เสียงเพลงที่ส่งถึงเธอ

"ถ้ามึงยังไม่เลิกสั่นแบบนี้ กูจะถีบมึงขึ้นไปบนเวทีเดี๋ยวนี้แหละไอ้โซ่!" เสียงของโต้งดังก้องอยู่ในห้องพักศิลปินหลังเวที มือกลองจอมกะล่อนกระแทกไม้กลองลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น มันไม่ได้ตั้งใจจะกดดัน แต่ในสถานการณ์ที่หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกแบบนี้ คำพูดของมันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงที่ทำให้ผมยิ่งลนลานกว่าเดิม "กูไม่ได้กลัวเวทีไอ้โต้ง... แต่กูกลัวว่าสิ่งที่กูจะร้องออกไป มันจะไปไม่ถึงคนฟังที่กูอยากให้เขาได้ยินที่สุด" ผมตอบพลางตบสายกีตาร์โปร่งตัวเก่งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน กลิ่นไม้จางๆ ของมันทำให้ผมสงบลงได้บ้าง แต่นั่นก็แค่เพียงเสี้ยววินาที "ไอ้พายมันมาแน่ เชื่อกู" โต้งเปลี่ยนโทนเสียงเป็นจริงจัง มือหนาวางบนไหล่ผม "มึงแต่งเพลงนี้ให้เขาไม่ใช่เหรอ? มึงตั้งใจเขียนมันขึ้นมาจากเศษเสี้ยวความรู้สึกที่มึงไม่เคยบอกใครไม่ใช่เหรอ? ถ้ามึงไม่กล้าจะร้อง แล้วมึงจะให้เพลงนี้เป็นแค่ลมที่พัดผ่านไปหรือไง?" คำพูดของโต้งทำเอาผมชะงัก ผมหลับตาลง ภาพของพายในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกริบ แต่กลับมีแววตาที่ซ่อนความโดดเดี่ยวเอาไว้เสมอหวนกลับเข้ามาในหัว ผมนึกถึงวันที่เราทะเลาะกันที่ห้องซ้อม วันที่ผมพยายามจะอธิบายแต่กลับเลือกใช้ความเงียบเป็นคำตอบ "ขอเชิญพบกับ... โซ่ ธนภัทร ครับ!" เสียงพิธีกรประกาศกร้าวเรียกสติผมกลับมา ผมลุกขึ้นยืนหยิบกีตาร์ตัวคู่ใจก้าวเท้าออกไปท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดเข้าตาจนพร่าเลือน เสียงตบมือและเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ในคณะดุริยางค์ดังสนั่น แต่หูของผมกลับไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงจังหวะหัวใจของตัวเอง ผมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้กลางเวที นิ้วมือที่ชินชากับการจับคอร์ดวางลงบนสายเหล็ก ผมกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงใหญ่... ไม่มี แสงไฟที่สว่างเกินไปทำให้ผมไม่เห็นใบหน้าของคนดูชัดเจนนัก ความหวังที่ริบหรี่เริ่มกัดกินหัวใจ แต่ในขณะที่ผมกำลังจะเริ่มบรรเลงโน้ตตัวแรก ความวุ่นวายเล็กๆ ที่ประตูทางเข้าก็ดึงดูดสายตาผมไป หญิงสาวในชุดเดรสสีสุภาพที่ดูต่างจากชุดนิสิตปกติของเธอ เธอหอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยหอบ เส้นผมที่เคยจัดทรงมาอย่างดีหลุดลุ่ยเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดทั้งเย็น เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทันเวลาพอดี ผมกระชับกีตาร์ในอ้อมแขน ก่อนจะดีดสายด้วยจังหวะที่เริ่มช้าและหนักแน่น เสียงกีตาร์โปร่งกังวานก้องไปทั่วหอประชุม มันเป็นทำนองที่ไม่ได้เน้นความซับซ้อน แต่เน้นความรู้สึกที่เปลือยเปล่าที่สุด "เพลงนี้... ผมแต่งให้คนคนหนึ่งครับ" ผมพูดใส่ไมโครโฟน เสียงของผมสั่นเล็กน้อยแต่มั่นคง "คนที่เข้ามาเปลี่ยนจังหวะหัวใจที่จืดชืดของผม ให้กลายเป็นทำนองที่มีความหมาย" ผมเริ่มร้อง... ถ้อยคำแต่ละคำที่กลั่นออกมาจากใจไหลผ่านลำคอ ทุกประโยคคือเรื่องราวที่เราเคยผ่านด้วยกัน ตั้งแต่การโต้เถียงเรื่องโน้ตดนตรี ไปจนถึงความอบอุ่นในวันที่เรานั่งมองฟ้าด้วยกันที่ดาดฟ้าตึกคณะ *‘อาจไม่ใช่ทำนองที่สมบูรณ์แบบ แต่อยากให้เธอได้ลองฟัง... ว่าจังหวะที่หัวใจมันเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ มันคือเพลงรักที่ผมไม่เคยร้องให้ใครฟังมาก่อน’* ท่ามกลางความเงียบงันที่ครอบคลุมไปทั่วหอประชุม ผมเห็นเธอ... พายค่อยๆ ยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาเม็ดใสเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ไหล่บางนั้นสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพยักหน้าเบาๆ ราวกับจะบอกว่าเธอเข้าใจทุกคำพูดที่ผมสื่อผ่านบทเพลงนี้ บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดหมุน ผมถ่ายทอดทุกความรู้สึกลงไปในสายกีตาร์ ทั้งความเจ็บปวดที่ผมเคยเป็นเด็กดื้อดึงไม่ยอมทำตามความคาดหวังของพ่อ และความสุขเล็กๆ ที่ได้รับจากการมีเธออยู่เคียงข้าง จนกระทั่งท่อนฮุคสุดท้ายที่ผมเค้นอารมณ์ทั้งหมดใส่ลงไป เสียงดนตรีจบลงด้วยเสียงคอร์ดที่แผ่วเบาและทิ้งจังหวะยาวนาน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงตบมือจะดังระเบิดขึ้นราวกับพายุ แต่ผมไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นเลย ผมมองเห็นแค่เพียงพายที่เดินแหวกฝูงชนเข้ามาใกล้หน้าเวทีมากขึ้นเรื่อยๆ เธอหยุดอยู่ตรงนั้น ดวงตาแดงก่ำแต่รอยยิ้มกลับชัดเจนที่สุดในชีวิตของผม "เพลงเพราะมาก... โซ่" เธอพูดเบาๆ แต่มันดังก้องในใจผมเสียยิ่งกว่าเสียงปรบมือทั้งหอประชุม ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวลงจากเวทีเพื่อไปหาเธอ เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาภายใต้แสงไฟสลัวก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าพายไว้ เธอคนนั้น... มีน เดินเข้ามาประจันหน้ากับพายพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย "ร้องเพลงเก่งเหมือนเดิมเลยนะโซ่" มีนเอ่ยเสียงเรียบพลางหันมามองผม แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปที่พาย "แต่เสียดายนะ ที่วันนี้ฉันมีเรื่องสำคัญจะมาบอก... เรื่องที่โซ่พยายามปกปิดพายมาตลอดทั้งปี ว่าทำไมเขาถึงถูกทางบ้านตัดหางปล่อยวัดแบบนี้!" ความเงียบเข้าปกคลุมเวทีอีกครั้ง พายชะงักกึก สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินชื่อของพ่อโซ่ที่เธอยังไม่เคยรู้ความจริงมาก่อน ส่วนผม... มือที่จับกีตาร์อยู่สั่นสะท้านขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าความลับที่ผมพยายามขังไว้ในกรงดนตรี กำลังจะพังทลายลงต่อหน้าคนที่ผมรักที่สุด ผมจะเอื้อมมือไปคว้าพายไว้ หรือจะปล่อยให้ความจริงที่โหดร้ายทำลายจังหวะหัวใจของเราให้แตกสลายไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเสียงดนตรีและหัวใจของผมนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง