บทเพลงแห่งความจริง

"เธอคิดว่าการเอาอนาคตของพายมาเป็นตัวประกัน แล้วผมจะยอมก้มหัวให้เธออย่างนั้นหรือ มีน?" เสียงกีตาร์โปร่งในมือผมหยุดกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนจากสายเหล็กยังคงค้างอยู่ในปลายนิ้ว เช่นเดียวกับความเดือดดาลที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ผมมองคนตรงหน้า—มีนในชุดเดรสแบรนด์เนมดูสง่างามทว่าแววตากลับเย็นชาผิดกับรูปลักษณ์ภายนอก เธอแสยะยิ้มบางๆ พลางหมุนแก้วไวน์ในมือราวกับสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไปเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ "ไม่ใช่การขู่หรอกโซ่... มันคือการเตือน ในฐานะที่ฉันยังหวังดีกับเธอ" มีนโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เคยหอมหวานสำหรับผมในอดีต บัดนี้กลับฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน "ข่าวลือเรื่องที่พายเข้าหาเธอเพื่อหวังผลประโยชน์เรื่องทุนน่ะ ใครๆ ก็รู้กันทั้งคณะบัญชี ถ้าเธออยากให้พายยังได้เรียนต่อ ก็จงทำตามที่ตกลงกันไว้... ยอมเล่นดนตรีในงานวันนั้น แล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดี" ผมกำคอกีตาร์แน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน ความเงียบในห้องซ้อมดนตรีชั้นใต้ดินบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก โต้งที่ยืนคุมเครื่องเสียงอยู่ตรงมุมห้องทำท่าจะพุ่งเข้ามา แต่ผมยกมือห้ามไว้ สายตาผมไม่ละไปจากดวงตาคู่คมของมีน "ข่าวลือที่ว่า... เธอเป็นคนปล่อยเองกับมือใช่ไหม?" ผมถามน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความกดดัน "ความจริงหรือข่าวลือ มันต่างกันตรงที่ใครเป็นคนเล่าต่างหากโซ่" มีนหมุนตัวเดินออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในห้องซ้อม ความกังวลถาโถมเข้ามา ผมไม่ได้ห่วงชื่อเสียงตัวเอง แต่พายเป็นคนประเภทที่ยึดถือความถูกต้องเป็นที่ตั้ง หากเธอรู้ว่าทุนที่เธอภูมิใจนักหนากำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อทำลายเกียรติของเธอ เธอคงแหลกสลาย ผมทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาใครบางคน "โต้ง... เตรียมรถ ผมจะไปที่คณะบัญชี เดี๋ยวนี้" ... โถงทางเดินคณะบัญชีในยามบ่ายวุ่นวายกว่าที่ผมคิด สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ผมทันทีที่เดินก้าวเข้าไป เสียงซุบซิบดังแว่วมาเป็นระยะ ทุกคำพูดพุ่งเป้าไปที่เรื่องพาย ผมเห็นเธอยืนอยู่หน้าบอร์ดประกาศ คิ้วขมวดมุ่น มือเรียวบางกำเอกสารแน่นจนสั่น แผ่นหลังของเธอที่เคยดูเข้มแข็งบัดนี้ดูเปราะบางเหลือเกิน "พาย!" เธอหันมามองผม ดวงตาที่เคยสดใสตอนนี้กลับมีม่านน้ำตาบางๆ เคลือบอยู่ เธอไม่ได้เอ่ยคำใด แต่มองทะลุมาถึงความรู้สึกของผม "เรื่องนั้น... พายรู้แล้วใช่ไหม" ผมเดินเข้าไปหาโดยไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่กำลังมุงดู "เรื่องที่ฉันเข้าหาเธอเพื่อเอาทุน... เรื่องที่ฉันเป็นตัวถ่วงชีวิตของนักดนตรีอนาคตไกลอย่างโซ่" พายแค่นยิ้ม เสียงของเธอสั่นเครือ "โซ่... ถ้าการที่พายอยู่ตรงนี้มันทำให้โซ่ลำบากใจขนาดนั้น บอกพายตรงๆ ได้ไหม ไม่ต้องให้คนอื่นมาบอกผ่านข่าวลือแบบนี้" ผมเดินเข้าไปประชิดตัวเธอ คว้ามือที่สั่นเทาของเธอมากุมไว้ต่อหน้าทุกคนที่กำลังยืนอึ้ง "ฟังนะพาย ผมไม่สนว่าใครจะพูดยังไง แต่สิ่งที่ผมรู้คือ... พายไม่เคยเป็นตัวถ่วงของใคร และทุนที่พายได้มา มันมาจากหยาดเหงื่อและความสามารถของเธอเอง" ผมหันไปสบตาพวกที่มุงดูอยู่รอบๆ ด้วยแววตาเด็ดขาด "และถ้าใครจะปล่อยข่าวลือปัญญาอ่อนแบบนี้อีก ก็ให้เข้ามาคุยกับผมโดยตรง ไม่ต้องไปรังแกคนของผมลับหลัง!" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท พายมองผมด้วยความตื่นตะลึง เธอไม่คิดว่าผมจะกล้าทำถึงขนาดนี้ "โซ่... ทำไมถึง..." "เพราะผมรักในสิ่งที่เธอเป็น" ผมกระซิบข้างหูเธอท่ามกลางความเงียบนั้น "และผมจะไม่ยอมให้ความสกปรกของใครมาแปดเปื้อนชีวิตของเธอเด็ดขาด" ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะคลี่คลายทุกอย่าง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงตบมือแผ่วเบาที่ฟังดูเย้ยหยัน "ซึ้งจังเลยนะ... แต่คงลืมไปแล้วสินะโซ่ ว่าในกระเป๋าเสื้อของพายน่ะ ไม่ได้มีแค่เอกสารทุนการศึกษาหรอกนะ" ผมหันกลับไปพบกับมีนที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงนั้น พร้อมกับอาจารย์ที่ปรึกษาโครงการที่เดินตามมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พายหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่ออาจารย์แบมือขอกระเป๋าจากเธอ "พิมพ์มาดา... เราได้รับรายงานว่ามีหลักฐานการทุจริตเรื่องคะแนนสอบอยู่ในกระเป๋าของเธอ มันเป็นเรื่องจริงไหม?" ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ผมหันไปมองพายที่ตัวสั่นเทา เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว... สิ่งที่อยู่ในกระเป๋านั่น ไม่ใช่สิ่งที่พายควรจะมีอยู่เลยสักนิด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเสียงดนตรีและหัวใจของพวกเขาในบทนี้นะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง