มิตรภาพหลังห้องเรียน

“พาย ถ้าเธอจะจ้องเลขในบัญชีให้มันงอกเงยขึ้นมาด้วยสายตาแบบนั้น ผมว่าธนาคารคงเจ๊งกันพอดี เลิกกดดันตัวเองแล้วไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันก่อนเถอะครับ” ผมเอ่ยแทรกท่ามกลางความเงียบที่กดทับในห้องซ้อม พายยังคงกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาที่เคยมีประกายความมั่นใจของนักศึกษาบัญชีเกียรตินิยมบัดนี้กลับหม่นแสงลงจนน่าใจหาย เธอไม่ได้ตอบโต้ แต่แววตาที่สั่นไหวนั้นฟ้องว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลายลงในอีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า “ไอ้โซ่มันพูดถูก พาย” โต้ง มือกลองร่างยักษ์ผู้มีรอยยิ้มอารมณ์ดีเสมอ เดินเข้ามาวางไม้กลองลงบนเคส “เรื่องเงินน่ะ เครียดไปก็ไม่ได้งอกออกมาจากเพดานห้องซ้อมหรอก ไปกินหมูกระทะร้านป้าเปรมหลังมหาลัยกันเถอะ วันนี้ผมเลี้ยงฉลองที่มือผมไม่หักจากการหวดกลองตอนซ้อมผิดจังหวะ!” พายเงยหน้าขึ้นมองผมสลับกับโต้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน เธอคงชินกับการแก้ปัญหาด้วยการอยู่คนเดียวและแบกทุกอย่างไว้บนบ่า แต่ในฐานะคนรักเสียงดนตรีที่ผ่านความเจ็บปวดมาไม่น้อย ผมรู้ดีว่าบางครั้งการมีใครสักคนอยู่ข้างๆ ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด มันสำคัญกว่าการพยายามหาทางออกที่ไร้หนทาง “ผมไม่รับคำปฏิเสธนะครับ” ผมเดินไปคว้ากระเป๋ากีตาร์ขึ้นสะพาย “ถ้าเธอไม่ไป ผมกับไอ้โต้งก็จะยืนเฝ้าหน้าห้องเธอจนกว่าร้านจะปิดนั่นแหละ” --- ร้านหมูกระทะหลังมออบอวลไปด้วยควันฟุ้งกระจายและเสียงหัวเราะของกลุ่มนักศึกษา โต้งยังคงทำหน้าที่เป็นตัวตลกประจำกลุ่มด้วยการย่างหมูสามชั้นจนเกรียมเกือบไหม้ แล้วคีบใส่จานให้ทุกคนด้วยท่าทางเหมือนกำลังโชว์ลีลาการตีกลองโซโล่ “กินเข้าไปพาย หมูร้านป้าเปรมเยียวยาทุกอย่าง แม้กระทั่งเกรดเฉลี่ยที่ติดลบ!” โต้งหัวเราะร่วน พลางตบโต๊ะจนน้ำจิ้มสุกี้กระเด็น พายที่ตอนแรกนั่งตัวเกร็งเหมือนนั่งสอบบัญชี เริ่มหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางทะเล้นของเพื่อนผม ความอบอุ่นในร้านเล็กๆ แห่งนี้ดูเหมือนจะค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งที่เธอก่อไว้ ผมมองใบหน้าด้านข้างของเธอขณะที่เธอกำลังเขี่ยผักในจาน เธอไม่ได้ดูเป็นสาวมั่นคนเดิมที่ผมรู้จัก แต่ดูเหมือนเด็กสาวที่กำลังพยายามอย่างหนักที่จะเข้มแข็ง “โซ่ นายเคยคิดไหมว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีดนตรี นายจะเป็นยังไง?” พายถามขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงลูกทุ่งที่เปิดคลอมาจากวิทยุเก่าๆ ในร้าน ผมชะงักตะเกียบในมือ มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ถ้าไม่มีดนตรี ผมคงเป็นแค่ลูกชายคนหนึ่งที่พยายามทำตามคำสั่งพ่อจนลืมไปว่าหัวใจตัวเองต้องการอะไร... ดนตรีคือเสียงที่ผมใช้ตะโกนออกมาในวันที่ไม่มีใครฟังครับ แล้วเธอล่ะ พาย ที่พยายามแบกโลกไว้ขนาดนี้ เธอทำไปเพื่อใคร?” พายก้มหน้าลง เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบถูกกลืนไปกับเสียงคนรอบข้าง “เพื่อแม่... แม่พยายามส่งเสียฉันมาจนถึงจุดนี้ ฉันยอมให้ท่านผิดหวังไม่ได้ แม้แต่เรื่องเดียว” บรรยากาศรอบตัวเราเปลี่ยนไปทันที ความสนุกสนานดูเหมือนจะไกลออกไปเมื่อความเจ็บปวดของคนสองคนถูกวางลงบนโต๊ะเดียวกัน โต้งหยุดมือจากการปิ้งหมู เขามองเราสองคนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเฮฮาเป็นความเห็นอกเห็นใจ “เอาน่า เรื่องเงินน่ะ เดี๋ยวพวกเราช่วยคิด” โต้งพูดขึ้นทำลายความเงียบ “ชมรมดนตรีเรามีงานจ้างเล่นตามร้านเหล้าหลังสอบเสร็จ เดี๋ยวผมจะไปคุยกับพี่เจ้าของร้านให้เพิ่มรอบให้พวกเรา... ยังไงเราก็ไม่ทิ้งเธอหรอกพาย” พายเงยหน้าขึ้นมองผมและโต้ง แววตาของเธอเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง ผมเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจของผมบอกว่า นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ ไม่ใช่แค่เพราะเธอเป็นสมาชิกชมรมใหม่ แต่เพราะผมไม่อยากเห็นคนที่มีพรสวรรค์และจิตใจดีอย่างเธอต้องแตกสลาย ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเพรียวบางที่คุ้นตา “แหม... สนุกกันใหญ่เลยนะ ทั้งซ้อมดนตรี ทั้งกินเลี้ยง โดยที่ไม่ชวนฉันสักคำเลยเหรอ โซ่?” มีนเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของเรา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอตัดกับกลิ่นควันหมูกระทะในร้านอย่างชัดเจน เธอหยุดยืนข้างหลังผม ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ผมอย่างถือวิสาสะ สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่พายด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ออกว่ากำลังเยาะเย้ยหรือกำลังโกรธแค้น “มีน... เธอมาที่นี่ได้ยังไง?” ผมถาม เสียงของผมเริ่มแข็งขึ้น มีนไม่ตอบ เธอโน้มตัวลงมาใกล้หูผมจนผมรู้สึกถึงลมหายใจเย็นๆ ของเธอ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมหยุดนิ่ง “นายคิดเหรอว่าความลับเรื่องเงินก้อนนั้นของยัยนี่น่ะ จะไม่มีใครรู้... พ่อของนายเพิ่งเรียกฉันไปหาเมื่อตอนหัวค่ำ และดูเหมือนเขาจะ ‘สนใจ’ เรื่องที่นายมาคลุกคลีกับคนแบบนี้มากเลยนะ โซ่” พายหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินชื่อพ่อของผม เธอวางตะเกียบลง มือของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในขณะที่ผมรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม ความลับที่ผมพยายามปกปิดและมิตรภาพที่กำลังก่อตัวขึ้น กำลังถูกพายุจากอดีตเข้าถล่มจนไม่เหลือซาก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองของหัวใจในตอนนี้ครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง