แผนชั่วของเฉินโม่

เสียงทุบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกบนเคาน์เตอร์สั่นสะเทือน ร่างอ้วนท้วมของเฉินโม่กำลังยืนแอ่นพุงพ่นน้ำลายฝอยด้วยความโมโห "พวกเจ้าอย่ามาปากแข็ง! ข้าได้ยินกับหูว่าขนมปังเนยสดไส้ครีมมะพร้าวอ่อนของร้านเจ้าน่ะ ใส่ ‘ผงรากหนามอสรพิษ’ เพื่อให้ลูกค้าติดใจจนต้องกลับมาซื้อซ้ำ! ถ้าไม่อยากให้ข้าไปแจ้งนายอำเภอเพื่อปิดร้านเสียชื่อนี้ พวกเจ้าต้องคายสูตรและโฉนดที่ดินแปลงหลังนี้มาให้หมด!" หลินซีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างใจเย็น นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางยังคงบรรจงใช้มีดปาดครีมสีขาวนวลลงบนเค้กมะพร้าวใบเตยเนื้อนุ่มฟู กลิ่นหอมหวานละมุนของกะทิเคี่ยวกับใบเตยแท้ลอยฟุ้งกลบกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากความโลภของญาติผู้พี่คนนี้จนหมดสิ้น นางวางมีดลงช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบตาชายผู้ไร้ยางอายด้วยแววตานิ่งสงบแต่เย็นเยียบจนเฉินโม่เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "ผงรากหนามอสรพิษงั้นหรือคะ? ท่านพี่เฉินโม่... ช่างสรรหาคำพูดมากล่าวหากันเสียจริงนะคะ" หลินซีแย้มยิ้มหวานหยด แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ "หากของในร้านข้ามีพิษจริง เหตุใดท่านถึงหน้าด้านมาขอส่วนแบ่งขนมปังฟรีทุกวันจนอ้วนท้วนขึ้นผิดหูผิดตา หรือว่า... พิษของข้ามันบำรุงไขมันใต้ชั้นผิวหนังของท่านให้เจริญเติบโตดีเป็นพิเศษคะ?" เสียงหัวเราะคิกคักจากชาวบ้านที่มุงดูอยู่หน้าร้านดังขึ้นเบาๆ ทำให้เฉินโม่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอาย เขาชี้หน้าหลินซีอย่างเกรี้ยวกราด "ปากดีนักนะนังสะใภ้ตัวแสบ! เจ้าคอยดูเถอะ ข้าปล่อยข่าวไปทั่วตลาดแล้วว่าพวกเจ้าใช้ของต่ำช้าทำมาค้าขาย อีกไม่นานก็คงไม่มีใครกล้าเหยียบเข้ามาซื้อของในร้านนี้อีกแน่! ถึงตอนนั้นพวกเจ้าจะต้องกราบเท้าขอร้องให้ข้ามาซื้อที่ดินในราคาถูกๆ!" เฟยหรงที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องมาตลอด ค่อยๆ ก้าวขาออกมายืนบังร่างภรรยาตัวน้อยไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบแต่สะอาดสะอ้านแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาโดยไม่ต้องขยับตัว อดีตแม่ทัพหนุ่มปรายตามองเฉินโม่ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "เจ้าบอกว่าปล่อยข่าวลือไปทั่วตลาดแล้วสินะ..." เสียงทุบทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความเย็นชา "ทางที่ดี เจ้าควรไปตรวจดูสินค้าในโกดังของตัวเองเสียก่อนจะดีกว่านะ... ว่าตอนนี้มันยังเหลืออะไรให้ขายบ้าง" เฉินโม่ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีเมื่อนึกถึงโกดังเก็บสินค้าของตระกูลเฉินที่เขาเพิ่งลงทุนกว้านซื้อแป้งราคาถูกมาตุนไว้ ในมิติลับของหลินซี... นางแอบหัวسเราะคิกคักอย่างสะใจ เมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีวิเศษที่นางแอบโปรยเข้าไปในกระสอบแป้งของเฉินโม่เมื่อคืนนี้ กำลังดูดซับความชื้นและเปลี่ยนแป้งราคาราคาถูกพวกนั้นให้กลขึ้นราสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าโชยไปสามบ้านแปดบ้านแล้ว ป่านนี้คนงานของเฉินโม่คงกำลังลมจับเพราะต้องแบกแป้งเน่าพวกนั้นไปทิ้งจนหมดตัว "เจ้า... เจ้าทำอะไรกับโกดังของข้า!" เฉินโม่แผดเสียงลั่นด้วยความตระหนก ลืมเรื่องการปล่อยข่าวลือไปชั่วขณะ "ข้าก็แค่ทำมาค้าขายอย่างซื่อสัตย์สุจริตเหมือนเช่นเคยค่ะ" หลินซีตอบเสียงใส เดินไปหยิบถาดขนมปังบริยอชกรุ่นใหม่ที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆ ออกมาจากเตาอบ กลิ่นเนยแท้หอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนคนมุงกลืนน้ำลายเอื้อม "ในเมื่อท่านบอกว่าร้านข้ามีพิษนัก ก็เชิญไสหัวออกไปให้พ้นหน้าร้านของข้าเสียทีค่ะ อย่ามาทำลายบรรยากาศความหอมหวานของลูกค้ารายอื่นเลย" เฟยหรงยื่นมือไปโอบไหล่ภรรยาอย่างปกป้อง สายตาคมกริบจ้องเขม็งไล่เฉินโม่ที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นออกไปจากร้านด้วยความลนลาน ท่ามกลางเสียงหัวingเยาะเย้ยของชาวบ้านที่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยม ทว่าความวุ่นวายยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเกือกม้าจำนวนมากก็หยุดลงที่หน้าร้าน หลินซีขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นธงสัญลักษณ์ราชสำนักปักอยู่บนรถม้าคันหรูที่จอดเทียบท่า ร่างระหงของสตรีสูงศักดิ์ในอาภรณ์ปักดิ้นทองงดงามก้าวลงมาจากรถม้า นางกวาดสายตามองร้านขนมปังเล็กๆ แห่งนี้ด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่หลินซีแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศภายในร้านแข็งค้างในทันที "เจ้าคือหลินซี แม่ค้าขนมปังที่องค์ชายสามกำลังตามหาตัวอยู่สินะ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความหอมหวานนี้ไปพร้อมกับหลินซีและเฟยหรงนะคะ!