ยัยตัวร้ายสายปั่น

เสียงระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหวที่ชั้นล่างของตึกร้างย่านการค้าเก่าแก่ ยังไม่น่าตกใจเท่ากับความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้าธันวาในเวลานี้ค่ะ เปลวเพลิงสีส้มแดงกำลังพวยพุ่งเลียผนังปูนเปลือย เสียงฝีเท้าของสมุนมือปืนนับสิบคนที่คีย์ส่งมาดักซุ่มกำลังวิ่งกรูเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวoเราะเยาะเย้ยของศัตรูที่ดังสะท้อนก้องผ่านเครื่องขยายเสียง ทว่า สิ่งเดียวที่ทำให้แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่ตอนนี้มีรอยร้าวเล็กน้อยจากการแรงกระแทกเมื่อครู่) ของซีอีโอหนุ่มผู้เยือกเย็นเกิดอาการสั่นไหวอย่างรุนแรง กลับไม่ใช่กองกำลังติดอาวุธเหล่านั้น แต่มันคือ "ร่องรอย" บางอย่างที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นฝุ่นหนาเตอะ มินนี่หายไปแล้วค่ะ... ยัยตัวแสบที่เพิ่งจะก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมาพร้อมกับรอยยิ้มท้าทาย หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับควันบุหรี่ ทิ้งไว้เพียงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่เปิดหน้าจอค้างไว้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ จากระบบ AI อัจฉริยะที่ส่งตรงเข้าสู่ระบบประสาทสำรองของธันวา *[ ตรวจพบการปลดล็อกสัญญาณชีพจรจำลอง... เป้าหมายกำลังทดสอบระบบความอดทนระดับที่ 9 ]* ธันวาแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวoเราะที่เต็มไปด้วยความระAิดระเบิดของอารมณ์ ทั้งโกรธ ทั้งเป็นห่วง และ... ยอมจำนนต่อความเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวอย่างถึงที่สุด "ให้ตายสิ... กล้าดีนักนะมินนี่ คิดจะเล่นซ่อนหากับฉันในดงกระสุนอย่างนั้นเหรอคะ?" ธันวากระซิบกับตัวเอง น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะรัวแป้นพิมพ์โค้ดระดับชาติ ตอนนี้กำลังปลดล็อกระบบป้องกันความปลอดภัยขั้นสูงสุดของเสื้อสูทอัจฉริยะ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเต็มพิกัด ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดอีกด้านหนึ่งของตึกร้าง หญิงสาวเจ้าของแผนการกำลังซ่อนตัวอยู่หลังเสาคอนกรีตหนาเตอะ หัวใจของมินนี่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวพวกสมุนของคีย์ที่กำลังเดินตรวจตราอยู่ใกล้ๆ หรอกนะคะ แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นเร้าใจจากการ "ลองใจ" ผู้ชายสายเนิร์ดคนนี้ต่างหาก *‘ไหนลองซิคุณซีอีโอมาDมาดนิ่ง... ถ้าฉันหายไปจริงๆ สักสิบนาที คุณจะทำหน้ายังไง จะสติแตกจนวิ่งพล่าน หรือจะแฮ็กทั้งตึกนี้เพื่อลากตัวฉันออกมาคะ?’* มินนี่คิดในใจพลንอมยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอตั้งใจจะแกล้งหายตัวไปเพื่อดูปฏิกิริยาของธันวา รวมถึงอยากรู้ว่าเขามีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่อีกหลังจากที่เธอแอบเห็นหน้าจอแท็บเล็ตแจ้งเตือนภัยเมื่อบนฮอฯ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะประเมิน "ความคลั่งรัก" ของธันวาต่ำเกินไปค่ะ! "Aีกไม่ถึงสามนาที พวกมันจะเข้ามาถึงชั้นนี้แล้วนะเด็กดื้อ..." เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูของเธออย่างกะทันหัน ทำให้มินนี่สะดุ้งสุดตัว ขนลุกชันไปทั้งร่าง เธอยังไม่ทันได้หันไปมอง เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก็โน้มตัวลงมาประชิดแผ่นหลัง ร่างของเธอถูกรวบเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนที่ทั้งแข็งแกร่งและอบอุ่นคุ้นเคยอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้อุทานออกมาเสียอีก! "ธะ... ธันวา! คุณหาฉันเจอได้ยังไงเนี่ย ฉันอุตส่าห์ตั้งค่าบล็อกสัญญาณชีพจรไว้แล้วนะ!" มินนี่โวยวายเบาๆ พยายามดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของเขา แต่มีหรือที่คนอย่างธันวาจะยอมปล่อย ธันวาไม่ตอบคำถามทันทีค่ะ เขาใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางของเธอไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ยกปืนพกติดเลเซอร์อัจฉริยะขึ้นเล็งไปที่เงาตะคุ่มของมือปืนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เสาต้นที่พวกเขาหลบอยู่ ดวงตาหลังกรอบแว่นหันมามองคนในอ้อมแขนด้วยสายตาที่ทั้งดุ ทั้งตัดพ้อ และเต็มไปด้วยประกายความคลั่งรักที่ร้อนแรงเสียจนหลอมละลายความมืดมิดรอบตัวได้เลยทีเดียว "คิดว่าวิธีตบตาเด็กๆ แบบนั้นจะหลอก AI ของผมพ้นเหรอครับ มินนี่?" