ข้อแลกเปลี่ยนในห้องซ้อม

“ถ้าเธอยังไม่หยุดทำหน้าเหมือนฉันติดหนี้ค่าเทอมเธอมาสิบชาติแบบนั้นล่ะก็ ฉันว่าเราคงไม่ต้องคุยเรื่องดีลนี้กันอีกต่อไปหรอกนะ พาย” เสียงทุ้มต่ำของโซ่แทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องซ้อมดนตรีขนาด 4x4 เมตร กลิ่นอายของไม้สนเก่าๆ ผสมกับกลิ่นอับชื้นจางๆ ที่คุ้นเคยไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องนี้อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขานั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลไม้ขัดเงา มือข้างหนึ่งประคองกีตาร์โปร่งตัวเก่งเอาไว้ แต่สายตาคมกริบนั้นจับจ้องไปยังร่างบางที่ยืนกอดอกแน่นอยู่ตรงหน้า พายสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม เธอขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ด้วยอาการที่ดูเหมือนจะพยายามควบคุมอารมณ์ให้ถึงที่สุด “นายคิดว่าฉันอยากมาอยู่ที่นี่เหรอ โซ่? ถ้าไม่ติดว่าวิชาบัญชีการเงินตัวนี้เป็นตัวบังคับ และถ้าไม่ติดว่าอาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าคะแนนมิดเทอมของฉันมันหมิ่นเหม่จนน่าใจหาย ฉันไม่มีวันเอาชีวิตมาทิ้งในรังมั่วสุมเสียงหนวกหูนี่แน่นอน” “รังมั่วสุม?” โซ่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาดีดสายกีตาร์หนึ่งครั้ง เสียงตัวโน้ต G Major ดังกังวานลากยาว “นี่คือสถานที่ผลิตความสุขเชียวนะคุณคุณนายระเบียบ แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อต่างคนต่างมีสิ่งที่ต้องการ... ข้อตกลงนี้ก็ดูจะแฟร์ดีไม่ใช่หรือไง” เขาดีดตัวลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าเกือบหนึ่งช่วงหัวทำให้พายต้องแหงนหน้ามองเล็กน้อย โซ่ก้าวเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นสะอาดที่ผสมกับกลิ่นไม้อ่อนๆ ของกีตาร์ “นายต้องสอนฉันเล่นเพลง ‘Falling for You’ ให้จบภายในสองสัปดาห์ ไม่ใช่แค่สอนให้เล่นเป็น แต่ต้องทำให้ฉันร้องตามไปด้วยได้อย่างเป็นธรรมชาติที่สุด” พายย้ำเงื่อนไขด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “และฉันต้องติววิชาบัญชีที่ยากเหมือนภาษามนุษย์ต่างดาวนั่นให้เธอจนกว่าจะสอบผ่าน” โซ่ต่อประโยคให้จบ พลางยกยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจแต่ก็มีเสน่ห์จนพายต้องเสมองไปทางอื่น “ได้สิ... แต่มันมีกฎเพิ่มข้อหนึ่ง” “กฎอะไรอีก?” “ในห้องซ้อมนี้ ฉันไม่ได้เป็นแค่นักดนตรี และเธอไม่ได้เป็นแค่นักเรียนบัญชี เธอต้องฟังคำสั่งฉันทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวโน้ต ห้ามขัด ห้ามบ่น และที่สำคัญ... ห้ามมองนาฬิกาจนกว่าฉันจะอนุญาต” พายกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดที่สั่งสมมาตั้งแต่การสอบมิดเทอมทำเอาเธอไม่มีทางเลือก เธอพยักหน้าตกลงอย่างจำใจ โซ่ส่งกีตาร์ตัวโปรดในมือให้เธอ พายรับมาด้วยความเกร็ง เธอไม่เคยสัมผัสเครื่องดนตรีชนิดนี้อย่างจริงจังมาก่อน มือที่เคยจับแต่เครื่องคิดเลขและปากกาเน้นข้อความสั่นน้อยๆ เมื่อต้องวางนิ้วลงบนคอร์ดแรก “จับแบบนี้... นิ้วชี้ต้องกดให้ชิดเฟรตหน่อย อย่าเกร็งไหล่ ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเหมือนตอนที่เธอหายใจนั่นแหละ” โซ่ขยับเข้ามาซ้อนด้านหลัง มือหนาของเขาเอื้อมมาจับมือเธอเพื่อจัดองศาการวางนิ้ว ความร้อนจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านหลังมือของเธอจนพายรู้สึกเหมือนไฟช็อต “นาย... นายจะสอนหรือจะทำอะไรกันแน่” พายถามเสียงอ้อมแอ้ม หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน “กำลังสอนไงครับ ถ้าไม่จับมือแบบนี้ เธอก็ทำผิดองศาไปจนตายหรอก” โซ่กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกและจริงจังจนพายไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตา บทสนทนาดูเหมือนจะดำเนินไปได้ด้วยดี หากไม่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากหน้าประตูห้องซ้อม เสียงเคาะประตูที่รัวและไม่เป็นจังหวะทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบจะทันที “เฮ้ย! โซ่! อยู่ข้างในหรือเปล่าเพื่อน โต้งเองนะเว้ย!” เสียงโวยวายของโต้งดังแทรกเข้ามา ก่อนที่ประตูห้องซ้อมจะถูกเปิดออกอย่างถือวิสาสะ “เกือบไปแล้วไอ้เพื่อนยาก... เกือบจะได้เห็นซีนโรแมนติกที่คณะเราต้องลือกันไปถึงปีหน้าแล้วเชียว” โต้งยักคิ้วหลิ่วตาพลางเดินเข้ามา แต่รอยยิ้มของเขากลับหุบลงทันทีเมื่อเห็นแขกคนสำคัญที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ข้างๆ โซ่ “มีน?” โซ่พึมพำ ชื่อนั้นทำให้พายหันไปมองทันที ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูคือมีน ดาวคณะนิเทศฯ ที่ดูเป๊ะตั้งแต่ปลายผมจนถึงปลายเท้า รอยยิ้มของเธอหวานหยดทว่าดวงตากลับจับจ้องมาที่พายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “โซ่... มีนมีเรื่องอยากคุยด้วยเรื่องงานกิจกรรมคณะวันนั้นน่ะค่ะ พอดีมีนเดินผ่านเห็นคนในชมรมบอกว่าโซ่อยู่ที่นี่ เลยแวะมาหา” มีนพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ทว่าสายตาของเธอกลับไล่มองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยอบอุ่นด้วยเสียงกีตาร์ กลับกลายเป็นความเย็นยะเยือก พายรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกที่หลงเข้ามาในละครฉากที่เธอไม่ต้องการจะมีส่วนร่วม เธอคว้ากระเป๋าเรียนขึ้นมาตั้งใจจะเดินหนีออกไป แต่โซ่กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “จะไปไหนล่ะพาย? ติวบัญชีเรายังไม่เริ่มเลยนะ” โซ่ถามพลางหันไปมองมีนด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “ถ้ามีเรื่องงานคณะ ไว้เจอกันที่ห้องประชุมพรุ่งนี้ครับมีน ตอนนี้ผมกำลังยุ่งอยู่กับการสอน ‘นักเรียนบัญชี’ ของผม” มีนเม้มปากแน่น ความโกรธแค้นฉายชัดในแววตา เธอไม่ได้เดินจากไปอย่างที่ทุกคนคิด แต่กลับก้าวเข้ามาในห้องซ้อมแล้วหยิบกีตาร์อีกตัวที่วางพิงผนังขึ้นมาถือไว้ “สอนเหรอคะ? ในเมื่อโซ่มีเวลาสอนนักเรียนบัญชีงั้นๆ คนนี้ งั้นให้มีนช่วยสอน ‘การดีดกีตาร์ที่ถูกต้อง’ ให้อีกแรงดีไหมคะ? รับรองว่าคืนนี้... ได้รู้แน่ว่าใครกันแน่ที่ ‘คอร์ด’ เข้ากันได้มากกว่ากัน” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง พายมองโซ่ที่เริ่มมีสีหน้าลำบากใจ และมองมีนที่ดูเหมือนกำลังเตรียมจะเปิดศึกชิงพื้นที่ในชีวิตของชายหนุ่มตรงหน้า... และดูเหมือนว่าข้อแลกเปลี่ยนของพายและโซ่ จะไม่ใช่แค่เรื่องการเรียนอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามบทเรียนแห่งจังหวะรักในครั้งนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นกันครับว่าศึกนี้ใครจะเป็นผู้ชนะ!