หน้าสั่นที่ออฟฟิศ

ประตูห้องแต่งตัวไม้สักทองถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงที่ไม่ได้นุ่มนวลนัก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาถ่านของ ‘ธันวา’ ก้าวเข้ามาหยุดยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ราวกับเขาเป็นเจ้าของตึกสตูดิโอแห่งนี้ตัวจริงเสียงจริง กลิ่นอายความเย็นชาและกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวซีอีโอหนุ่มผู้กุมอาณาจักรไอทีหมื่นล้าน ทำให้เสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวของทีมงานกองถ่ายเงียบกริบลงทันตาเห็น มินนี่ที่กำลังถือแก้วกาแฟลาเต้อยู่ในมือชะงักค้าง เธอกระพริบตาปริบๆ มองผู้ชายคนที่ควรจะนั่งทำงานหัวฟูอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ในเพนต์เฮาส์หรูหรา แต่กลับเลือกที่จะนั่งเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบินข้ามตึกระฟ้าแล้วพังประตูเข้ามาหาเธอถึงกองถ่ายกลางย่านธุรกิจได้อย่างหน้าตาเฉย “อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ประธานธันวาผู้คลั่งรัก เอ้ย ผู้บริหารทรงงานหนักนี่เองค่ะ” มินนี่แสร้งทำเป็นเลิกคิ้วสูงส่งยิ้มหวานหยดแบบฉบับอินฟลูเอนเซอร์สาวสายปั่น เธอยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ เพื่อกลบเกลื่อนอัตราการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด “ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่คะ หรือว่าระบบอัลกอริทึมของบริษัทคุณล่มจนต้องมาให้เด็กปั้นอย่างฉันช่วยเขียนโค้ดให้อีกรอบ” ธันวาไม่ตอบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มแววตาภายใต้กรอบแว่นสายตาทองคำเปล่งประกายความดุดันและคุกกรุ่น เขากวาดสายตาดุๆ ไปรอบห้องแต่งตัว ไล่ตั้งแต่สไตลิสต์ที่ถือชุดราตรีราคาแพงค้างไว้ ไปจนถึงทีมงานชายคนที่เพิ่งยื่นนามบัตรให้มินนี่เมื่อห้านาทีก่อนหน้านี้ “ออกไปให้หมด” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ ไม่ดังนัก แต่กลับมีพลังกดดันมหาศาลจนทุกคนในห้องรีบก้มหัวแล้วสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแค่เขากับเธอสองต่อสองในห้องแต่งตัวแคบๆ มินนี่วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเสียงดัง *เคร้ง* เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมจำนนต่อรัศมีคุกคามที่อีกฝ่ายจงใจปล่อยออกมา “นี่มันกองถ่ายของฉันนะคะคุณธันวา คุณมีสิทธิ์อะไรมาไล่คนอื่นออกไปแบบนี้ บ้าอำนาจเกินไปแล้วมั้งคะ” ธันวาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้มินนี่เผลอถอยหลังจนสะโพชนิดติดกับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวเธอให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศชวนให้สมองของเธอปั่นป่วนจนคิดคำพูดกวนประสาทไม่ออก “สิทธิ์ในฐานะคู่หมั้นของคุณ... และสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของตึกหลังนี้” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แว่นตาสายตาเลื่อนต่ำลงเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างไม่ปิดบัง “ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปรับนามบัตรจากผู้ชายแปลกหน้า โดยเฉพาะพวกที่จ้องจะเข้ามาหาผลประโยชน์จากคุณ” “หู๊1ย... หึงเหรอคะเนี่ย?” มินนี่แกล้งทำเป็นหัวเราะเสียงใส ทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอยื่นนิ้วเรียวไปจิ้มหน้าอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ “คุณคีย์เขาแค่มารuวบรวมโปรเจกต์ทำคอนเทนต์ร่วมกันเฉยๆ ค่ะ อย่าทำตัวเป็นเด็กหวงของน่ารำคาญหน่อยเลย ประธานธันวาผู้เย็นชา” “ผมไม่ได้หวงของ... แต่ผมหวง ‘ภรรยา’ ในอนาคต” ธันวาย้ำคำว่าภรรยาด้วยน้ำเสียงจริงจังจนมินนี่หน้าแดงซ่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาที่พวงแก้มจนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความเขินอาย แต่ทว่า บรรยากาศชวนใจเต้นระทึกกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูดัง *ก๊อกๆ* สามครั้งติด ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับอนุญาต ‘คีย์’ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของธันวาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เคลือบไปด้วยความเยาะเย้ย ถือวิสาสะก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัวโดยไม่เกรงกลัวสายตาดุๆ ของซีอีโอหนุ่มแม้แต่น้อย “อุ๊ย ขอโทษทีครับ ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของท่านประธานธันวากับคุณมินนี่สินะครับ” คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตากวาดมองท่าทางใกล้ชิดของทั้งคู่ด้วยแววตาสมเพชเจือความริษยา “แต่พอดีว่าผมมีเรื่องด่วนจะคุยกับคุณมินนี่เรื่องสัญญาสปอนเซอร์มูลค่าสิบล้าน... ซึ่งดูท่าทางบริษัทไอทีของคุณธันวาคงไม่มีปัญญาจ่ายให้ไหวหรอกกระมังครับ” ธันวาค่อยๆ ยืดตัวตรงขึ้นอย่างสง่างาม เขาถอดแว่นสายตาออกช้าๆ แล้วใช้ผ้าเช็ดเลนส์เช็ดทำความสะอาดด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับไม่ได้ยินคำดูถูกเหียดหยามนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของเขากลับทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงจนติดลบ มินนี่หรี่ตาลง รอยยิ้มหวานหยดแบบฉบับยัยตัวร้ายสายปั่นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม เธอรู้ดีว่าเวลาแบบนี้แหละที่เธอต้อง ‘ตบหน้า’ คนปากดีให้หงายเงิบด้วยไพ่ตายที่ธันวาเตรียมไว้ให้ “สิบล้านเองเหรอคะคุณคีย์?” มินนี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วมองคู่แข่งทางธุรกิจหัวจรดเท้าด้วยความเวทนา “อุ๊ยตาย... สำหรับคนอื่นอาจจะเยอะนะคะ แต่สำหรับฉัน... พอดีว่าบัตรเครดิตของว่าที่สามีฉันมันรูดเล่นซื้อสตูดิโอแห่งนี้ได้ทั้งตึกเลยค่ะ” พูดจบ มินนี่ก็หันไปส่งสายตาปิ๊งๆ ให้ธันวา ซึ่งซีอีโอหนุ่มผู้คลั่งรักก็เข้าใจจังหวะทันที เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิททำจากไทเทเนียมแท้ฝังเพชรประดับโลโก้จำกัดวงเงินทั่วโลก (Black Card) ออกมาโยนเล่นในมือสลับไปมาอย่างไม่ยี่ห้อ คีย์หน้าถอดสีทันที เมื่อเห็นบัตรใบนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะรู้ดีว่ามีเศรษฐีในประเทศนี้ไม่ถึงห้าคนที่ถือครองบัตรระดับนี้อยู่ “คุณคีย์คะ...” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวคู่แข่งช้าๆ จนคีย์ต้องผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว “ก่อนจะมาเสนอเงินสิบล้านให้ภรรยาผม... ช่วยไปเช็คยอดหนี้ของบริษัทคุณที่กำลังจะล้มละลายในอีกสามวินาทีข้างหน้าก่อนดีกว่าไหมครับ” นิ้วเรียวยาวของธันวาแตะหน้าจอสมาร์ตโฟนราคาแพงเพียงครั้งเดียว เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารและตลาดหุ้นก็ดังขึ้นพร้อมกันจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของคีย์ ร่างของคู่แข่งหนุ่มสั่นสะท้าน ใบซีดเผือดลงจนแทบไม่มีสีเลือดเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลที่สะท้อนความพินาศทางธุรกิจอยู่ตรงหน้า มินนี่ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้คีย์ที่กำลังยืนขาแข็งค้างอยู่กับที่ ก่อนจะเอ่ยประโยคปิดท้ายด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่สะใจคนฟังแบบสุดๆ “เชิญออกไปทางเดิมได้เลยนะคะคุณคีย์... อ้อ ระวังสะดุดธรณีประตูหน้าตึกด้วยล่ะ เพราะฉันเพิ่งสั่งซื้อตึกนี้มาเมื่อกี้เองค่ะ!” ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังสะใจถึงขีดสุด หน้าจอโทรศัพท์มือถือของธันวาบนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบความปลอดภัยสูงสุดของบริษัท ที่ส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานฟ้องว่าฐานข้อมูลหลักกำลังถูกแฮกจากบุคคลปริศนาที่ทรงอิทธิพลระดับโลก! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยซัพพอร์ตเมล่อนโซดามาโดยตลอดนะคะ!