เริ่มรุกแบบเงียบๆ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยอบอวลเคล้ากับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของคีย์ ทว่าบรรยากาศในยามนี้กลับร้อนระอุราวกับมีถ่านแดงๆ สุมอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ลงบนกระจกใส่อันดังสนั่น ทำให้เลขาฯ สาวหน้าห้องสะดุ้งสุดตัวจนทำแฟลชไดรฟ์ร่วงหลุดจากมือ คีย์กำลังหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบฉายแววอาฆาตมาดร้ายขณะจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่กำลังรันกราฟฟิกการพุ่งดิ่งลงเหวของหุ้นบริษัทคู่แข่ง "แก... แกมันนังปีศาจ!" คีย์กัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก เมื่อคืนนี้แผนการที่เขาร่วมมือกับกลุ่มทุนสีเทาเพื่อปล่อยข่าวโจมตีโปรเจกต์ใหญ่ของมินนี่เพิ่งจะพังไม่เป็นท่า แถมยังโดนระบบป้องกันเครือข่ายลึกลับเจาะฐานข้อมูลภายใน จนความลับเรื่องการยักยอกเงินถูกแฉว่อนโซเชียลมีเดียในเวลาไม่ถึงสิบนาที เกมที่เขาคิดว่าถือไพ่เหนือกว่า กลับกลายเป็นว่าเขาต่างหากที่ถูกตบหน้าจนชาไปทั้งแถบ ในขณะเดียวกัน ที่คาเฟ่สไตล์มินิมอลย่านใจกลางเมือง มินนี่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาคาโมมายล์อุ่นๆ อย่างสบายใจเฉิบ ปลายนิ้วเรียวสวยปัดหน้าจอสมาร์ทโฟนดูคอมเมนต์ชื่นชมและยอดแชร์ที่พุ่งทะยานราวกับติดจรวด รอยยิ้มร้ายกาจแต้มอยู่ที่มุมปากอิ่มสวยอย่างผู้ชนะ *เกมนี้... ยังไม่จบง่ายๆ หรอกนะคะ เพราะคนต่อไปที่จะต้องพัง... คือมันค่ะ* มินนี่พึมพำกับตัวเองเบาๆ ในใจ พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอแอบส่งไฟล์ลับชิ้นสุดท้ายให้ใครบางคน คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่ "ตาเนิร์ดแว่นหนา" น่ารำคาญ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเบื้องหลังผู้ทรงอิทธิพลที่เธอคาดไม่ถึงเลยทีเดียว ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันส่งตรงเข้ามาขัดจังหวะความคิด มินนี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง—ธันวา ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นซีอีโออัจฉริยะเก็บตัวเงียบ ไม่ค่อยปรากฏตัวตามสังคมไฮโซ แต่กลับส่งข้อความสั้นๆ มาหาเธอว่า [มองออกไปนอกหน้าต่างสิครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ พิมพ์ติดปากไปหน่อย มองออกไปนอกหน้าต่างสิคะ คนสวย] มินนี่กลั้วหัวเราะในลำคอด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย แต่ก็ยอมหันมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ของร้านกาแฟตามคำบอกเล่า ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เธอถึงกับอ้าปากค้างเล็กน้อย รถยนต์หรูสัญชาติอังกฤษคันงามรุ่น Limited Edition จอดเทียบฟุตบาทอย่างไร้ที่ติ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบเฉียบ ธันวาปรากฏกายด้วยแว่นตากรอบเงินที่สะท้อนแสงแดดอ่อนๆ เขาก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทีนิ่งขรึมและทรงพลัง ทว่าสายตากลับกวาดมองหาใครบางคนอย่างร้อนรน จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่กระจกบานที่เธอนั่งอยู่ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างอีกครั้ง [ลงมาหน่อยได้ไหมคะ พอดีผม... เอ๊ย ดิฉัน... เอ่อ ช่างเถอะค่ะ ลงมาเถอะครับ เอ๊ย! ลงมาเถอะค่ะ!] มินนี่อ่านข้อความนั้นแล้วเกือบจะสำลีชาคาโมมายล์ออกมาจริงๆ ยัยตัวร้ายอย่างเธอถึงกับหลุดขำพรืดออกมาเสียงดังจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ หันมามอง ธันวาในโหมดพยายามพูดจาตามที่เธอเคยสั่งสอนไว้ ช่างดูเก้ๆ กังๆ และน่ารักขัดกับลุคซีอีโอมหาเศรษฐีร้อยล้านเสียเหลือเกิน เธอก้าวเท้าเดินออกจากร้านกาแฟช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ร่างระหงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความเย็นจางๆ ลอยแตะจมูก "ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่คะ คุณธันวา หรือว่าระบบอัจฉริยะของคุณเกิดรวนจนต้องมาให้ฉันช่วยรีเซ็ตระบบให้อีกรอบ?" มินนี่เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงติดตลก ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ ที่ข้างแก้ม—ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่หาดูได้ยากยิ่งจากซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ในชีวิต ก่อนจะผายมือไปยังรถยนต์หรูคันงามด้านหลัง "ผมไม่ได้มารวนครับ... แค่เอาของมาส่ง" เสียงทุ้มต่ำเอמהนุ่มนวลอย่างระมัดระวัง มินนี่เลิกคิ้วสูง กวาดสายตามองรถคันหรูสลับกับใบหน้าคมคาย "ของขวัญอะไรคะ? อย่าบอกนะว่าคุณลงทุนซื้อหุ้นบริษัทไอ้คีย์มาเซ่นฉันเป็นของขวัญต้อนรับชัยชนะ?" ธันวาส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อันนั้นแค่ของแถมครับ... ของจริงอยู่ข้างหลัง" พูดจบ ธันวาก็กดรีโมทเปิดฝากระโปรงท้ายรถคันหรูช้าๆ ทว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในกลับทำให้มินนี่ถึงกับพูดไม่ออก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง กล่องของขวัญสีดำสนิทผูกโบว์กำมะหยี่สีแดงเพลิงนับสิบกล่องเรียงรายอยู่เต็มพื้นที่ ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือเอกสารโฉนดที่ดินผืนใหญ่ใจกลางย่านธุรกิจ พร้อมกับกุญแจเพชรเม็ดโตที่ส่องประกายระยิบระยับล้อกับแสงแดด และที่สำคัญที่สุด... ช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่จัดแต่งอย่างประณีตด้วยกุหลาบนำเข้าจากต่างประเทศนับร้อยดอก "นี่มัน... อะไรกันคะเนี่ย?" มินนี่กะพริบตาปริบๆ หันมามองหน้าชายหนุ่มด้วยความงุนงงระคนตกใจ นี่มันไม่ใช่การจีบแบบคนธรรมดาแล้ว แต่มันคือการ "เปย์" ระดับมหาเศรษฐีที่บ้าคลั่งเสียยิ่งกว่าในนิยายน้ำเน่า "ของขวัญแสดงความยินดีที่คุณชนะศึกเมื่อคืนครับ" ธันวาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับจริงจังและลึกซึ้งจนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า "แล้วก็... เป็นของขวัญจีบคุณด้วยครับ" มินนี่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาต่อความรักกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอก เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่ดูเนิร์ดและเย็นชาคนนี้ จะมีมุมที่รุกหนักและทุ่มเทได้ถึงเพียงนี้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความคลั่งรัก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ เขากดรับสายด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่สายตายังคงมองตรงมาที่มินนี่ไม่วางตา "มีอะไร?" เสียงปลายสายตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ลอดออกมาจากลำโพง แม้จะเบามากแต่มินนี่ก็ยังคงได้ยินชัดเจน "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ! ระบบความปลอดภัยหลักของบริษัทเราโดนเจาะ! โค้ดลับทั้งหมดกำลังถูกดูดออกไป... คนร้ายทิ้งข้อความไว้ว่า ถ้าอยากได้คืน ให้คุณมาหาเขาก30นาทีนี้ที่..." ธันวาชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในพริบตา รังสีอำมหิตแผ่ซ่ายออกมาจากร่างสูงจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที มินนี่หุบยิ้มฉับพลัน เธอมองเห็นประกายความเคร่งเครียดในดวงตาของชายหนุ่ม เธอรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การก่อวินาศกรรมทางธุรกิจธรรมดา แต่มันคือ "กับดัก" ที่จงใจล่อให้ธันวาเดินเข้าไปหา ธันวาวางสายลงอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตามองมินนี่ด้วยความลังเลเป็นครั้งแรกในชีวิต ความห่วงใยฉายชัดผ่านแววตาคู่คมที่ปกติจะมีแต่ความมั่นใจ "มินนี่ครับ ผมต้องไป..." ธันวาเอ่ยเสียงเครียด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้ามือเรียวบางมาจับไว้เพื่อความอุ่นใจ แต่มินนี่กลับสะบัดบ๊อบเบาๆ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความท้าทายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง "ไปไหนคะ? คิดเหรอว่าเรื่องสนุกแบบนี้... จะยอมให้คุณไปคนเดียว?" มินนี่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดโกน "ในเมื่อมันกล้ามาเล่นเกมสกปรกกับผู้ชายของฉัน... งั้นเราไปตบหน้ามันให้คว่ำคากล่องกันดีกว่าค่ะ!" ธันวาชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นอย่างยอมจำนน ดวงตาคู่คมทอประกายความคลั่งรักและชื่นชมระPبระยิบ ไม่ทันที่ธันวาจะได้เอ่ยท้วงอะไร เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ยักษ์ก็แหวกอากาศบินต่ำลงมาจอดสนิทบนลานกว้างใกล้กับจุดที่พวกเขายืนอยู่ ลมกรรโชกแรงพัดเส้นผมยาวสลวยของมินนี่ให้ปลิวไสวไปตามแรงลม ร่างบางก้าวขึ้นนำหน้าไปก่อนอย่างไม่เกรงกลัวใคร ธันวาพ่นลมหายใจเบาๆ ด้วยความยอมจำนนต่อความแสบสันต์ของหญิงสาว ก่อนจะรีบสาวเท้าก้าวตามหลังเธอขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ทันที ประตูห้องโดยสารปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์คำรามก้อง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอแท็บเล็ตในมือของธันวาที่เชื่อมต่อกับระบบ AI ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนเตือนภัยระดับสูงสุดขึ้นมา พร้อมกับภาพพิกัดของศัตรูที่ปรากฏขึ้นบนจอ—มันคือตึกร้างกลางย่านการค้าเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมานานนับปี และที่นั่น... มีบางคนกำลังรอต้อนรับพวกเขาด้วยกับดักมรณะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแสบของยัยตัวร้ายและตาเนิร์ดคนนี้เสมอนะคะ)