นาทีวิกฤตก่อนขึ้นเวที

“วางของพวกนั้นลงเดี๋ยวนี้ พาย!” ผมตะคอกออกไปโดยไม่ตั้งใจ เสียงของผมก้องสะท้อนอยู่ในห้องพักศิลปินที่เงียบเชียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างบ้าคลั่งราวกับพยายามระบายความร้อนรุ่มในใจผม พายที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งสะดุ้งสุดตัว สิ่งที่เธอถืออยู่ในมือนั้นคือตลับยาบางอย่าง—ไม่ใช่ยาแก้ปวดที่ผมเคยเห็น แต่มันเป็นยาที่บ่งบอกถึงบาดแผลในใจที่เธอไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ แม้แต่กับผม “โซ่... นายไม่เข้าใจหรอก” เธอหันมามองผม แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความกลัว แต่มันคือความว่างเปล่าที่ลึกเกินหยั่ง “ถ้าฉันร้องเพลงนี้ไม่ได้ ถ้าฉันทำพัง... ทุกอย่างที่ฉันพยายามสร้างมา มันจะพังพินาศเหมือนที่ผ่านมา ฉันไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนนายนะโซ่ ฉันมันก็แค่คนขี้ขลาดที่พยายามทำตัวเป็นคนสมบูรณ์แบบเท่านั้นเอง” คำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดลงบนอกผม เสียงประกาศจากทีมงานหน้าเวทีเริ่มดังขึ้นเป็นระยะๆ ‘อีก 15 นาทีพบกับวง Melody Heart ครับ’ นั่นคือสัญญาณเตือนว่าเวลาของผมเหลือน้อยเต็มทีแล้ว “ฉันไม่สนหรอกว่าความสมบูรณ์แบบของคนอื่นจะเป็นยังไง แต่ที่ฉันสนคือตอนนี้คนตรงหน้าผมกำลังแตกสลาย” ผมก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดแม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกังวล “พาย... มองตาผมนะ เราซ้อมกันมาเป็นร้อยรอบ เสียงร้องของพายคือหัวใจของเพลงนี้ ถ้าพายหายไป ผมจะเล่นกีตาร์ให้ใครฟังล่ะครับ?” พายเม้มปากแน่น หยดน้ำตาเอ่อล้นออกมาจนผมแทบใจสลาย เธอพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ผมคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอผสมกับกลิ่นอายของความตื่นตระหนก มันทำให้ผมรู้ว่าผมไม่อาจปล่อยให้เธอเผชิญเรื่องนี้ลำพังได้ “ปล่อยนะโซ่... ฉันทำไม่ได้จริงๆ” เธอกระซิบเสียงสั่น “ทำได้ครับ” ผมประคองใบหน้าเธอให้เงยขึ้นสบตา “เชื่อใจผมนะ เหมือนที่ผมเชื่อใจในเสียงร้องของพายเสมอ เราจะขึ้นเวทีไปด้วยกัน ไม่ใช่ในฐานะคนที่ต้องแสดงให้สมบูรณ์แบบ แต่ในฐานะของผมกับพายที่แค่อยากส่งความรู้สึกให้ถึงคนฟัง... แค่นั้นพอครับ” ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ตอบรับ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดคราด หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้ผมต้องชะงัก ‘มีน’ ผมหันไปมองพายที่ดูเหมือนจะสติหลุดไปอีกครั้งเมื่อเห็นชื่อนั้น เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างคนหมดอาลัยตายอยาก “เห็นไหมโซ่ แม้แต่ตอนนี้เธอก็ยังไม่ปล่อยนายเลย... ฉันมันโง่เองที่คิดว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้” “พาย ฟังผมนะ!” ผมกดตัดสายทิ้งโดยไม่ลังเล และปิดเครื่องโยนมันลงในกระเป๋ากีตาร์ “ไม่มีใครสำคัญกว่าพายทั้งนั้น เรื่องมีนผมจัดการเอง แต่นาทีนี้ หน้าที่ของพายคือการกลับไปที่หน้าเวทีกับผม เดี๋ยวนี้ครับ!” ผมจูงมือเธอออกมาจากห้องพัก ความวุ่นวายหลังเวทีทำให้ผมต้องใช้สมาธิอย่างหนัก โต้งที่ยืนถือไม้กลองอยู่หน้าม่านเดินเข้ามาหาเราด้วยสีหน้าซีดเผือด “โซ่! ไปไหนมาวะ? เขาประกาศเรียกคิวเราแล้วเนี่ย! เฮ้ย... พายโอเคไหม?” “เตรียมตัวให้พร้อมโต้ง” ผมหันไปสั่งเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เราจะเริ่มเพลงด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย ปรับอารมณ์ให้สดใสขึ้น กลบความกดดันซะ” “จะบ้าเหรอโซ่ เพลงนี้มันเพลงช้า!” โต้งเถียง “ทำตามที่ผมบอก!” ผมหันไปสบตาพายที่เริ่มหายใจเป็นจังหวะปกติขึ้น “พาย... พร้อมไหมครับ?” เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ มองมาที่ผมแล้วพยักหน้าช้าๆ แม้แววตาจะยังมีความกังวลเหลืออยู่บ้าง แต่ความเข้มแข็งก็เริ่มกลับมาแล้ว ผมยิ้มให้เธอหนึ่งทีก่อนจะก้าวเดินออกไปที่ม่านเวที เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ของแฟนเพลงดังกระหึ่มจนแทบจะกลบเสียงหัวใจผมเอง ผมก้าวขึ้นไปบนเวที ไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมาจนแสบตา ผมหยิบกีตาร์คู่ใจขึ้นมาคล้องคอ ปรับสายเล็กน้อย ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะนับจังหวะเพื่อให้เริ่มเพลง สายตาผมก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงปีกเวทีฝั่งซ้าย นั่นไม่ใช่ทีมงาน... และไม่ใช่เพื่อนในชมรม ผู้หญิงในชุดเดรสสีดำสนิท ผมยาวสลวยที่ผมคุ้นเคยดีกำลังยืนมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ในมือของเธอไม่ได้ถืออุปกรณ์ดนตรีอะไรเลย นอกจากเอกสารฉบับหนึ่งที่ดูเหมือนบันทึกข้อตกลงลับๆ ระหว่างทางบ้านของผมกับทางมหาวิทยาลัยที่ผมเคยได้ยินข่าวลือมาตลอดว่ามันเกี่ยวข้องกับอนาคตดนตรีของผม เธอยกเอกสารนั้นขึ้นมาแล้วขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า ‘เลือกเอา... จะเล่นเพลงนี้ให้จบ หรือจะพังอนาคตตัวเองตั้งแต่ตอนนี้’ วินาทีนั้น ร่างกายของผมแข็งทื่อ เสียงดนตรีในหัวที่เตรียมมาพังทลายลงในพริบตา ผมมองพายที่ยืนอยู่ข้างไมโครโฟน เธอเริ่มร้องวรรคแรกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่ทรงพลัง ผมต้องเลือกระหว่างการรักษาความฝันของพาย หรือการรักษาเส้นทางดนตรีที่พ่อผมขีดเส้นตายไว้ ผมจรดนิ้วลงบนสายกีตาร์ ความกดดันถาโถมเข้ามาจนหน้ามืด แต่ก่อนที่เสียงโน้ตตัวแรกจะดังขึ้น พายก็หันมาสบตาผม... และรอยยิ้มของเธอก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่รอยยิ้มที่หวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ตัดสินใจบางอย่างได้แล้วอย่างเด็ดขาด ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเรามาถึงตอนนี้นะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง