนอนของผมค่อย ๆ หมุนช้า ๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของไทม์ที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่น้อย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและเดินทางไปกับความป่วนชวนใจฟูนี้ด้วยกันนะครับ!