เสียงกีตาร์แรกพบ

# เสียงกีตาร์แรกพบ "หยุดเล่นเดี๋ยวนี้ครับ!" เสียงหวานที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดตะโกนก้องผ่านประตูห้องชมรมดนตรีที่เปิดแง้มอยู่ ผมไม่ได้หยุดมือทันที แต่ปล่อยให้คอร์ด G major สุดท้ายกังวานจนจางหายไปในอากาศ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้บุกรุกด้วยความมึนงง ตรงหน้าผมคือหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบ เธอสวมแว่นกรอบบางที่ดูขัดกับแววตาที่กำลังพ่นไฟใส่ผมอยู่ขณะนี้ ในมือถือสมุดบัญชีเล่มหนาแน่นปึก เธอคือ 'พาย' คนที่ผมเคยเห็นหน้าผ่านตาในคณะบ่อยครั้ง แต่ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเราจะต้องมาปะทะกันในระยะประชิดแบบนี้ "เอ่อ... ขอโทษนะครับ พอดีผมกำลังอินกับท่อนฮุคอยู่" ผมยิ้มกว้างตามสไตล์คนเฮฮา หวังจะลดบรรยากาศตึงเครียดนี้ลง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล "อินกับท่อนฮุคของคุณงั้นเหรอคะ?" พายก้าวฉับเข้ามาในห้อง เสียงส้นรองเท้าของเธอกระทบพื้นไม้ดังก้องเหมือนเสียงเคาะจังหวะที่เร่งเร้าจนน่าอึดอัด "คุณรู้ไหมว่าตอนนี้กี่โมง? นี่มันเวลาสี่โมงเย็น หอสมุดเพิ่งปิด แล้วฉันก็อุตส่าห์หามุมเงียบๆ ในตึกข้างๆ นี้เพื่อเคลียร์งบชมรมให้ทันกำหนดพรุ่งนี้ แต่คุณ... คุณกำลังทำลายสมาธิคนอื่นด้วยเสียงกีตาร์เพี้ยนๆ ของคุณ!" ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ วางกีตาร์โปร่งคู่ใจลงบนขาตั้งอย่างใจเย็น "เพี้ยนเหรอครับ? หูคุณอาจจะต้องการการปรับจูนสักหน่อยนะ ผมเพิ่งตั้งสายไปเมื่อกี้เอง แล้วอีกอย่าง... นี่มันห้องชมรมดนตรีครับ ไม่ใช่หอสมุด คุณจะมาคาดหวังความเงียบสงัดที่นี่ มันก็ดูจะผิดที่ผิดทางไปหน่อยนะครับ" พายชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเรียบตึงนั้นเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ เธอเดินดุ่มๆ เข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ให้ความรู้สึกสะอาดและระเบียบจัดราวกับโต๊ะทำงานของเธอ "ชมรมดนตรีมีหน้าที่ผลิตเสียงเพลงเพื่อสร้างความบันเทิง ไม่ใช่สร้างมลภาวะทางเสียงในเวลาที่คนอื่นเขาต้องการสมาธิ คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าหูของฉันต้องได้รับการจูน? คุณต่างหากที่ต้องหัดมีจิตสำนึกต่อส่วนรวมบ้าง!" "ใจเย็นก่อนคุณ... พายใช่ไหมครับ?" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามจะประนีประนอม แต่จังหวะที่ผมก้าวเข้าไปใกล้ แววตาของเธอกลับวูบไหวเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างในนั้น—ไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน "ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ชื่อฉัน" เธอเว้นจังหวะ เสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความคมคาย "ถ้าพรุ่งนี้ฉันทำงบไม่เสร็จ เพราะสมาธิกระเจิงไปกับเสียงดีดกีตาร์ไร้ทิศทางของคุณ ฉันจะมาเอาเรื่องคุณถึงที่นี่ เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ คุณนักดนตรีมาดเซอร์" เธอกระแทกสมุดลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าแล้วหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินออกไป แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องชมรมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกือบจะฟาดโดนไหล่ของพาย "เฮ้ยโซ่! เตรียมตัวด่วน คืนนี้มีงานด่วนว่ะ ร้าน 'ดนตรีเพลินใจ' โทรมาตามให้ไปเล่นแทนวงที่เบี้ยวงาน" โต้ง มือกลองเพื่อนซี้วิ่งหน้าตั้งเข้ามา แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ตึงเครียดระหว่างผมกับพาย มันก็ชะงักกึก "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่า?" พายมองโต้งสลับกับผมด้วยสายตาเหยียดหยาม "ก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่เอาแต่ความสุขส่วนตัวมาวางทับสิทธิ์ของคนอื่นค่ะ" เธอเดินกระแทกไหล่โต้งออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง โต้งหันมามองผมด้วยสีหน้าล้อเลียน "โห... ใครวะนั่น? สวยนะ แต่น่ากลัวชะมัด นี่มึงไปก่อเรื่องอะไรไว้เนี่ยโซ่?" ผมไม่ได้ตอบคำถามมัน สายตาผมทอดมองไปยังสมุดบัญชีเล่มที่เธอทำตกไว้ข้างประตู มันน่าแปลกที่ผมรู้สึกคุ้นเคยกับความโกรธของเธออย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าภายใต้ความเป๊ะปังและระเบียบจัดนั้น มันมีความเปราะบางบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ผมก้มลงเก็บสมุดขึ้นมา ทว่า... ขณะที่ผมกำลังจะตะโกนเรียกให้เธอหันกลับมา ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ 'มีน' ยืนกอดอกพิงกรอบประตู แววตาคมกริบของเธอกวาดมองไปทางที่พายเพิ่งเดินออกไป ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะ "ดูท่าทางนายจะเริ่มบทเรียนใหม่แล้วนะ โซ่... แต่บอกไว้ก่อนนะว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้ ไม่ใช่เป้าหมายที่นายจะรับมือได้ง่ายๆ เหมือนฉันหรอก" ผมกำสมุดในมือแน่น ความลับที่ผมเคยพยายามลบมันทิ้งไปในอดีตเริ่มหวนกลับมาทักทายอีกครั้ง ในขณะที่พายยังคงเดินอยู่ท่ามกลางทางเดินมืดสลัว โดยที่ไม่รู้เลยว่าในสมุดที่ผมถืออยู่นั้น มีบางสิ่งที่สำคัญกว่าตัวเลขบัญชีซ่อนอยู่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองนี้กับผมนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่งหวังว่าจะได้รับกำลังใจจากทุกท่านในตอนถัดไปครับ