ท่วงทำนองแห่งความสุข

"เธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร มีน?" เสียงของผมเรียบเฉย ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจขณะจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของมีน คลิปวิดีโอสั้นๆ ที่ถูกตัดต่อมาเพื่อทำลายความมั่นใจของผมถูกฉายวนซ้ำ ภาพที่ผมก้มหน้าหลบสายตาคนดูในช่วงท้ายของการซ้อมที่ผม 'หลุด' เพราะนึกถึงคำพูดดูแคลนของพ่อถูกแชร์ค้างไว้บนหน้าจอ เพียงแค่ปลายนิ้วกด 'โพสต์' โลกทั้งใบที่ผมพยายามสร้างขึ้นมาด้วยดนตรีคงพังทลายลงในพริบตา "เพื่อเตือนความจำไงโซ่" มีนแสยะยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า "ว่านายไม่มีทางหนีจากเงาของตัวเองพ้น ต่อให้นายจะเล่นกีตาร์ได้ไพเราะแค่ไหน แต่ถ้าทุกคนรู้ว่า 'อัจฉริยะ' คนนี้เปราะบางแค่ไหน เรื่องราวดีๆ บนเวทีคืนนี้ก็จะกลายเป็นแค่เรื่องตลก" ผมกำสายกีตาร์ในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว ผมไม่ได้กลัวเรื่องความลับจะเปิดเผยเท่ากับความรู้สึกที่ว่า ความพยายามตลอดหนึ่งปีในชมรมดนตรีอาจกลายเป็นมลทินเพราะความริษยาของคนเพียงคนเดียว แต่ก่อนที่ผมจะทันได้โต้ตอบ ประตูห้องพักศิลปินก็ถูกผลักออกอย่างแรง "ไอ้โซ่! ได้เวลาขึ้นเวทีแล้วเว้ย!" โต้ง มือกลองร่างยักษ์วิ่งหน้าตั้งเข้ามา แต่เมื่อเห็นบรรยากาศที่มาคุระหว่างผมกับมีน รอยยิ้มกวนๆ ของเขาก็หุบลงทันที เขาหันไปจ้องมีนด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก "เธอกำลังทำอะไรของเธอ มีน? นี่มันงานคอนเสิร์ตใหญ่ของพวกเรานะ อย่ามาทำตัวเป็นนางร้ายละครหลังข่าวตอนนี้" "ฉันแค่มาเตือนความจำ" มีนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วเดินเฉียดไหล่ผมไปพร้อมกระซิบเบาๆ "ขอให้มีความสุขบนเวทีนะ โซ่... ถ้านายยังกล้าพอที่จะก้าวขึ้นไป" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักครู่ใหญ่ ผมยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความสับสนในใจตีกันยุ่งเหยิง ผมหันไปมองโต้งที่ดูเหมือนจะอ่านใจผมออก เขาวางมือหนักๆ ลงบนไหล่ผมแล้วบีบแน่น "ฟังนะเพื่อน... เสียงดนตรีที่แกเล่นมาตลอดทางน่ะ มันเป็นของจริง ไม่ใช่คำพูดของใครหน้าไหนทั้งนั้น คนที่เขาจะฟังเพลงของแก เขาไม่ได้ฟังว่าพ่อแกเป็นใคร หรือแกเสียอาการตอนไหนหรอก เขากำลังรอฟัง 'โซ่' มือกีตาร์ที่ถ่ายทอดหัวใจออกมาผ่านสายกีตาร์ต่างหาก ลุกขึ้นเถอะครับ เรามีนัดกับความสุขของพวกเรา" เสียงเฮจากผู้ชมด้านนอกเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ผมสูดหายใจลึก กลิ่นอายของไม้กีตาร์และยางสนจางๆ ช่วยดึงสติให้ผมกลับมา ผมเดินตามโต้งไปที่หลังเวที และที่นั่น ผมพบพายยืนรออยู่ เธอไม่ได้ถามอะไรเลย เพียงแค่ยื่นปิ๊กกีตาร์อันโปรดของผมที่วางลืมไว้ให้ "เพลง 'จังหวะหัวใจ' ที่เราซ้อมกันมา... นายเล่นให้เต็มที่นะ" พายกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา แววตาของเธอมุ่งมั่นและจริงใจ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะร้องเพลงนี้เคียงข้างนายบนเวทีเอง ลืมเรื่องอื่นไปให้หมดเถอะ" วินาทีนั้น ความกลัวที่เกาะกินใจพลันมลายหายไป คำพูดของมีนกลายเป็นเพียงฝุ่นผงเมื่อเทียบกับมิตรภาพและความเชื่อใจที่ผมได้รับ พวกเราก้าวขึ้นสู่เวที แสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องลงมาจนแสบตา เสียงปรบมือต้อนรับดังกระหึ่มราวกับคลื่นทะเล ผมหยิบกีตาร์โปร่งตัวเก่งขึ้นมาพาดบ่า พายยืนอยู่ข้างไมค์ ปรับจูนจังหวะหายใจ ผมเริ่มดีดคอร์ดแรกออกมา... ท่วงทำนองที่พรั่งพรูออกมาจากนิ้วมือมันไม่ใช่แค่ตัวโน้ต แต่มันคือเรื่องราวทั้งหมดของชีวิตผม เพลงดำเนินไปอย่างสวยงาม เสียงร้องของพายบาดลึกแต่เปี่ยมด้วยความหวัง ทุกคนในชมรมบรรเลงดนตรีประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ความสุขล้นปรี่จนผมเกือบลืมว่าโลกภายนอกมีเรื่องเลวร้ายรออยู่ ผมหลับตาลง ดื่มด่ำกับเสียงกีตาร์ที่ดังก้องกังวานไปทั่วฮอลล์ นี่แหละคือสิ่งที่ผมเกิดมาเพื่อทำ นี่คือคำตอบของผม เมื่อเพลงจบลง เสียงปรบมือดังยาวนานจนน่าเหลือเชื่อ ผมหันไปมองเพื่อนๆ ทุกคนยิ้มให้กันด้วยรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ที่สุด มิตรภาพของเราในคืนนี้มันแน่นแฟ้นจนไม่มีใครสามารถพรากจากกันได้ ทว่า... ในขณะที่ผมกำลังจะเดินลงจากเวทีด้วยความภาคภูมิใจ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นเงาคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังเวที ไม่ใช่มีน แต่เป็นชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐาน สวมสูทเรียบกริบที่ผมคุ้นเคยดีตลอดชีวิต พ่อ... พ่อยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของท่านเรียบเฉย แววตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมเหมือนวันวาน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจผมกระตุกวูบไม่ใช่สายตาของท่าน หากแต่เป็นโทรศัพท์ในมือของท่านที่เปิดหน้าจอค้างไว้... หน้าจอที่แสดงคลิปวิดีโอ 'คลิปนั้น' ที่มีนขู่ไว้ว่าจะปล่อยให้คนทั้งคณะดู พ่อเลื่อนนิ้วลงบนหน้าจอเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสายตาที่ผมเดาอารมณ์ไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว ก่อนที่ท่านจะเอ่ยคำพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมหยุดกึกอยู่กับที่ "เล่นได้ไม่เลวนี่... แต่ที่เหลือ ไว้ไปคุยกันที่รถ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจังหวะชีวิตไปกับผมในบทนี้นะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง