ตบหน้าพวกปากดี

เสียงหัวingเยาะเย้ยถากถางในห้องจัดเลี้ยงวีไอพีระดับห้าดาวดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า เสมือนเสียงฝูงแร้งที่กำลังรุมทึ้งซากสัตว์ แต่สำหรับมินนี่แล้ว พวกเขาเป็นเพียงแค่แมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญที่บังاتมาบินวนรอบกองไฟที่ตัวเองไม่มีวันเอื้อมถึง “โอ๊ะ ตายจริง! นึกว่าใครที่ไหน… ที่แท้ก็คุณธันวา CEO หน้าใหม่ไฟแรง (แต่ใกล้จะมอดไหม้) นี่เองค่ะ หอบสังขารมาร่วมงานการกุศลไฮโซกับเขาด้วยเหรอคะ นึกว่าแอบไปนั่งกอดคอมพิวเตอร์อยู่ในห้องใต้ดินซะอีก” เสียงแหลมสูงของ “แอนนา” นางแบบสาวแถวหน้าผู้ผันตัวมาเป็นไฮโซเซเลบปากตลาดดังแทรกบทสนทนากลุ่มใหญ่ เธอยืนควงแขนอยู่กับ “คีย์” คู่แข่งทางธุรกิจผู้จ้องจะฮุบโปรเจกต์ของธันวามานาน สายตาที่พวกเขาส่งมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามและสะใจ ระหว่างที่ธันวากำลังยืนนิ่งเงียบ สีหน้าเรียบเฉยภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยม ไร้ซึ่งความสะทกสะท้านใดๆ ราวกับคำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงลมผ่านหู มินนี่ที่ยืนอยู่ข้างกายในชุดราตรีสั้นสีแดงเพลิงผ่าข้าง ยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน เธอขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงของธันวาเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปจัดปกเสื้อสูทเนื้อดีให้เขาอย่างเบามือและเป็นธรรมชาติ สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนปากดีที่กำลังตั้งตารอความอับอายของพวกเขาทีละคน “แปลกนะคะคนเรา… ปกติแล้วสุนัขที่เห่าเสียงดังที่สุด มักจะเป็นตัวที่หิวโหยและขาดความอบอุ่นที่สุดเสียด้วยสิคะ” มินนี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่ทว่าเชือดเฉือนบาดลึกจนรอยยิ้มบนหน้าของแอนนาแข็งค้างในทันที “เธอว่าใครเป็นสุนัขยะ! นังอินฟลูเอนเซอร์ตกอับ!” แอนนาหน้าดำคร่ำเครียด ปรี่เข้ามาหมายจะเอาเรื่อง แต่ถูกคีย์ยืดมือมาแตะไหล่ห้ามไว้เสียก่อน คีย์หัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองธันวาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม “ปล่อยเธอเถอะแอนนา คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างธันวา กับผู้หญิงหากินกับยอดวิวโซเชียลอย่างเธอ จะเอาปัญญาที่ไหนมาสู้เรา โปรเจกต์พันล้านเมื่อสัปดาห์ก่อน แกก็เพิ่งเสียท่าให้ฉันไม่ใช่เหรอธันวา? หนี้สินรุงรังจนต้องเอาหุ้นบริษัทมาค้ำประกันแบบนั้น ยังมีหน้ามาเดินเฉิดฉายในงานนี้อีกเหรอวะ หรือหน้าด้านจนชินซะแล้ว?” เสียงซุบซิบฮือฮาดังระืองไปทั่วบริเวณ แขกเหรื่อในงานเริ่มหันมามองด้วยสายตาสสมน้ำหน้าและเหยียดหยาม บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าธันวากลับไม่แม้แต่จะขยับตัว เขายังคงยืนสงบนิ่ง ราวกับกำลังรอคอยเวลาบางอย่างตามคำสั่งของระบบในหัวใจ… *เวลาที่เหยื่อเดินเข้าสู่กับดักสมบูรณ์แบบ* แต่มินนี่ไม่ปล่อยให้พวกมันได้ใจนานเกินไปหรอกค่ะ เกมนี้… เธอคือนักล่าตัวจริง “อุ๊ย! พูดถึงเรื่องโปรเจกต์พันล้านแล้ว ขนลุกซู่เลยค่ะคุณคีย์…” มินนี่แสร้งยกมือขึ้นลูบแขนตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ เธอกดเปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในมืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งสัญญาณเชื่อมต่อสตรีมมิ่งขึ้นสู่จอยักษ์กลางห้องจัดเลี้ยงที่ปกติใช้สำหรับฉายวิดีโอพรีเซนต์เทชันการกุศล พรึบ! จู่ๆ ภาพบนจอยักษ์ที่เคยเป็นโลโก้หรูหราของงาน ก็ถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างโค้ดคำสั่งสีเขียวมรกตที่วิ่งรัวเร็วด้วยความเร็วสูง ก่อนจะตัดภาพสลับไปยังเอกสารลับฉบับหนึ่งอย่างชัดเจน “นั่นมันอะไรน่ะ! ใครเอาอะไรขึ้นจอ!” คีย์หน้าถอดสีทันที เมื่อกวาดตาไปเห็นหัวข้อเอกสารบนจอขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแขกนับร้อยชีวิต “โอ๊ะ อย่าเพิ่งตื่นตูมสิคะคุณคีย์ ขาใหญ่ใจป้ำซะเปล่า แต่ทำไมความลับถึงรั่วไหลเร็วจังล่ะคะ?” มินนี่เอ่ยเสียงหวานหยดย้อย ก้าวเท้าออกมายืนโดดเด่นกลางแสงไฟสปอตไลท์ โดยมีธันวายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะคลั่งรักและเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน “เอกสารฉบับนี้… คือหลักฐานการยักยอกเงินบริษัท และการติดสินบนเจ้าหน้าที่ตรวจสอบบัญชี เพื่อฮุบโปรเจกต์ของบริษัทคุณธันวาเมื่อสัปดาห์ก่อนค่ะ” เสียงใสแจ๋วของมินนี่ดังก้องผ่านไมโครโฟนไร้สายที่เธอถือไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้แอนนาและคีย์ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ “แถมยังมีคลิปเสียงสนทนาระหว่างคุณคีย์กับแก๊งปล่อยเงินกู้นอกระบบ เพื่อเตรียมล้มละลายบริษัทคู่แข่งอีกหลายสิบคลิปด้วยนะคะ… อยากเปิดให้ทุกคนในงานฟังแก้เบื่อไหมคะ? เสียงคุณคีย์ตอนต่อรองราคานี่… น่าฟังกว่าเพลงคลาสสิกในงานนี้ซะอีกนะว่าไหมคะ?” “หยุดนะ! ลบมันเดี๋ยวนี้! เธอเอาสิทธิ์อะไรมาใส่ร้ายฉัน!” คีย์สติแตก พยายามพุ่งตัวเข้าหาหน้าจอเพื่อถอดปลั๊ก แต่ถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ธันวาเรียกตัวมาตอนไหนก็ไม่รู้ เข้าล็อกตัวกดลงกับพื้นจนหมดสภาพความไฮโซทันที แอนนากรีดร้องเสียงหลง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและตกใจ เธอยกมือชี้หน้ามินนี่สั่นเทา “แก! นังปีศาจ! แกกับมันร่วมมือกันเล่นงานพวกเรา!” มินนี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววสะใจระดับพรีเมียม เธอก้าวเข้าไปใกล้แอนนาที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ช้าๆ อย่างผู้ชนะ “พวกเราไม่ได้ใส่ร้ายค่ะ… เราแค่ ‘เอาคืน’ ในแบบที่พวกคุณสมควรได้รับต่างหากล่ะคะ” มินนี่โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบที่ได้ยินกันแค่สองคน “จำไว้นะคะ… ว่าอย่าเล่นกับหมาบ้าที่ถือหางเสือโดยซีอีโออัจฉริยะ เพราะสุดท้ายแล้ว… คนที่จะต้องกราบตีนขอร้องให้อภัย ไม่ใช่พวกเราค่ะ” ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของแขกทุกคนในงานพร้อมใจกันดังขึ้นพร้อมกันราวกับนัดหมาย ทุกคนต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความตกใจ ก่อนที่เสียงฮือฮาระลอกใหญ่จะระเบิดขึ้นอีกครั้งเมื่อพบว่า ข้อมูลการกระทำความผิดทั้งหมดของคีย์และพรรคพวกถูกส่งตรงถึงสำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต รวมถึงสำนักข่าวทุกสำนักทั่วประเทศเรียบร้อยแล้วโดยฝีมือการแฮกอันไร้ร่องรอยของธันวา คีย์และแอนนานั่งหมดแรง ขาอ่อนปวกเปียกอยู่บนพื้นพรมราคาแพง ความมั่นใจและท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ ธันวาก้าวเข้าไปโอบเอวบางของมินนี่เข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ สายตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามพวกเขาด้วยความเย้ยหยัน ก่อนที่เขาจะกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของหญิงสาวที่เพิ่งโชว์ฟอร์มตบหน้าพวกปากดีจนหงายเงิบไม่เป็นท่า “เก่งมากค่ะคนสวยของผม… แบบนี้สถึงจะสมกับเป็น ‘รางวัลชนะเลิศ’ ที่ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้มาครอง” ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเต็มไปด้วยความคลั่งรัก ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและสะใจถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยง… ร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งก้าวออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยอันตราย “น่าประทับใจจริงๆ ครับ… คุณธันวา คุณมินนี่” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นนั้นทำเอาธันวาชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันทีเมื่อสบตากับดวงตาคู่นั้น “แต่เกมสนุกๆ แบบนี้… ถ้าขาด ‘ผู้เล่นตัวจริง’ อย่างผมไป มันคงน่าเบื่อแย่เลยนะครับ… ว่าไหมครับน้องสาว?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!