อุปสรรคจากสภาพอากาศ

กลิ่นอายความชื้นของดินและกลิ่นโอโซนที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ไม่ได้ทำให้หลินซีรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เสียงคำรามต่ำๆ จากท้องฟ้าเบื้องบนที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีเทาดำทะมึนราวกับหมึกป้าย กลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "ท่านพี่! รีบเก็บเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีตากแห้งพวกนั้นเข้ายุ้งฉางด่วนเลยค่ะ! พายุลูกใหญ่กำลังจะมาแล้ว!" หลินซีตะโกนลั่น พลางวิ่งฝ่าลมกระโชกแรงที่เริ่มพัดกระชากผ้ากันเปื้อนของนางจนปลิวสะบัด ร่างสูงใหญ่ของเฟยหรงผุดลุกขึ้นมาจากแปลงผักหลังบ้านทันทีโดยไม่ต้องรอให้ภรรยาเอ่ยซ้ำเป็นรอบที่สอง อดีตแม่ทัพหนุ่มผู้เคยผ่านสนามรบมาโชกโชน ไม่เคยแสดงอาการตื่นตระหนกต่อกองทัพศัตรู ทว่าในยามนี้ ดวงตาคมกริบของเขากลับฉายแววกังวลอย่างยิ่งยวดเมื่อมองไปยังแปลงปลูกสมุนไพรและต้นกล้าเบเกอรี่ล้ำค่าของภรรยา "ข้าจัดการเอง เจ้าเข้าไปรอในบ้านเถอะหลินซี ฝนกำลังจะตกหนักแล้ว!" เฟยหรงตะโกนแข่งกับเสียงลมที่เริ่มพัดหวีดหวิว ร่างหนาพุ่งตัวไปคว้าผ้าใบกันน้ำผืนใหญ่อย่างคล่องแคล่ว แรงกายระดับแม่ทัพถูกงัดออกมาใช้จนผ้าใบผืนมหึมาถูกคลุมทับแปลงเพาะปลูกได้อย่างทันท่วงที ก่อนที่เม็ดฝนเม็ดแรกจะร่วงเผาะลงมาบนพื้นดิน ทว่า ในขณะที่สองสามีภรรยาช่วยกันตรึงหมุดยึดโครงสร้างโรงเรือนอยู่นั้น เสียงล้อเกวียนเอี๊ยดอ๊าดที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเสียงลมพายุเข้ามา สร้างความประหลาดใจให้หลินซีจนต้องหรี่ตามองผ่านม่านฝนที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ เกวียนไม้เก่าๆ มอมแมมเคลื่อนมาหยุดอยู่หน้าประตูรั้วไร่ และร่างที่ก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยท่ามกลางสายฝน ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน—เฉินโม่ ญาติผู้พี่ตัวแสบที่เคยประกาศกร้าวว่าตระกูลเฉินจะไม่มีวันปล่อยให้หลินซีได้ดิบได้ดีในหมู่บ้านนี้เด็ดขาด! "ฮ่าๆๆ! ฟ้าดินเป็นใจจริงๆ ฝนแล้งมานาน พอเจ้าลงทุนลงแรงปลูกข้าวสาลีกับแป้งทำขนมรอบนี้ พายุลูกใหญ่ก็ถล่มพอดี ชะตากรรมของร้าน 'เบเกอรี่มิติต่างโลก' ของเจ้าคงจะจบสิ้นลงตรงนี้สินะหลินซี!" เฉินโม่ตะโกนเยาะเย้ยโดยไม่สนใจว่าน้ำฝนจะสาดซัดใบหน้าอัปลักษณ์ของตนเอง เขาถือโอกาสที่สามีภรรยาคู่นี้กำลังยุ่งหัวซุกหัวซุนเดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตไร่ พร้อมกับชูสัญญาเช่าที่ดินปลอมๆ ที่เคยใช้ขู่กรรโชกในอดีตขึ้นมาโบกสะบัด "ดูท่าทางพวกเจ้าคงไม่มีปัญญาปกป้องพืชผลพวกนี้หรอกนะ ถ้าไม่อยากให้ผลผลิตเน่าคาดินจนหมดเนื้อหมดตัว ยอมยกสูตรขนมปังแผ่นนั้นให้ข้าซะดีๆ แล้วข้าอาจจะเมตตาช่วยเจรจากับเจ้าหนี้ให้!" หลินซีชะงักมือที่กำลังผูกเชือกผ้าใบ นางค่อยๆ ยืดตัวขึ้นช้าๆ ปล่อยให้สายฝนชะล้างคราบเขม่าดินบนใบหน้า ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นเยียบที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีด นางก้าวเท้าเดินฝ่าสายฝนออกไปเผชิญหน้ากับญาติผู้พี่ตัวแสบ โดยมีเฟยหรงก้าวตามมาติดๆ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของอดีตแม่ทัพจนเฉินโม่ถึงกับผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "เจ้าคิดว่าพายุลูกนี้จะทำลายล้างทุกอย่างในไร่ของข้าได้จริงๆ งั้นหรือ เฉินโม่?" หลินซีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานชัดท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้เฉินโม่รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ทะ...