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนเธอรู้สึกร้อนผ่าว "คุณกล้ามากนะที่เอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับการลองใจผมแบบนี้... กลับออกไปเมื่อไหร่ ผมจะ 'ลงโทษ' คุณให้ลุกไม่ขึ้นเลยคอยดู" มินนี่ใจเต้นแรงขึ้นไปอีก ไม่ใช่เพราะคำขู่ที่แสนอันตรายนั่นนะคะ แต่เป็นเพราะความจริงจังที่สะท้อนออกมาจากแววตาของเขาต่างหาก ธันวาโกรธ... โกรธที่เธอทำอะไรบุ่มบ่าม แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปกป้องเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่นตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่รู้ว่าเธอหายไป ปัง! เสียงกระสุนปืนนัดแรกแหวกอากาศพุ่งเข้ามาชนเสาปูนใกล้ๆ จนสะเก็ดไฟกระจาย! "โอ๊ะ! พวกมันมาแล้ว!" มินนี่อุทานเบาๆ แต่ธันวากลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแบบเนิร์ดๆ นั้นดูร้ายกาจขึ้นมาทันตาเห็น "มาก็ดีครับ... ผมกำลังรอให้พวกมันมารวมตัวกันพอดี" นิ้วเรียวของธันวากดปุ่มสีแดงเล็กๆ บนนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะสามครั้งติดๆ กัน ทันใดนั้นเอง... ไฟฟ้าทั่วทั้งตึกร้างที่ควรจะถูกตัดขาดไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันทุกดวง! หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดยักษ์บนผนังฝั่งตรงข้ามที่พังเสียหาย ปรากฏภาพใบหน้าของ "คีย์" คู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ในห้องควบคุมลับห่างออกไปสามกิโลเมตร เสียงระบบแจ้งเตือนภัยของฝ่ายศัตรูเริ่มดังระรัวจนกลบเสียงปืน *[ ระบบความปลอดภัยทั้งหมดถูกยึดครองโดย Admin : Thhawa_01 ]* *[ ตรวจพบการดาวน์โหลดข้อมูลลับทางธุรกิจทั้งหมด และกำลังส่งต่อไปยังสำนักงานอัยการสูงสุดใน 10... 9... 8... ]* เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและเสียงวิ่งวุ่นของสมุนมือปืนดังลั่นตึกร้าง พวกมันเริ่มหันมามองหน้ากันเองด้วยความหวาดกลัวเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองตกอยู่ใน "หลุมพราง" ของซีอีโอหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้มาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในเขตตึกร้างแห่งนี้แล้ว! ธันวาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนอีกครั้ง แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "เกมลองใจของคุณจบลงแล้วนะครับมินนี่..." ธันวากระซิบเสียงพร่าข้างหูเธอ ขณะที่มืออีกข้างกดปุ่มเรียกเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวให้บินมารับที่ดาดฟ้าทันที "ทีนี้... ถึงตาผมเป็นคนเริ่มเกม 'ลงโทษ' คุณบ้างแล้วล่ะครับ ยัยตัวร้าย" ก่อนที่มินนี่จะทันได้เอ่ยปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟด้านหลัง พวกมันไม่ใช่สมุนของคีย์... แต่เป็นหน่วยรบพิเศษส่วนตัวของธันวาที่พังประตูเข้ามาเคลียร์พื้นที่ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที! และในวินาทีนั้นเอง ประตูลิฟท์ตัวเก่าที่ใช้งานไม่ได้มานานนับปี ก็เกิดส่งเสียงดังเอี๊ยดอาดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากความมืด—บุคคลที่ทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของธันวาต้องชะงักค้างไปชั่วขณะ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางความแสบสันต์กับเมล่อนโซดานะคะ!