รูมเมทหรือเจ้ากรรมนายเวร?

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลสามใบที่วางกองอยู่กลางห้องโถงแคบๆ นี่แหละครับ คือหลักฐานชั้นดีว่าชีวิตของ “จิน” นักศึกษาปีสองคณะบัญชีผู้รักความสงบสุขและตารางชีวิตอันแสนเป๊ะปัง กำลังเดินทางมาถึงจุดพังทลายอย่างเป็นทางการ “มึงแน่ใจนะว่านี่หอพักนักศึกษา ไม่ใช่รังโจรป่าอเมซอน?” เสียงห้าวติดจะเหวี่ยงเล็กๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดโอเวอร์사이즈สีขาวกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ที่ใช้เท้าเขี่ยกล่องใบย่อมให้พ้นทาง จินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนผมม้าปรกหน้าปลิว ไหล่ลู่ลงด้วยความเหนื่อยล้าจากมหากาพย์การถูกเจ้าของหอเดิมไล่ที่กะทันหันเพราะเรื่องรีโนเวทตึก ตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมาเขาวิ่งวุ่นจนเหงื่อซก แต่สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้ากลับเป็นห้องพักขนาดกะทัดรัดที่ฝุ่นหนาเตอะจนน่าเอาไม้ขนไก่มาฟาดสักที “เอาน่าจิน อย่างน้อยค่าเช่าก็ถูกแถมใกล้คณะมึงมากนะเว้ย ดีกว่าไปนอนใต้สะพานลอยป่ะวะ” เสียงยานคางของ “กรณ์” เพื่อนสนิทตัวดีดังลอดออกมาจากระเบียงห้อง พร้อมกับกระป๋องน้ำอัดลมในมือที่เจ้าตัวฉวยมาจากไหนก็ไม่รู้ กรณ์ชูสองนิ้วให้กำลังใจแบบขอไปที ก่อนจะหันไปสนใจวิวข้างนอกต่อ จินเบะปากใส่เพื่อนรักในใจ อยากจะกรี๊ดเป็นภาษาอารามิซแต่ติดว่าแรงหมดร่าง เสื้อผ้าในลังยังไม่ได้จัด ห้องน้ำยังไม่ได้สำรวจ และที่สำคัญที่สุด… เขายังไม่ได้เจอรูมเมทปริศนาที่หารค่าห้องกันคนละครึ่งเลยสักแอด ติ๊ด! เสียงปลดล็อกประตูห้องดิจิทัลดังก้องขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวอยู่ จินสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองบานประตูไม้ที่ค่อยๆ ผลักเปิดออกอย่างช้าๆ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบโดยไม่ทราบสาเหตุ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่นว่ากำลังจะมีหายนะมาเยือน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแลคเข้ารูปที่ขับให้เรียขายาวดูโดดเด่น ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ มือหนากำกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันแพงไว้หลวมๆ เส้นผมสีเข้มปรกหน้าผากเล็กน้อยขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูแบดบอยขึ้นเป็นกอง และทันทีที่ดวงตาสองคู่ประสานกัน ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมราวกับโลกหยุดหมุน “อ้าว…” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มทักทายที่เป็นมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของปีศาจร้ายที่กำลังมองเหยื่อผู้โชคร้ายในกำมือ “รุ่นพี่ไทม์?!” จินหลุดอุทานเสียงดังลั่นจนกรณ์ที่ยืนอยู่ระเบียบต้องวิ่งพรวดพราดเข้ามาดู โลกกลมเหรอครับ? ไม่… โลกมันกลมจนเหมือนตั้งใจจะกลั่นแกล้งกันชัดๆ! ไทม์ คือรุ่นพี่ปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์ เจ้าของฉายา “พ่อหนุ่มปากปีจอประจำคณะ” ที่เคยมีเรื่องปะทะคารมกันอย่างดุเดือดในโรงอาหารเมื่อเทอมก่อน เพียงเพราะไอ้รุ่นพี่นี่เดินชนไหล่แล้วไม่ยอมขอโทษแถมยังทำหน้ากวนประสาทใส่จนจินของขึ้นด่ากราดยาวเป็นชุดสามนาทีรวด จำได้ว่าวันนั้นถ้าเพื่อนไม่มาลากตัวออกไป วิศวะกับบัญชีคงได้เปิดศึกย่อมๆ กลางโรงอาหารไปแล้ว แล้วนี่อะไรวะเนี่ย… รูมเมทคนใหม่ที่เขาต้องหารค่าห้องอยู่ด้วยกันทุกวัน… คือไอ้พี่ไทม์เนี่ยนะ?! “ไง ตัวเล็ก ไม่เจอกันนาน ยังปากแจ๋วเหมือนเดิมรึเปล่าเรา” ไทม์ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนจินต้องผถอยหลังกรูดจนสะดุดลังกระดาษเกือบล้ม “ใครตัวเล็กวะพี่! แล้วนี่… นี่ห้องพี่เหรอ?” จินแผดเสียงสู้กลบเกลื่อนความประหม่า มือบางกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ “ก็เอлดิ ถ้าไม่ใช่ห้องฉัน แล้วนายมายืนทำอะไรทำหน้าเอ๋ออยู่ตรงนี้ล่ะครับ หบงทางมาเหรอเด็กน้อย” ไทม์เลิกคิ้วกวนประสาท ทอดสายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาพราวระยับที่ชวนให้รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ชอบกล “ผมไม่ได้หลง! แล้วผมก็ไม่ใช่เด็กน้อยด้วย!” จินฮึดฮัดหน้าดำหน้าแดง พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ “ช่างเหอะ ในเมื่อรู้ว่าเป็นพี่ ผมขอยกเลิกสัญญาแล้วย้ายออกตอนนี้ทันทีได้ไหมวะเนี่ย” ไทม์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มนั้นสั่นพร่าอย่างน่าหมั่นไส้ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งยองๆ บนกล่องกระดาษลังของจินอย่างไร้มารยาท ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบสะท้อนภาพใบหน้าบึ้งตึงของรุ่นน้องตัวเล็กอย่างชัดเจน “ยกเลิกไม่ได้หรอกครับ ค่ามัดจำจ่ายไปแล้ว สัญญาเช่าก็เซ็นร่วมกันแล้ว… ที่สำคัญ” ไทม์หยุดเว้นจังหวะนิดนึง แกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนจินต้องเอนตัวหนีแทบติดผนัง “ห้องนี้ฉันเป็นคนจ่ายเงินสดก้อนใหญ่จองไว้ก่อนนายซะอีก นายต่างหากที่เป็นฝ่าย ‘ขออาศัย’ ฉันอยู่” “ไอ้…!” จินอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกเพราะข้อมูลมันเป็นความจริงแท้แน่นอน เขารีบหาห้องจนลืมเช็กชื่อคนจองร่วมให้ดี นึกไม่ถึงเลยว่าโชคชะตาจะเล่นตลกส่งศัตรูหมายเลขหนึ่งมาเป็นเพื่อนร่วมชายคาเดียวกัน “เอาล่ะ ในเมื่อเราต้องอยู่ห้องเดียวกันแล้ว…” ไทม์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้จนจินต้องกลั้นหายใจ มือหนายื่นออกไปราวกับจะคว้าอะไรบางอย่าง แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของไทม์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ไทม์ก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้จิน พร้อมกับประโยคที่ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดจนหน้าชา “คืนนี้… นอนเตียงเดียวกันไปก่อนนะ พอดีเตียงอีกฝั่งสปริงมันพัง เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันค่อยจัดการ ‘เคลียร์พื้นที่’ ให้เราเองครับ รูมเมทตัวแสบ” จินเบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆ จะด่ากลับแต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับร่างของเพื่อนสนิทอีกคนของไทม์ที่เดินเช็ดหัวออกมา พร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่มองมายังพวกเขาทั้งคู่ราวกับรู้อะไรดีๆ บางอย่าง — ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