จังหวะหัวใจตรงกัน

"คลิปอะไร มีน... พูดให้ชัดๆ" ผมก้าวขวางหน้าพายไว้โดยสัญชาตญาณ มือที่ถือคอกีตาร์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เสียงของผมสั่นพร่าไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความโกรธที่พุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่ มีนยืนกอดอก เผยรอยยิ้มที่เหมือนยาพิษเคลือบน้ำตาล ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นกวาดมองพายด้วยความสมเพช "ก็คลิปที่โซ่แอบไปซ้อมดนตรีกลางคืนแทนที่จะเข้าเรียนวิชาคณะไงครับ โซ่ลืมไปแล้วเหรอว่าพ่อโซ่ฝากฝังฉันไว้ให้ช่วย 'จับตาดู' ชีวิตลูกชายคนเก่งของท่านน่ะ" พายที่ยืนอยู่ข้างหลังผมตัวสั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่การถูกขู่ด้วยอนาคตทางการศึกษาของผมมันหนักเกินกว่าที่ใครคนหนึ่งจะรับมือไหว ผมหันไปสบตาพาย เธอเงยหน้ามองผม สายตาที่สั่นไหวนั้นทำให้หัวใจผมบีบแน่น "พาย... ไปรอผมที่รถก่อน" ผมสั่งเสียงเรียบแต่หนักแน่น "แต่โซ่..." "ไปครับ เชื่อใจผมนะ" ผมมองตามแผ่นหลังของพายที่เดินห่างออกไปจนมั่นใจว่าเธอจะไม่ต้องมาเห็นฉากทัศน์สกปรกนี้ ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับผู้หญิงตรงหน้า "มีนทำแบบนี้ทำไม เพื่ออะไรกันแน่" "เพื่อเรียกคืนสิ่งที่ควรเป็นของฉัน" มีนยักไหล่เหมือนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ "ถ้าอยากให้คลิปนี้หายไป ก็เลิกยุ่งกับยัยเด็กบัญชีนั่นซะ กลับมาอยู่จุดเดิม... จุดที่โซ่เป็นแค่หมากในกระดานของพ่อโซ่ แล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดีครับ" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ "มีนไม่เคยรู้จักผมเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่เรียกว่าความรักน่ะ... มันไม่มีทางถูกขีดฆ่าด้วยไฟล์วิดีโอโง่ๆ คลิปเดียวหรอกครับ" ผมเดินเลี่ยงออกมาโดยไม่รอคำตอบ หัวใจของผมบอกเพียงว่าตอนนี้ต้องไปหาพาย ผมขับรถมุ่งหน้าออกนอกเมืองทันที ทิ้งความอึดอัดไว้เบื้องหลัง ความเงียบในรถถูกทำลายลงเมื่อพายเอ่ยขึ้นหลังจากเราขับออกมาได้สักพัก "โซ่... ถ้าเรื่องนั้นมันสำคัญกับโซ่จริงๆ พายยอมนะ" ผมหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าเส้นทางเลียบชายหาดที่ลับตาคน รถกระบะคันเก่าของผมจอดนิ่งสนิทภายใต้เงาของทิวสนที่ไหวเอนตามแรงลมทะเล ผมหันไปมองหน้าพาย เห็นความกังวลที่ฉาบอยู่บนใบหน้าเรียบเฉยนั้นชัดเจน "พายครับ ฟังผมนะ" ผมคว้ามือเธอมากุมไว้ "ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความรู้สึกของเราสองคนแล้ว ต่อให้พ่อจะตัดหางปล่อยวัด หรือมีนจะแฉจนผมถูกไล่ออก... ถ้าไม่มีพายอยู่ในนั้น ที่นั่นก็ไม่ใช่ที่ของผมตั้งแต่แรกแล้ว" พายน้ำตาคลอ เธอพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะระบายยิ้มออกมา "ไปเดินเล่นกันไหมคะ... ไม่สิ ไปเดินเล่นกันนะครับ" เราเดินลงไปที่หาดทรายขาวละเอียด แสงจันทร์ทอดเงาลงบนผืนน้ำทะเลที่สะท้อนแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้าน ผมดึงกีตาร์โปร่งคู่ใจออกมาจากหลังรถ หย่อนกายนั่งลงบนผืนทราย นำทางความรู้สึกผ่านสายเหล็กที่สั่นไหว เสียงดีดกีตาร์นุ่มนวลเริ่มบรรเลง บทเพลงที่ผมแต่งขึ้นเพื่อเธอโดยเฉพาะ มันไม่ใช่เพลงร็อกหนักหน่วงหรือดนตรีคลาสสิกที่พ่อเคี่ยวเข็ญ แต่มันคือจังหวะหัวใจของผมที่เต้นจังหวะเดียวกับพายในตอนนี้ "เพลงนี้... เพื่อพายนะครับ" ผมเริ่มร้อง ท่วงทำนองที่ถักทอจากความรักที่ผ่านการทดสอบ ไม่ว่ามีนจะพยายามทำลายมันอย่างไร ในวินาทีนี้ โลกของเรามีเพียงแค่เราสองคน พายนั่งพิงไหล่ผม ฟังเสียงเพลงด้วยแววตาที่เปี่ยมสุข เธอหลับตาพริ้มปล่อยให้สายลมทะเลพัดผ่านเรือนผม กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอผสมกับกลิ่นไอเค็มของทะเล ทำให้ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนผมกลัวว่ามันจะเป็นเพียงความฝัน "โซ่ครับ" พายเรียกชื่อผมเบาๆ หลังจากเพลงจบลง "ขอบคุณที่เลือกพายนะ" ผมโน้มตัวลงไปจูบที่หน้าผากเธออย่างแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของเราสองคนสอดประสานกันอย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆ กั้นกลาง ทว่า... ในขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะลงตัว เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำบนทรายดังแทรกเข้ามาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง "ว้าว... ช่างเป็นฉากรักที่ซึ้งกินใจเหลือเกินนะ" ผมชะงักและรีบหันไปมองตามเสียงนั้น แสงจากไฟฉายแรงสูงสาดส่องเข้ามาที่ใบหน้าเราจนต้องยกมือขึ้นบัง แสงนั้นไม่ได้มาจากมีน... แต่มาจากเงาร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนที่ยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกล "พ่อ..." ผมอุทานออกมาอย่างลืมตัว ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมและแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง พ่อไม่ได้มาคนเดียว ข้างหลังเขามีชายชุดดำสองคนเดินขนาบข้าง ราวกับกำลังจะลากตัวผมกลับไปสู่กรงขังที่เขาเรียกว่า 'อนาคต' "ธนภัทร... แกจบการแสดงของแกได้หรือยัง" พ่อเอ่ยเสียงเย็น "เพราะหลังจากคืนนี้ แกจะไม่มีวันได้แตะต้องกีตาร์ตัวนี้อีกต่อไป" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านจังหวะชีวิตและเสียงดนตรีร่วมกันครับ