กลิ่นขนมปังยั่วใจคนทั้งหมู่บ้าน

"ถ้าคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวกับลายมือไก่เขี่ยของท่าน จะมีค่ามากกว่ากฎหมายของแคว้นและศักดิ์ศรีของข้าล่ะก็... เฉินโม่ เจ้าคงต้องล้างหูฟังให้ดีกว่านี้แล้วล่ะค่ะ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเฉินโม่ที่ยังค้างอยู่ในลำคอพลាតสะดุดกึกลงทันที เมื่อร่างระหงของหลินซีไม่ได้ถอยร่นด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ ตรงกันข้าม นางกลับก้าวเท้าผ่านหน้าเฟยหรงที่กำลังกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ออกมาเผชิญหน้ากับญาติผู้พี่ตัวแสบที่หน้าประตูรั้วด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ใบหน้าของเฉินโม่บิดเบี้ยวด้วยความขัดเคือง เขาชูแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ในมือขึ้นสูงราวกับมันเป็นคัมภีร์สวรรค์ "สามีเจ้ามันแค่อดีตทหารพิการไร้ค่า ส่วนที่ดินตรงนี้ตกเป็นของตระกูลเฉินตามพินัยกรรมของลุงแก่ๆ คนนั้นแล้ว! ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ข้าจะให้คนมาลากพวกเจ้าออกไปประจานกลางหมู่บ้าน!" หลินซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางไม่ได้แย่งกระดาษแผ่นนั้นมาดูด้วยซ้ำ เพราะในมิติลับของนาง เอกสารสิทธิ์ที่แท้จริงพร้อมตราประทับจากทางการถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว การปล่อยให้สุนัขบ้าเห่าหอนไปสักพัก กลับทำให้แผนการเปิดตัวร้านขนมปังของนางดูมีสีสันขึ้นเป็นกอง "เชิญตะโกนให้เต็มที่เลยค่ะ เฉินโม่..." หลินซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่จงใจปล่อยให้ดังไปทั่วตรอก "ชาวบ้านแถวนี้จะได้ยินชัดเจนด้วยว่า เจ้ากำลังพยายามรีดไถและขับไล่สองสามีภรรยาที่เพิ่งเริ่มต้นทำมาหากินอย่างไร้มนุษยธรรมแค่ไหน" สิ้นเสียงของนาง เสียงซุบซิบนินทาจากชาวบ้านที่เริ่มแอบมองเหตุการณ์อยู่หลังรั้วบ้านเรือนข้างเคียงก็ดังขึ้นระงม เฉินโม่หน้าถอดสีเมื่อเห็นสายตาทิ่มแทงหลายคู่พุ่งตรงมาที่ตน เขาตวัดสายตาด้วยความอาฆาตมาดร้ายใส่หลินซี "นังปากกล้า! อีกสามวันเจ้าก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อแป้งมากินแล้ว! คอยดูเถอะ!" พูดจบมันก็สะบัดก้นเดินหนีหายไปพร้อมกับบริวารด้วยความหัวเสีย เฟยหรงมองตามแผ่นหลังของคนพวกนั้นด้วยแววตาคมกริบ ก่อนจะหันมามองภรรยาตัวน้อยที่เวลานี้กลับมีรอยยิ้มพึงพอใจระบายอยู่บนดวงหน้าหวาน "เจ้าแน่ใจนะว่าไม่อยากให้ข้าไปสั่งสอนมันเสียหน่อย?" หลินซีส่ายหัวเบาๆ นางเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีอย่างปลอบประโลม "เก็บแรงไว้ช่วยข้าวดึงเตาอบดีกว่าค่ะสามี... คนพวกนั้นปล่อยให้จมอยู่กับความโลภของตัวเองไปนั่นแหละ วันนี้แหละคือวันที่เราจะตบหน้าพวกมันด้วยกลิ่นหอมและเงินทอง" ทันทีที่ปัญหาเฉพาะหน้าผ่านพ้นไป กลิ่นอายความอบอุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นจากมิติลับก็ถูกปลดปล่อยออกมา หลินซีใช้เวลาช่วงรุ่งสางที่ผ่านมาในการใช้แป้งสาลีคุณภาพเยี่ยมจากมิติ ผสมผสานกับยีสต์ธรรมชาติและเนยสดแท้ที่ตีจนขึ้นฟู นำเข้าเตาอบดินเผาที่เฟยหรงช่วยต่อเติมให้อย่างแข็งขัน ภายในห้องครัวเล็กๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานละมุนของเนยและนมที่ผสานกันอย่างลงตัว มันไม่ใช่กลิ่นขนมปังธรรมดาที่ชาวบ้านในหมู่บ้านชายขอบแห่งนี้เคยรู้จัก แต่มันคือกลิ่นหอมล้ำลึกที่รัญจวนใจ ชวนให้ต่อมรับรสในช่องปากทำงานอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าตาของขนมปังเสียด้วยซ้ำ หลินซีสวมผ้ากันเปื้อนสีสะอาด มือเรียวบางหยิบถาดอบขนมปังเนยสดทรงกลมสีทองอร่ามออกจากเตา ควันสีขาวจางๆ พร้อมกลิ่นหอมที่เข้มข้นจนแทบจะคว้าจับต้องได้พวยพุ่งทะลักผ่านหน้าต่างบ้านกระจายออกไปสู่ภายนอก สายลมยามสายพัดพาเอาความหอมหวานนี้ลอยล่องไปไกลทั่วทั้งหมู่บ้าน ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูรั้วดังขึ้นอย่างลังเลผ่านไปไม่ถึงเค่อ (15 นาที) หลังจากขนมปังชุดแรกออกจากเตา เฟยหรงเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าเรียบิ่งดุร้ายตามธรรมชาติ แต่วินาทีที่เห็นหน้าแขกผู้มาเยือน นายทหารหนุ่มถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ป้าเฉิน แม่ค้าขายผักคนอ้วนท้วมประจำหมู่บ้านยืนบิดไปบิดมาด้วยความเขินอาย จมูกของนางฟุดฟิดสูดดมอากาศราวกับสุนัขดมกลิ่น "เอ่อ... พ่อหนุ่มเฟยหรง บ้านพวกเจ้าทำอะไรกินกันน่ะ กลิ่นมัน... มันหอมทะลุมาถึงบ้านข้าจนต้มผักไม่ลงเลยนะเนี่ย" หลินซีเดินเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดออกมาจากห้องครัว ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มการค้าอันเป็นเอกลักษณ์ "สวัสดีค่ะป้าเฉิน วันนี้บ้านเราไม่ได้ต้มผักหรอกค่ะ แต่เราทำ 'ขนมปังเนยสดสูตรพิเศษ' ออกมาขายต่างหากล่ะคะ" ดวงตาของป้าเฉินเบิกกว้างเมื่อเห็นก้อนขนมปังสีทองอร่ามที่วางเรียงรายอยู่ในตะกร้าไม้สาน ผิวสัมผัสมันวาวเคลือบด้วยน้ำตาลเคี่ยวและเนยส่งประกายยั่วยวนใจ ยิ่งพอมองใกล้ๆ กลิ่นหอมหวานนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงจนนางกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน "นี่... นี่มันคืออะไรกัน หน้าตาประหลาดนัก แต่กลิ่นช่างยั่วยวนใจเสียจริง ขายอย่างไรล่ะแม่สาวหลินซี?" ป้าเฉินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนอยากกิน "ชิ้นละสอีแปะค่ะป้าเฉิน รับรองว่ากัดคำแรกแล้วท่านจะลืมรสชาติแป้งแข็งๆ ของร้านในตลาดเมืองหลวงไปเลยนะคะ" หลินซีเสนอราคาพร้อมรอยยิ้มการค้าที่ฉลาดเป็นกรด แม้ราคานี้จะสูงกว่าขนมปังทั่วไปในตลาดเล็กน้อย แต่ด้วยคุณภาพและกลิ่นที่เตะจมูกขนาดนี้ มันย่อมคุ้มค่าทุกอีแปะ ป้าเฉินลังเลอยู่ชั่วอึดใจ แต่ความหอมที่ลอยเตะจมูกไม่ยอมหยุดหย่อนประกอบกับท้องที่ส่งเสียงร้องโครกครากว่าทำให้พ่ายแพ้ "เอาวะ! ลองดูก็ได้ เอามาข้าชิ้นหนึ่งก่อน!" ทันทีที่ป้าเฉินกัดลงไปบนเนื้อขนมปังที่ยังอุ่นอยู่ ความนุ่มฟูละลายในปากผสมผสานกับความหวานมันเค็มกำลังดีของเนยสดก็ระเบิดขึ้นในโพรงปาก ดวงตาของป้าเฉินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนเคลิบเคลิ้ม รสชาตินี้มันช่างสวรรค์ชัดๆ! "โอยพระเจ้า! นี่มันอร่อยอะไรเยี่ยงนี้! นุ่ม ละมุนลิ้นเหลือเกิน!" ป้าเฉินอุทานเสียงหลง รีบควักเงินอีแปะออกมาจ่ายให้อย่างไม่เสียดาย พร้อมกับหันไปตะโกนเรียกเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมา "พวกเจ้า! เร็วเข้า มากินนี่เร็ว ขนมปังบ้านหลินซีนี่มันคือของวิเศษชัดๆ!" เพียงชั่วพริบตาเดียว ข่าวลือเรื่องขนมปังวิเศษที่หอมอร่อยจนสะท้านสะเทือนทั้งหมู่บ้านก็แพร่สะพัดออกไปดั่งไฟลามทุ่ง ชาวบ้านนับสิบชีวิตต่างแห่กันมามุงล้อมรั้วบ้านของหลินซีและเฟยหรงจนแน่นขนัด เสียงแย่งกันสั่งซื้อดังเซ็งแซ่จนเฟยหรงต้องช่วยกั้นรั้วแทบไม่ทัน ยอดขายล็อตแรกหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงครึ่งกเค่อ เงินอีแปะกองโตเริ่มสะสมอยู่ในกล่องไม้ของหลินซี รอยยิ้มแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง ขณะที่เฟยหรงมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและคลั่งรักจนแทบซ่อนไม่ไหว ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศการค้าขายที่กำลังรุ่งโรจน์และเสียงหัวเราะด้วยความดีใจนั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าบ้าน ร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ในชุดคุ้มกันของตระกูลเฉิน พร้อมกับใบหน้ายิ้มเยาะของเฉินโม่ที่เดินนำหน้ามาด้วยท่าทางกร่าง เดินตรงดิ่งเข้ามาพังประตูรั้วไม้จนหักกระเด็นเสียงดังสนั่น! เฉินโม่กวาดสายตามองเงินในกล่องไม้ของหลินซีด้วยความโลภละโมบ ก่อนจะหัวเราะลั่นออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ! ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลยนี่หลินซี! แต่เสียใจด้วยนะ... เพราะสูตรขนมปังนี้และเงินทั้งหมดนี่ มันต้องตกเป็นของตระกูลเฉินในฐานะภาษีที่ดินที่พวกเจ้าค้างชำระตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาลิ้มรสความฟินและร่วมฟาดฟันไปด้วยกันนะคะ!