เพลงพิเศษเพื่อเธอ

“พาย... พายครับ ฟังผมก่อน” ผมรีบคว้าข้อมือเธอไว้ก่อนที่พายจะลุกหนีไปจากโต๊ะอาหารบรรยากาศอึมครึม มือของเธอเย็นเฉียบจนผมใจหาย ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยในขณะที่ดวงตาคู่สวยหลบเลี่ยงการสบตาผมนิ่งงัน บรรยากาศรอบข้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนในชมรมดนตรีดูเหมือนจะจางหายไป เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของผมและแรงบีบที่ค่อยๆ คลายออกอย่างไม่มีเรี่ยวแรง “ปล่อยเถอะโซ่... ฉันแค่อยากไปพัก” เสียงของพายแหบพร่าและเบาหวิว ราวกับแก้วที่เพิ่งแตกร้าว ผมปล่อยมือทันที ความเงียบเข้าปกคลุมแทนที่คำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอก พ่อของผม... คนที่สร้างบาดแผลให้คนรอบข้างเสมอมา ไม่ว่าผมจะพยายามหนีห่างจากชื่อเสียงและอิทธิพลของท่านมากแค่ไหน ดูเหมือนอดีตก็ตามมาหลอกหลอนในจังหวะที่ผมเริ่มจะมีความสุขที่สุด “ถ้าเรื่องพ่อทำให้พายอึดอัด ผมขอโทษนะครับ” ผมเอ่ยขึ้นแผ่วเบา มองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งก้าวเดินออกไปจากโรงอาหาร “แต่ผมไม่ใช่เขานะครับพาย... ผมก็แค่โซ่... มือกีตาร์ที่ชอบมองดูพายร้องเพลงก็เท่านั้นเอง” พายชะงักฝีเท้า แต่ไม่หันกลับมา เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวออกไป ทิ้งให้ผมยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางสายตาของโต้งที่ทำหน้าไม่ถูก “เฮ้ยไอ้โซ่... พ่อมึงไปทำอะไรให้เขาขนาดนั้นวะ?” โต้งถามขึ้น พลางตบไหล่ผมเบาๆ “อย่าเพิ่งถอดใจดิ มึงมีไม้ตายไม่ใช่เหรอวะ?” ไม้ตาย... ใช่ ผมมีสิ่งที่อยากจะบอกเธอ แต่มันต้องไม่ใช่การพูด แต่มันต้องเป็นจังหวะที่หัวใจผมและเธอตรงกัน สามวันต่อมา บรรยากาศในห้องซ้อมดนตรีเงียบเหงาเกินกว่าปกติ พายหายหน้าไปจากชมรมตั้งแต่วันนั้น ผมนั่งอยู่มุมห้อง แสงไฟสลัวจากหลอดฟลูออเรสเซนต์กระทบลงบนสายกีตาร์โปร่งตัวเก่ง นิ้วของผมขยับไปตามคอร์ดที่เรียงร้อยขึ้นมาใหม่เพื่อเธอโดยเฉพาะ มันไม่ใช่เพลงที่ซับซ้อน แต่ทุกตัวโน้ตคือคำขอโทษ และทุกจังหวะคือความรู้สึกที่ผมไม่เคยบอกใคร เสียงประตูห้องซ้อมเปิดออกช้าๆ ผมหยุดดีดสาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะ พายยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยเช่นเคย ดวงตาของเธอยังคงดูหม่นหมอง แต่ก็มีความลังเลบางอย่างซ่อนอยู่ “ฉัน... แค่ลืมสมุดโน้ตไว้ที่นี่” เธอเอ่ยเสียงเรียบพยายามเลี่ยงที่จะสบตาผม “พายครับ” ผมวางกีตาร์ลงแล้วลุกขึ้นยืน “ผมแต่งเพลงนี้ขึ้นมา เพราะวันนั้นผมพูดไม่จบ... และผมอยากให้พายได้ยินมันจริงๆ” ผมไม่รอให้เธอปฏิเสธ ผมหยิบกีตาร์ขึ้นมาอีกครั้ง ปลายนิ้วสัมผัสสายโลหะอย่างแผ่วเบา เสียงคอร์ดโปร่งใสค่อยๆ ดังกังวานไปทั่วห้องซ้อม เป็นจังหวะที่เรียบง่ายแต่สอดแทรกด้วยความสั่นไหวของอารมณ์ พายเริ่มขยับเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว มือของเธอประสานกันแน่นไว้ที่หน้าท้องขณะที่ผมเริ่มร้องเพลงที่แต่งขึ้นสดๆ *“ในวันที่ท้องฟ้าดูหมองหม่น... และชื่อคนคนหนึ่งพัดพาความเจ็บช้ำมาถึงตัวเธอ* *อยากให้รู้ว่ากีตาร์ตัวนี้... ไม่ได้ดีดเพื่อใครนอกจากเสียงหัวใจที่เรียกหาเธอ* *ไม่ต้องสนเรื่องราวในอดีตที่ผ่านไป... แค่ฟังเสียงจังหวะนี้ไปพร้อมกันนะพาย”* เสียงเพลงจบลงพร้อมกับเสียงกังวานสุดท้ายที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความเงียบ ผมสบตาพายตรงๆ ในห้องซ้อมที่เหลือเพียงเราสองคน ผมเห็นแววตาของเธอวูบไหว น้ำตาใสๆ คลออยู่ที่หน่วยตา พายก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึก แต่ผมเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอ “เพลง... เพราะดีนะ” เธอพูดเบาๆ เหมือนเสียงกระซิบ “แต่โซ่... นายไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่พ่อของนายทำไว้ มันส่งผลกับฉันมากแค่ไหน” “งั้นบอกผมได้ไหมครับ?” ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าว “ให้ผมได้แบกรับมันไปพร้อมกับพาย... ผมจะไม่ทิ้งพายไว้กับความเจ็บปวดคนเดียวแน่นอน” พายเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและต้องการที่พึ่งพิง ในจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “โซ่! อยู่ที่นี่เอง!” เสียงที่แหลมสูงและคุ้นหูทำให้ผมต้องหันไปมอง มีนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่เธอกำลังถือโทรศัพท์ที่เปิดวิดีโอคอลทิ้งไว้ หน้าจอแสดงภาพผู้ชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขาม—พ่อของผม—กำลังจ้องมองมาผ่านกล้องด้วยสายตาที่เยือกเย็น “กลับบ้านเดี๋ยวนี้ ธนภัทร” เสียงจากปลายสายเย็นเยียบจนผมแทบหยุดหายใจ “แกเล่นดนตรีจนลืมไปแล้วใช่ไหมว่าตระกูลเราต้องการอะไร... และที่สำคัญ พ่อไม่อยากให้แกเอาเวลาไปสุงสิงกับลูกสาวของ 'ผู้หญิงคนนั้น' ให้เสียประวัติ” พายหน้าซีดเผือดลงทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เธอถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับมุมโต๊ะไม้ สมุดโน้ตของเธอร่วงลงพื้นพร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผย เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่แตกสลายเหมือนคนไม่รู้จักกัน ผมไม่รู้เลยว่าการดึงเธอกลับมาหาผม จะกลายเป็นการทำร้ายเธอซ้ำสองในแบบที่เลวร้ายที่สุดแบบนี้... และในวินาทีที่พ่อของผมพูดประโยคสุดท้ายออกมา ผมรู้ทันทีว่าทุกอย่างที่ผมพยายามสร้างมา กำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา “พาย... พ่อของผม... เขาหมายความว่ายังไงครับ?” ผมถามเสียงสั่น แต่พายไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่หันหลังวิ่งหนีออกไป ทิ้งให้ผมยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางเสียงปลายสายที่หัวเราะเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!