เงาอดีตที่กลับมา

"ถ้าจะมาเพื่อตอกย้ำเรื่องพ่อนาย โซ่ ผมว่าคุณกลับไปเถอะครับ" ผมเค้นเสียงรอดไรฟัน กีตาร์โปร่งคู่ใจในมือสั่นสะท้านไปตามแรงบีบที่ผมกระชับมันไว้แน่นจนนิ้วซีดขาว บรรยากาศภายในห้องซ้อมดนตรีที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและจังหวะกลองของโต้ง กลับกลายเป็นความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ สายตาของผมจดจ้องไปที่ร่างระหงของ 'มีน' หญิงสาวที่ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายที่ผมเคยคุ้นเคย แต่บัดนี้มันกลับทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้อย่างประหลาด "ใจร้ายจังนะโซ่... ฉันแค่อยากมาแสดงความยินดีที่นายได้เล่นในงานมหาลัย ไม่ได้เหรอ?" มีนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความมั่นใจแบบที่คนนอกมองดูอาจจะเรียกว่าสวยสง่า แต่สำหรับผม มันคือสายตาของผู้ล่าที่รอจังหวะตะปบเหยื่อ เธอก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเรื่อยๆ กลิ่นอายความหลังที่ผมพยายามฝังกลบไว้ค่อยๆ ตีตื้นขึ้นมาเหมือนตะกอนน้ำที่ถูกกวน "แสดงความยินดี? หรือมาเพื่อตอกย้ำว่าผมกำลังจะทำลายความฝันที่พ่อผมเกลียดกันแน่?" ผมสวนกลับทันควัน ในมุมหนึ่งของห้องซ้อม พายยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น เธอถือสมุดจดตารางซ้อมไว้ในมือแน่นจนปกมันยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ผม แต่เธอมองไปยังผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม... มีน "นั่นใครเหรอโซ่?" พายถามออกมา น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความสั่นไหวที่พยายามเก็บซ่อนไว้ เธอไม่ใช่คนอ่อนไหว แต่การปรากฏตัวของ 'อดีต' ที่ขยับเข้ามาใกล้ขนาดนี้ มันมากเกินกว่าที่หัวใจคนหนึ่งจะตั้งรับทัน "ก็... แค่คนรู้จักเก่าๆ น่ะพาย อย่าไปสนใจเลย" ผมรีบแก้ต่าง พยายามก้าวเข้าไปหาพาย แต่มีนกลับยื่นมือเรียวสวยมาแตะที่แขนผมเบาๆ เป็นการขัดจังหวะ "คนรู้จักเก่าเหรอ? โซ่พูดแรงไปหรือเปล่าคะ... เราเพิ่งเลิกกันไปไม่กี่เดือนเองนะ" มีนแย้มยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นมันเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของพายอย่างจัง ผมเห็นพายชะงักไป วูบหนึ่งที่แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความเฉยชาที่น่ากลัวกว่าการโวยวาย เธอถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะวางสมุดจดลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ เสียงกระแทกของมันดังพอที่จะทำให้คนทั้งห้องสะดุ้ง "งั้นฉันขอตัวก่อนนะ พอดีมีธุระที่คณะต่อ" พายพูดเพียงแค่นั้น เธอไม่หันมามองผมอีกเลย แม้แต่วินาทีเดียว "พาย! เดี๋ยว!" ผมพยายามจะวิ่งตาม แต่มีนกลับใช้ร่างของเธอขวางทางผมไว้ด้วยความคล่องแคล่ว "ปล่อยผมมีน! คุณทำแบบนี้ทำไม!" ผมตวาดลั่น ชมรมดนตรีที่ไม่เคยมีความขัดแย้งรุนแรงขนาดนี้มาก่อน กลายเป็นสมรภูมิย่อมๆ โต้งที่ยืนงงอยู่หลังกลองทำได้เพียงอ้าปากค้าง ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ ต่างหลบสายตาไปทางอื่นด้วยความอึดอัด "ฉันก็แค่มาเตือนโซ่ว่า... เรื่องพ่อของนาย มันไม่ใช่แค่เรื่องดนตรี แต่มันคือเรื่องของ 'เงิน' ที่นายกำลังทิ้งไปเพื่อสิ่งที่กินไม่ได้พวกนี้" มีนกระซิบข้างหูผม เสียงของเธอยังคงหวานหยด แต่เนื้อหาใจความมันกลับเหมือนพิษร้าย "ถ้าเลือกทางนี้แล้วยังต้องเสียผู้หญิงดีๆ ไปอีกคน นายแน่ใจเหรอว่าคุ้ม?" ผมสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของเธอ ก่อนจะคว้ากระเป๋ากีตาร์แล้ววิ่งออกไปจากห้องซ้อมโดยไม่สนใจคำทักท้วงของโต้ง ผมวิ่งไปจนถึงลานเกียร์ หวังจะเห็นแผ่นหลังของพาย แต่สิ่งที่ผมพบกลับเป็นความว่างเปล่า ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ราวกับจิตใจของผมที่กำลังถูกพายุตั้งเค้าเข้าใส่ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาพายครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มันกลับตัดสายทิ้งทุกครั้ง จนกระทั่งข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *‘ขอบคุณที่บอกว่าฉันเป็นแค่คนรู้จัก... แต่ฉันคิดว่าเราควรเว้นระยะห่างกันสักพักนะ พายเหนื่อยที่จะต้องเดาว่าใครคือใครในชีวิตโซ่’* ผมทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อน กีตาร์โปร่งในมือหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูก ผมมองดูสายกีตาร์ที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่เมื่อวาน มันเปรียบเสมือนความสัมพันธ์ของผมกับพายที่เพิ่งจะเริ่มจูนจนตรงกัน แต่ตอนนี้กลับต้องมาขาดผึงเพราะอดีตที่ผมไม่ได้เป็นคนเรียกหา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันไปมองทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย เห็นมีนยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่ใช่คนเดียว แต่เธอกำลังคุยกับชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานที่ผมจำได้แม่นว่าคือใคร ชายคนนั้นหันมามองผม ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นคือสิ่งที่ผมกลัวมาตลอดชีวิต พ่อเดินตรงเข้ามาหาผม ในขณะที่ผมกำลังจะลุกหนี พ่อก็วางมือลงบนบ่าผมเบาๆ แต่แรงบีบนั้นกลับรุนแรงจนผมขยับไปไหนไม่ได้ "เล่นดนตรีให้ตายไปเลยก็ได้โซ่" พ่อพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา "แต่ถ้าแกยังไม่เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนี้ ฉันจะรับรองเองว่า... ชมรมดนตรีของแก จะไม่มีวันได้ใช้ห้องซ้อมนี้อีกต่อไป และคนอย่างพาย... จะไม่มีวันได้รับใบปริญญาจากมหาวิทยาลัยนี้ด้วยมือของฉัน" ผมตัวชาวาบเหมือนถูกสาปให้เป็นหิน ความมืดมิดในหัวใจแผ่ขยายออกไปจนไม่เห็นทางออก มีนยืนยิ้มอยู่ข้างหลังพ่อของผม... รอยยิ้มของผู้ชนะที่ทำให้ผมรู้ตัวว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้ คือเกมที่ผมพ่ายแพ้ตั้งแต่วันที่เริ่มต้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ ครั้งหน้าผมจะพาคุณไปหาคำตอบว่าโซ่จะจัดการกับปมที่เข้มข้นนี้อย่างไร ผมสัญญาว่าจะเขียนให้ดีที่สุดครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง