เปิดตัวเมนูลับประจำซีซั่น

เสียงเคาะโต๊ะไม้ดังปัง! จนน้ำชาในถ้วยกระเซ็นกระเด็นเปื้อนขอบกระดาษบัญชี "หลินซี! เจ้าอย่าได้ใจให้มันมากนักนะ! สูตรขนมปังนั่นมันควรเป็นสมบัติของตระกูลเฉิน ไม่ใช่ของนังสารเลวอย่างเจ้าที่เกาะสามีไส้แห้งกินไปวันๆ!" เสียงแหลมปนความอิจฉาริษยาของเฉินโม่ดังลั่นทะลุประตูร้านเบเกอรี่ "หอมกลิ่นฝัน" ยามบ่ายที่ควรจะสงบสุข ญาติผู้พี่ตัวแสบที่หน้ามืดตามัวเพราะผลประโยชน์ กำลังยืนชี้หน้าหลินซีด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด รอบตัวเขามีชาวบ้านมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นผ่านกระจกใสที่หลินซีเพิ่งสั่งทำพิเศษ หลินซีวางไม้พายลงบนเคาน์เตอร์อย่างใจเย็น นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยືือกเย็นและคมกริบราวกับแม่ค้ามือทองที่ผ่านสมรภูมิการค้ามาโชกโชน นางยกมือขึ้นกอดอก มุมปากยกยิ้มหยันอย่างไม่ไว้หน้า "สมบัติของตระกูลเฉินหรือคะพี่เฉินโม่? น่าขันเสียจริง เจ้าค่ะ..." หลินซีลากเสียงยาวอย่างจงใจ "ตอนที่สามีของข้าบาดเจ็บปางตาย กลับมาจากชายแดนอย่างไร้เบี้ยหวัด พวกท่านขับไล่เราสองคนออกมาราวกับหมูกับหมา ข้าวสารสักกระสอบ น้ำมันสักหยดก็ไม่เคยมีใครยื่นมือมาช่วย แล้วไอ้สูตรขนมปังที่ท่านเห็นนี่... มันงอกเงยออกมาจากความฝันของพวกท่านหรืออย่างไร ถึงหน้าด้านมาทวงเอาดื้อๆ แบบนี้?" "นั่น... นั่นมันเพราะ..." เฉินโม่หน้าดำคร่ำเครียด พูดไม่ออกเมื่อโดนตอกกลับด้วยความจริงที่ทิ่มแทงใจดำ ฝูงชนเริ่มส่งเสียงฮือฮาซุบซิบ "ถ้าไม่มีปัญญาทำมาหากินด้วยลำแข้งของตัวเอง ก็ไสหัวออกไปจากร้านของข้าซะนะคะ ก่อนที่ข้าจะใช้สิทธิ์เจ้าของที่ดินแจ้งทางการข้อหาบุกรุกและก่อกวนความสงบ" หลินซีกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด แววตาของนางกดดันจนเฉินโม่ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเสียหน้า "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี!" เฉินโม่กัดฟันกรอด สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินหนีหายไปท่ามกลางเสียงหัวingเบาๆ ของชาวบ้าน บรรยากาศในร้านกลับคืนสู่ความสงบ กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และแป้งหมักยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ เฟยหรงที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องครัวมานาน ก้าวขายาวๆ ออกมาพร้อมผ้ากันเปื้อนสีเข้ม เขายกมือขึ้นลูบศีรษะภรรยาคนสวยเบาๆ อย่างปลอบโยน แววตาคมกริบของอดีตแม่ทัพฉายแววห่วงใยและประกายความดุดันที่ยังหลงเหลืออยู่ "เจ้าเหนื่อยแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับยื่นแก้วชาสมุนไพรอุ่นๆ ให้ "ปล่อยให้พวกเศษสไบไร้ค่าพวกนั้นเห่าหอนไปเถอะ ข้าจะคอยกวาดล้างให้เอง" หลินซีรับชาอุ่นๆ มาจิบ รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้า นางส่ายหัวเบาๆ "ข้าไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะพี่เฟยหรง... การได้สั่งสอนคนหน้าหนาพวกนี้ให้สำนึกบ้าง ถือเป็นการออกกำลังกายย่อยอาหารที่ดีทีเดียว อีกอย่าง... วันนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำนะคะ" ดวงตาของหลินซีเป็นประกายวิบวับเมื่อนึกถึง "เป้าหมาย" ในมิติลับของนาง พริบตาเดียว ร่างบางก็หายวับเข้าไปในมิติลับโดยมีเฟยหรงเดินตามติดเป็นเงาตามตัวเช่นเคย พื้นที่สีเขียวขจีขนาดใหญ่ภายในมิติส่งกลิ่นหอมหวานอบอวลจนน่าประหลาดใจ ต้นไม้ประหลาดที่หลินซีแอบเพาะพันธุ์มาจากเมล็ดพันธุ์ลึกลับ บัดนี้ออกผลโตเต็มต้น เปลือกนอกสีทองเรืองแสงจางๆ ผิวสัมผัสเนียนละเอียดราวกับไข่มุก และที่สำคัญที่สุดคือ... มันส่งกลิ่นหอมของพีชสุกผสมวานิลลาและกลิ่นอายดอกไม้ป่า "ผลดาราสวรรค์..." หลินซีพึมพำด้วยความตื่นเต้น นางหยิบกรรไกรทองคำขึ้นมาบรรจงตัดผลไม้สีทองอร่ามลงในตะกร้าสานอย่างทะนุถนอม นี่คือวัตถุดิบระดับตำนานที่จะพลิกโฉมวงการเบเกอรี่ในเมืองนี้ให้สั่นสะเทือน เฟยหรงมองดูภรรยาที่กำลังงלוมอยู่กับการเลือกสรรผลไม้ด้วยความรักใคร่ เขาไม่เคยเข้าใจเรื่องสูตรขนมหรือความลับของมิตินี้เลยสักนิด รู้เพียงแค่ว่ารอยยิ้มและความสุขของหลินซี คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตที่เขาต้องปกป้องด้วยลมหายใจ "พี่เฟยหรงคะ ช่วยข้าหั่นเจ้าผลไม้นี่เป็นชิ้นลูกเต๋าบางๆ ทีค่ะ เราจะทำ 'ทาร์ตผลไม้ดาราสวรรค์เคลือบทองคำเปลว' สำหรับเมนูลับประจำซีซั่นนี้" หลินซีหันมาสั่งการด้วยความกระตือรือร้น สองสามีภรรยาช่วยกันจัดการวัตถุดิบในครัวอย่างรู้ใจ หลินซีนวดแป้งพายทาร์ตด้วยความชำนาญ กลิ่นเนยสดผสมผสานกับความหอมหวานสดชื่นของผลดาราสวรรค์เริ่มฟุ้งกระจายผ่านหน้าต่างห้องครัว ลอยออกไปตามสายลมยามเย็นทะลุ9ออกไปยังถนนสายหลักของหมู่บ้าน แป๊บเดียว... กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่เคยมีใครได้กลิ่นมาก่อน ก็เริ่มดึงดูดสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาให้หยุดชะงัก ชาวบ้านต่างสูดดมกลิ่นหอมนั้นด้วยความเคลิบเคลิ้ม ราวกับถูกมนต์สะกด ภายในครัว หลินซีนําทาร์ตออกจากเตาอบ แสงสีทองเรืองรองจากเนื้อผลไม้ส่องประกายระยิบระยับตัดกับสีน้ำตาลทองกรอบของแป้งพาย นางบรรจงตกแต่งชิ้นสุดท้ายด้วยความภาคภูมิใจ ทว่า... ในวินาทีที่หลินซีกําลังจะยกถาดทาร์ตชิ้นเอกออกมาวางหน้าร้าน เพื่อประกาศเปิดตัวเมนูลับให้ทุกคนได้ลิ้มลอง... เสียงเคาะประตูด้านหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงทุบทำลายแบบเฉินโม่ หากแต่เป็นเสียงเคาะสามครั้งอย่างเป็นทางการและสุภาพเรียบร้อย "มีคนมา..." เฟยหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย หลินซีชะงักมือ นางเดินไปแอบมองผ่านม่านหน้าต่างร้าน หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นเงาของชายชุดคลุมหรูหราปักลายพยัคฆ์เงินยืนสง่านิ่งอยู่หน้าร้าน พร้อมกับราชรถประดับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลขุนนางใหญ่แห่งเมืองหลวง ที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ในหมู่บ้านชนบทเช่นนี้! มือเรียวบางที่ถือถาดทาร์ตร้อนๆ สั่นสะท้อนเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า... แขกผู้มาเยือนยามวิกาลคนนี้ อาจไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา... และความลับเรื่องมิติลับของนาง... กำลังจะถูกเปิดโปง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความหอมหวานนี้ไปพร้อมกับหลินซีและเฟยหรงนะคะ!