นายทหารผู้ขยันเกินเหตุ

เสียงจอบเหล็กกล้าที่กระแทกลงบนพื้นดินแห้งกรังดังสนั่นหวั่นไหวราวกับกลองศึก เป็นจังหวะจะโคนที่หนักแน่นและดุดันเสียจนแปลงผักข้างกระท่อมสะเทือนสะท้าน หลินซีถึงกับต้องวางช้อนตongแป้งลงบนโต๊ะไม้ไผ่ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงระคนตกใจ นางกวาดสายตาผ่านหน้าต่างบานเล็กออกไปมอง ก็พบภาพที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ นั่นไม่ใช่เสียงของชาวบ้านรับจ้างทั่วไป... แต่มันคือท่านอดีตแม่ทัพ 'เฟยหรง' ผู้สง่างามในชุดเสื้อผ้าหยาบกร้านแต่ไหล่กว้างหนานั้นเปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างที่น่ากลัว เขากำลังขุดดิน! ให้ตายเถอะ นี่มันไม่ใช่การขุดดินเพื่อเตรียมแปลงปลูกผักตามวิถีชาวบ้าน แต่นี่มันคือการขุดหลุมฝังศพยักษ์หรือการขุดสนามเพลาะในยามศึกสงครามชัดๆ! พื้นดินที่ควรจะถูกซุยอย่างประณีตเพื่อให้รากพืชชอนไช กลับถูกคมจอบของเขาฟาดฟันจนแตกละเอียดเป็นผุยผง เศษดินกระเด็นกระดอนราวกับกระสุนปืนใหญ่ ต้นหอมน้อยๆ ที่นางเพิ่งปักชำไว้เมื่อวานกระเด็นหลุดลุ่ยไม่เป็นท่า "หยุดก่อนค่ะ! ท่านเฟยหรง!" หลินซีร้องเสียงหลง รีบสาวเท้าวิ่งพรวดพราดออกไปจากครัว สลัดผ้ากันเปื้อนออกจากตัวแทบไม่ทัน นางพุ่งเข้าไปขวางหน้าบุรุษร่างสูงใหญ่ที่กำลังเหงื่อท่วมกาย ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยความเหนื่อยหอ่อนแต่ดวงตากลับเป็นประกายมุ่งมั่นราวกับกำลังนำทัพบุกตีค่ายศัตรู เฟยหรงชะงักมือที่กำลังเงื้อง่าจอบเตรียมจะฟาดลงมาเป็นครั้งที่สาม เขากระพริบตาปริบๆ หอบหายใจเบาๆ ก่อนจะลดจอบลงปักกับพื้นแล้วส่งยิ้มซื่อๆ มาให้ ซึ่งรอยยิ้มแบบนี้แหละที่มักจะทำให้หลินซีรู้สึกว่าความดุดันระดับแม่ทัพของเขามันช่างสูญเปล่าเสียเหลือเกิน "เจ้าตื่นแล้วหรือหลินซี ข้าเห็นดินตรงนี้มันแข็งเกินไป กลัวว่าเจ้าจะออกแรงมากเกินไปจนเจ็บมือ ข้าเลยช่วย 'พรวนดิน' ให้... เรียบร้อยดีใช่ไหม เจ้าดูสิ ดินร่วนซุยดีแท้" เฟยหรงกล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิอกภูมิใจ พร้อมกับชี้ไปยังหลุมลึกเกือบสองเมตรตรงหน้า ที่สภาพเหมือนโดนอุกกาบาตพุ่งชนมากกว่าแปลงผัก หลินซีสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอาการกระตุกที่มุมปาก นางปรายตามองแปลงผักที่บัดนี้กลายเป็นหลุมหลบภัยสงครามไปเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะหันมามองสามีหมาadหมาดที่ยืนถือจอบรอรับคำชมด้วยแววตาคาดหวัง "ท่านเรียกว่านี่คือการพรวนดินหรือคะ?" นางเค้นเสียงถาม รอยยิ้มการค้าที่มักจะใช้ฟันฝ่าอุปสรรคกับพวกญาติหน้าเลือดถูกงัดออกมาใช้ทันที "นี่ท่านกำลังจะขุดบ่อเลี้ยงปลาวาฬ หรือว่าท่านกำลังจะฝังร่างใครสักคนกันแน่คะ ท่านเฟยหรง? แปลงผักกาดขาวของฉัน... มันตายสนิทไปยมโลกแล้วค่ะ!" เฟยหรงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นภรรยาตัวน้อยเริ่มกอดอกและหรี่ตามอง รอยยิ้มซื่อๆ หายวับไปกับตา กลายร่างเป็นนายทหารหนุ่มผู้ทำความผิดต่อหน้าผู้บังคับบัญชาทันที เขาวางจอบลงอย่างเบามือที่สุด เกาท้ายทอยแก้เก้อด้วยความทำตัวไม่ถูก "เอ่อ... ข้าแค่อยากช่วยเจ้าประหยัดแรง ข้าเห็นเจ้าหมกมุ่นอยู่แต่กับแป้ง ขนมปัง และเตาอบทั้งวัน..." เขาอธิบายเสียงอ้อมแอ้ม ดวงตาคมกริบหลบเลี่ยงสายตาคาดคั้นของนางอย่างน่าเอ็นดู "ข้าคิดว่าถ้าข้าจัดการเรื่องงานหนักในไร่นี้ทั้งหมด เจ้าจะได้มีเวลาพักผ่อนและทำขนมอร่อยๆ ให้ข้ากินมากขึ้น... เอ๊ย ไม่ใช่! หมายถึงให้เจ้าได้พักผ่อนต่างหากเล่า" หลินซีแอบถอนหายใจยาว ความโกรธเคืองที่มีเมื่อครู่มลายหายไปเกือบครึ่งเมื่อได้ยินน้ำเสียงและท่าทีเก้ๆ กังๆ ของชายหนุ่ม แม้เขาจะซุ่มซ่ามและทำลายล้างแปลงผักไปบ้าง แต่นางก็รู้ดีว่าเจตนาของเขาคืออะไร ในโลกที่โหดร้ายและเต็มไปด้วยญาติผู้พี่อย่างเฉินโม่ที่คอยมาจ้องสูบเลือดสูบเนื้อและหาเรื่องกลั่นแกล้ง การมีสามีที่ซื่อบื้อแต่พร้อมจะลงมือทำทุกอย่างเพื่อให้นางสบายขึ้น มันก็เป็นความอบอุ่นชนิดหนึ่งที่หาไม่ได้จากที่ไหน "เอาล่ะๆ เลิกทำหน้าเหมือนลูกสุนัขโดนดุได้แล้วค่ะ" หลินซีผ่อนลมหายใจ ยื่นมือไปปัดเศษดินที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มสากของเขาอย่างเบามือ "ถ้าท่านอยากช่วยฉันจริงๆ ฉันมีงานที่เหมาะกับเรี่ยวแรงมหาศาลของท่านมากกว่าการมาขุดหลุมฝังผักกาดพวกนี้นะคะ" เฟยหรงดวงตาสว่างวาบขึ้นมาทันที ราวกับเด็กน้อยที่ได้รับอนุญาตให้ไปเล่นสนุก "งานอะไรหรือ? บอกมาได้เลย ข้าทำได้หมด!" "ตามมาค่ะ..." หลินซีหันหลังเดินนำเขากลับไปยังโรงครัว ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นจากเขตสวนหลังบ้าน สายตากลมโตของหลินซีก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังแอบซุ่มอยู่หลังรั้วไม้ไผ่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและรอยยิ้มชวนสะอิดสะเอียนของเฉินโม่... ญาติผู้พี่ตัวแสบที่คงจะแอบมาดูความล้มเหลวของนางอีกตามเคย หลินซีเหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบฉายประกายเจ้าเล่ห์ วันนี้แหละ นางจะทำให้ตระกูลเฉินได้รู้ซึ้งว่า การมาหาเรื่องแม่ค้าขนมปังมิติต่างโลกผู้นี้ จะต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง! นางก้าวเข้าไปใกล้เฟยหรง กระซิบแผนการบางอย่างข้างหูของสามีหนุ่มพลางส่งสายตาท้าทายออกไปนอกรั้ว ทันใดนั้นเอง ประตูรั้วหน้าบ้านก็ถูกถีบจนเปิดผางเสียงดังสนั่น พร้อมกับเสียงหัวoาะเยาะเย้ยของเฉินโม่ที่ตะโกนก้องเข้ามาว่า "หลินซี! ข้าเอาสัญญาเช่าที่ดินมาทวงคืนแล้ว เตรียมตัวเก็บข้าวของออกไปจากที่นี่ซะ!" เบเกอรี่มิติต่างโลกขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