ทำไมจะไม่ได้! น้ำท่วมแปลงเพาะปลูก ข้าวสาลีเน่าเสีย เจ้าจะเอาอะไรมาทำแป้งขายวันพรุ่งนี้! อย่ามาทำเป็นปากเก่งเลยนังตัวดี!" เฉินโม่ยังคงฝืนตะโกนกลบเกลื่อนความกลัว "ถ้าเช่นนั้น... เชิญท่านพี่เฉินยืนดูให้เต็มตาสิคะ ว่าคนที่เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสภาวะอย่างข้า เขาจัดการกับ 'อุปสรรค' อย่างไร" หลินซีสะบัดมือเรียกมิติลับในห้วงจิตสำนึกทันที วัตถุดิบและอุปกรณ์วิเศษจากต่างโลกถูกดึงออกมาผ่านปลายนิ้ว แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนวาบขึ้นชั่วพริบตาใต้ร่มเงาของชายคาบ้าน ก่อนที่นางจะหยิบ 'เครื่องสูบระบายน้ำพลังเวท' และ 'แผ่นศิลาดูดความชื้น' ที่สั่งซื้อมาจากระบบค้าระดับสูงออกมาใช้งาน! เฟยหรงรู้ใจภรรยาเป็นอย่างดี เขารับแผ่นศิลาศักดิ์สิทธิ์นั้นมาแล้วซัดมันลงสู่จุดรวมน้ำรอบแปลงเพาะปลูกทันที พลังงานอุ่นร้อนสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาดูดซับน้ำฝนและระบายความชื้นส่วนเกินออกไปอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ รากพืชผลและต้นกล้าข้าวสาลีที่ควรจะแช่น้ำจนเน่า กลับได้รับการปกป้องไว้อย่างปลอดภัยภายใต้โดมพลังงานจางๆ ที่หลินซีสร้างขึ้น! สีหน้าของเฉินโม่แปรเปลี่ยนจากความสะใจกลายเป็นซีดเผือด เขารอคอยความพินาศของหลินซีมาตลอด แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับเป็นการตบหน้าเขาฉาดใหญ่ท่ามกลางพายุฝน "เป็นไปไม่ได้! นี่มันวิชาปีศาจอะไรกัน!" เฉินโม่แผดเสียงด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งชิงแผ่นศิลาในมือเฟยหรง "คิดจะทำอะไร?" เสียงทุ้มต่ำดั่งพญามารของเฟยหรงดังขึ้น พร้อมกับมือหนาที่คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของเฉินโม่ราวกับคีมเหล็ก ยกศัตรูตัวจ้อยลอยเหนือพื้นดินได้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงกดดันระดับอดีตแม่ทัพแผ่ซ่านจนเฉินโม่สำลักน้ำลายหน้าดำหน้าแดง หายใจไม่ออก "บ้านของข้า... ไร่ของภรรยาข้า... ไม่ต้อนรับสุนัขลอบกัดเช่นเจ้า" เฟยหรงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะเหวี่ยงร่างของเฉินโม่กระเด็นออกนอกรั้วไร่ไปอย่างไร้ความปราณี ร่างนั้นกลิ้งคลุกคลีไปกับโคลนตมจนสภาพไม่ต่างจากสุนัขตกน้ำ ก่อนจะรีบตะเกียกตะกายขึ้นเกวียนแล้วหนีหายไปท่ามกลางสายฝนอย่างน่าสมเพช หลินซีมองตามหลังเกวียนนั้นด้วยแววตานิ่งเฉย นางปัดหยดน้ำฝนออกจากไหล่เบาๆ ก่อนจะหันมาสบตากับสามีที่ตอนนี้รีบดึงนางเข้าไปกอดแนบอกด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าภรรยาจะเปียกฝนจนไม่สบาย "เจ้าเก่งมากหลินซี... แต่คราวหลังอย่าออกไปยืนตากฝนแบบนี้อีก รู้ไหมว่าข้าใจหายแค่ไหน" เฟยหรงกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู อ้อมกอดที่อบอุ่นท่ามกลางพายุร้ายทำให้หัวใจของนางพองโต "ข้ารู้ค่ะท่านพี่... ว่าแต่ พายุแบบนี้ ทำให้ข้านึกถึงเมนูแก้หนาวที่เหมาะจะทานเคล้าเสียงฝนตกพอดิบพอดีเลยนะคะ" หลินซีผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้า "เมนูอะไรหรือ?" เฟยหรงเลิกคิ้วอย่างสนใจ "พายแอปเปิ้ลอบร้อนๆ สอดไส้คาราเมลหอมหวานละมุนลิ้น เพิ่งออกจากเตาอบเวทมนตร์ในมิติลับเมื่อครู่นี้เองค่ะ... และที่สำคัญที่สุด บนโต๊ะอาหารตอนนี้ มีจดหมายปริศนาจากพ่อค้าลึกลับที่ทิ้งไว้หน้าประตูบ้าน พร้อมกับตราประทับรูปมงกุฎทองคำที่พวกเราตามหามานานวางรออยู่แล้วด้วยค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความหอมหวานนี้ไปพร้อมกับหลินซีและเฟยหรงนะคะ!