ไอทีเนิร์ดขี้เก๊ก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นจนคนทั้งห้องประชุมสะดุ้งเฮือก “โครงสร้างโค้ดส่วนนี้มีช่องโหว่ระดับซีโร่เดย์ ถ้าคู่แข่งรู้เข้า โปรเจกต์มูลค่าพันล้านนี้พังไม่เป็นท่าแน่ค่ะ... คุณคีย์” น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของมินนี่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เธอโน้มตัวไปข้างเล็กน้อย ปลายเล็บเรียวสวยเคาะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อชี้จุดบกพร่องที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในระบบอัลกอริทึมที่คีย์ตั้งใจทำส่งเดชเพื่อหวังฮุบผลงาน คีย์หน้าซีดเผือด เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเจอสายตาคมกริบที่มองทะลุกลลวงของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของมินนี่ทำให้เขาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ใครจะไปคิดว่าอินฟลูเอนเซอร์สายปั่นที่ใครๆ ต่างสบประมาทว่ามีดีแค่หน้าตา จะเชี่ยวชาญเรื่องความปลอดภัยทางไซเบอร์ยิ่งกว่าผู้เชี่ยวชาญที่เขาจ้างมาเสียอีก “เอ่อ... ผม... ผมจะรีบให้ทีมงานแก้ไขเดี๋ยวนี้ครับ... เอ๊ย! ค่ะ!” คีย์เผลอหลุดปากแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาพิฆาตคู่หนึ่งที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตพุ่งตรงมาจากมุมห้อง ธันวา นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับ ดวงตาคมปลาบภายใต้เลนส์สายตานั้นไม่ได้มองเอกสารในมือเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองคีย์ด้วยแววตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวพ่อหนุ่มเนิร์ดมหาเศรษฐีคนนี้จนอุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบลงหลายองศา ตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในห้องนี้ ธันวาแทบไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ นอกจากคอยส่งสายตากดดันและขัดขวางทุกวิถีทางไม่ให้ใครหน้าไหนกล้าเข้าใกล้หรือแตะต้องตัวมินนี่เกินความจำเป็น โดยเฉพาะไอ้คีย์ที่พยายามจะยื่นมือมาแตะไหล่เธอเพื่อเกลี้ยกล่อมเมื่อครู่ ผลลัพธ์คือปากกาหมึกซึมราคาแพงลิบในมือของธันวาหักคามือเสียงดังกร๊อบ และวินาทีต่อมา โค้ดลับที่คีย์ซ่อนไว้ก็ถูกระบบปริศนาเจาะเข้ามายึดสิทธิ์การควบคุมไปทั้งหมดแบบเรียลไทม์โดยฝีมือของซีอีโอหนุ่มผู้คลั่งรักคนนี้นี่เอง “ประชุมพอกแค่นี้เถอะค่ะ” มินนี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอรวบผมยาวสลวยไปด้านหลังอย่างลวกๆ แต่กลับดูเซ็กซี่เร้าใจจนผู้ชายทั้งห้องแทบหยุดหายใจ “อ้อ... ฝากบอกทีมงานของคุณด้วยนะคะว่า การขโมยโค้ดคนอื่นมาแปะป้ายชื่อตัวเอง มันเชยระเบิดไปหน่อยสำหรับยุคนี้” เธอปรายตามองคีย์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินนินทรีย์ออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้คีย์นั่งทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ด้วยความอับอายขายขี้หน้า ทว่า เดินพ้นประตูกระจกออกมาได้ไม่กี่ก้าว แขนเรียวเล็กก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนร่างบางเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนรุ่มของร่างกายอีกฝ่ายทำให้มินนี่ต้องช้อนตาขึ้นมอง ธันวาดึงเธอเข้ามาหลบอยู่ในมุมอับสายตาของระเบียงทางเดิน แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับผนังปูนเย็นเยียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกำแพงเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบูดบึ้งอยู่เสมอกำลังบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาหลังกรอบแว่นจ้องเขม็งมาที่เธอราวกับเสือหวงก้าง “เมื่อกี้... ยืนใกล้ไอ้หมอนั่นเกินไปแล้วนะคะ” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด มินนี่กะพริบตาปริบๆ เธอยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก ยื่นนิ้วเรียวไปแตะคางคมสันของชายหนุ่มเบาๆ “หืม? หึงเหรอคะคุณซีอีโอเนิร์ด? เมื่อกี้ฉันแค่สั่งสอนเด็กดื้อต่างหากเล่า” “ผมไม่ได้หึง” ธันวาปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหูขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด “ผมแค่... ไม่ชอบให้ใครมองของของผมด้วยสายตาแบบนั้น” “ของของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ? ฉันยังไม่ได้เซ็นสัญญาเลยนะ” มินนี่หัวเราะคิกคัก ยิ่งเห็นอาการหวงก้างแบบเด็กๆ ของผู้ชายที่คนทั้งโลกลือกันว่าเย็นชาไร้หัวใจ เธอกยิ่งอยากแกล้งให้หนักขึ้นไปอีก แต่ธันวาไม่มีอารมณ์จะมาเล่นด้วยแล้ว มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ด้วยความจริงจังที่ทำเอาใจดวงน้อยๆ ของมินนี่เต้นไม่เป็นจังหวะ “คิดจะหนีไปเซ็นสัญญากับคนอื่นเหรอคะ? ฝันไปเถอะ…” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน “จำข้อความที่ส่งมาเตือนเราเมื่อคืนไม่ได้เหรอคะ... *‘นายกำลังถูกจับตาดูจากเบื้องบน และเกมนี้ นายไม่มีทางชนะ’*... หึ คนที่ควบคุมเกมนี้จริงๆ ไม่ใช่พวกมันหรอกนะ แต่มันคือผมต่างหาก มินนี่” ยังไม่ทันที่มินนี่จะได้เอ่ยปากเถียง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุดของบริษัทคู่แข่งที่พยายามจะแฮ็กเข้ามาขโมยข้อมูลอีกระลอก ธันวาเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว มุมปากหยักยกยิ้มเหี้ยมเกรียมชนิดที่ต่อให้เป็นศัตรูตัวฉกาจมาเห็นก็ต้องวิ่งหนีสุดชีวิต เขากดหน้าจอเพียงครั้งเดียวเพื่ออนุมัติคำสั่งบางอย่าง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับหน้าจอทัชสกรีนทุกบานในตึกของคีย์ที่พร้อมใจกันดับวูบลงพร้อมข้อความสีเลือดตัวโตที่ปรากฏขึ้นพร้อมเพรียงกัน *‘บัญชีธนาคารทั้งหมดของคุณถูกอายัด... และสิทธิ์การถือครองหุ้นถูกโอนย้ายเรียบร้อยแล้ว’* มินนี่เบิกตากว้างอย่างอึ้งระคนทึ่ง เธอเงยหน้ามองพ่อหนุ่มเนิร์ดจอมเผด็จการที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ธันวาหันกลับมามองเธอ ดวงตาที่เคยเยียบเย็นกลับทอประกายความอ่อนโยนและคลั่งรักจนแทบจะละลาย เขาก้มกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่สลักลึกถึงหัวใจ “เกมนี้... ผมเป็นคนคุม และคุณ... คือรางวัลชนะเลิศเดียวที่ผมต้องการ... เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีนะคะ คนสวย เพราะต่อจากนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณคลาดสายตาไปไหนอีกแล้ว” **************************************** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" เสมอมานะคะ!